Howa Hiya

Hassnae Bouazza

Howa Hiya (Hij zij) is een programma van MBC waarin presentatoren Razan al Moghrabi en Khaled Albariki de verschillen tussen mannen en vrouwen onderzoeken.

In een recente aflevering onderzocht het duo samen met het publiek en het vierkoppig panel, dat uit bekende Arabische stellen bestaat, hoe mannen en vrouwen elkaar zien en wat ze van elkaar verwachten. Razan mijmerde aan het begin dat vrouwen van mannen houden die attent zijn, meehelpen in het huishouden zonder dat ze meteen denken dat ze dan minder mannelijk zijn, meegaan winkelen, bloemen meenemen en minstens vijf keer per dag “ik hou van je zeggen”.

Khaled droomde op zijn beurt van vrouwen die het leuk vinden om samen romantisch een eindje te lopen, dvd’s te kijken, vrouwen die niet de hele tijd zeuren en die goed zijn in het huishouden. Tot zover de dik aangezette clichés die afgewisseld werden door een muzikaal intermezzo van dj Ralph en de brave toevoegingen van de Saoedische relatiedeskundige in de studio.

Het leuke idee kwam niet van de grond. Khaled probeerde er nog een beetje pit in te brengen, maar zowel de gasten als Razaan haalden de snelheid eruit: de gasten omdat ze niks spontaans inbrachten en Razaan omdat ze zich, bij alles wat ze zei of deed, aan haar haren zat en aan haar kleding plukte. Vroeger was ze leuk, maar tegenwoordig lijkt ze op een plastiek pop.

Bij het onderwerp ‘liegen’ zeiden de twee vrouwelijke gasten heel correct dat ze dat onvergeeflijk vinden, maar gelukkig wees een panellid erop dat liegen bij de mens hoort en dat iedereen het wel eens doet. Gaap.

Nee, dan de kranten en het Internet, waar de strijd der seksen veel feller en directer bevochten wordt. De Saoedische columnist Osama Ahmed Al-Subaie reageerde afgelopen maand op een aantal columns van zijn vrouwelijke tegenpool Suhaila Zeinul Abideen Hammad waarin zij ageerde tegen mannen die vrouwen als inferieure wezens zien.

Suhaila schreef dat vrouwen volgens de islam allerlei rechten hebben en verbaasde zich erover dat er toch nog mannen zijn die op vrouwen neerkijken. Zo noemde zij voorbeelden van vrouwelijke auteurs die geweerd worden bij literaire clubs en vrouwelijke journalisten die uitgesloten worden van deelname aan seminars. Volgens haar vergroot dit de kloof tussen mannen en vrouwen en gebeurt dit omdat mannen vrouwen minderwaardig vinden.

Osama is het daar volledig mee eens, met die mannen. Hij vindt vrouwen onvolmaakte wezens die altijd inferieur zullen blijven. De deelname van vrouwen aan literaire clubs, journalistieke cursussen en conferenties zou ertoe leiden dat mannen en vrouwen gaan mixen en dat kan nooit goed zijn voor de maatschappij, aldus Osama. Dit alles zou de weg vrijmaken voor verleiding en corruptie, en vrouwen zouden alle schaamte verliezen en verleid worden door mannen.

Osama zal wat geknarsentand hebben bij de opening van Dubais eerste literaire festival op 1 maart, want daar sprak sprak zijn landgenote, de schrijfster Rajaa Al-Sane, die vier jaar geleden ophef veroorzaakte met haar boek The Girls of Riyadh waarin de levens van vrouwen in het conservatieve Riyad beschreven werden.

Volgens Rajaa Al-Sane is er sinds de publicatie van haar boek meer mogelijk geworden op het gebied van de meningsuiting en zijn er maar liefst zestig romans verschenen die gevoelige punten aankaarten. De censuur kunnen Saoedische auteurs omzeilen via het internet en buitenlandse uitgevers, zoals in Beiroet.

Op het Internet kunnen we meelezen hoe Arabische dames en heren hun verbale degens kruisen. De Saoediërs zijn het leukst; Osama’s geestverwanten zijn zo goed hun geesteskindjes met ons te delen. Eerder had een landgenoot en collega van Osama betoogd dat mannen helemaal geen slimme vrouw willen, maar gewoon een vrouw die goed kan koken en niet al te bijdehand doet. Kijk, dat zijn nog eens polemieken.

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, nrc.nl, de website van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Dit stuk verscheen eerder in Vrij Nederland.