Sugardaddy

Gin Mooy

Illustratie: Peter Fendi?

Ik heb nooit last gehad van een tekort aan zelfvertrouwen. Ik vind dat ik er hartstikke goed uitzie. Mijn excuses voor het gebrek aan bescheidenheid, maar ik leer in Sierra Leone behoorlijk naast mijn schoenen te lopen. Mannen in dit land zijn gek op me. Jongens ook trouwens. En hele, hele kleine jongetjes nog meer. De witte vrouw in zwarte-mannen-land zijn, is ontzettend goed voor je ego.

En tijdrovend, want een wandeling van pak ‘m beet een kwartiertje kost gemiddeld een uur. Met de huwelijksaanzoeken valt het wat tegen helaas, maar verkering kan ik toch om de haverklap krijgen. Ik ben zó mooi, zó knap, zó sexy, zó intelligent, zó leuk, zó aardig, zó uniek, zó fantastisch. Sorry. Ik draaf door. Ik wilde de lijst graag zo lang mogelijk houden. Ik heb namelijk wel altijd last gehad van trots.

Goed, ik ben dus populair. Helaas valt negentig procent van mijn aanbidders enkel en alleen op mijn ‘witte’ kleurtje. Kinderen vinden me bijzonder omdat kinderen nu eenmaal niet net kunnen doen alsof kleurverschillen de normaalste zaak van de wereld zijn. Een groot aantal mensen gelooft in de mythe dat witte mensen geluk brengen, en zijn in principe al verzadigd als ze me even mogen aanraken.

Dan is er een aanzienlijke groep mannen die denkt dat ik ze wel naar het paradijselijke westen kan krijgen. Dagelijks onderhoud bij voorkeur inbegrepen. Voor sommige mannen mag ik me ook met ze settelen in Sierra Leone, want een relatie met een witte vrouw is statusverhogend. En niet zo’n beetje ook.

Tenslotte is er nog de groep die benieuwd is naar seks met een witte vrouw. Niet in de laatste plaats vanwege de magische-clitoris-legende. Ongeveer 95 procent van de Sierra Leonese vrouwen is besneden namelijk. Maar ja. Op slechte-humeur-dagen doe ik net alsof al die aandacht puur om mijn persoonlijkheid gaat. Ik geef het eerlijk toe.

Plusminus negen procent van mijn aanbidders bestaat uit de zogenaamde sugardaddy’s. Getrouwde mannen die er een dagtaak van maken iets neukbaars te zoeken. Eéntje voor elke dag van het jaar. Deze mannen zijn van het type ‘God op Aarde’. En niet alleen in hun eigen verbeelding. Jonge meisjes en vrouwen rennen bij bosjes achter dit soort mannen aan. Voor uw referentiekader: In Nederland bestaat deze categorie vooral uit blonde, gesjeesde yups die vrouwen ‘vrouwtje’ noemen, bij voorkeur met hun linkerelleboog op de bar hangen, een dikke auto rijden, en denken dat rosé lurken nog steeds ’trendy’ is.

In Sierra Leone zijn het alle mannen die een klein beetje meer te verteren hebben dan vrouwen. Bij voorkeur oude, grijze mannen met wild vlees bij de wenkbrauwen en grijze uitstekende sprieten tussen de zwarte kroeskrulletjes. Of de wat jongere exemplaren, met uitgezakte buik en X-benen van het goede leven, die er altijd bijlopen alsof ze de prijshaan zijn. Zowel de oude als de jonge exemplaren zijn bazige, egocentrische en ijdele types, die denken dat alle vrouwen te koop zijn. En helaas denken ze dat ook over mij.

Alfred bijvoorbeeld, dacht dat ik mijn benen wel zou openen voor vijf euro beltegoed. Slet die ik ben, hield ik het beltegoed dat hij naar me had doorgestuurd, en nam ik zijn telefoontjes nooit meer aan. Zakenrelatie Winston dacht dat een avondje uit ter waarde van vijftig dollar als een afrodisiacum op me zou werken, en toen ik voor mezelf betaalde, dacht hij dat hard schreeuwen in het openbaar me wel over de streep zou trekken. Philip was ervan overtuigd dat hij mijn slipje wel uitkreeg met een ijsje op mijn ziekbed, en zo heb ik talloze voorbeelden in de aanbieding.

Ja, mannen zijn mannen, overal ter wereld, maar in Sierra Leone komen ze er mee weg. Op grote schaal. Seks is handel en daarom wemelt het hier van de sugardaddy’s en veertienjarige meiden die zich laten ‘naaien’ voor een mp3-speler. Uit ervaring kan ik zeggen dat een aanbod weigeren uitlokking tot op zijn minst aanranding is. Ben je zo dom dat je niet begrijpt dat de charmeur snelle seks wil en je neemt iets aan, dan ontkom je niet aan de wederdienst in natura.

Hoewel het ook vaak omgekeerd is, ben ik in dit opzicht toch blij dat ik geen vrijgezel ben. Aan de man komen mag dan misschien vijftig keer op een dag lukken, liefde vinden en iemand die in jou als persoon geïnteresseerd is, is haast onmogelijk. Ook voor mij, hoe ‘goed’ ik er ook uitzie.

Voor de hoofdrekenaars onder u: de resterende één procent van de mannen die me proberen te versieren, is daadwerkelijk in mij geïnteresseerd. Om mijn persoonlijkheid. In combinatie met uiterlijk en herseninhoud. Vermoed ik. Normale verliefdheid, zoals ik dat ken uit mijn levensgeschiedenis in wat minder arme landen. Dat zijn lastige situaties, want Sierra Leonese mannen zijn ontzettend vasthoudend en kunnen zelfs doorgaan met versieren als vriendje er bij zit. Waar ik vervolgens de schuld van krijg. Mannen zijn heilig namelijk. Ik niet. En dat is dan weer niet goed voor mijn ego.

Antropologe Gin Mooy (voorheen Hageman) doet promotie-onderzoek naar ex-kindsoldaten in Sierra Leone. Ze zette het hulpproject Mind to Change op en schreef een boek. Meer Gin op The Vault.