Geert Dales is een slachtoffer

Peter Breedveld

Scène uit Branded to Kill (Seijun Suzuki, 1967)

Zelfs Adolf Hitler en Saddam Hoessein wilden graag aardig gevonden worden, poserend met kinderen op schoot of knuffelend met hun hond. Maar Geert Dales lijkt echt te genieten van zijn slechtheid. Niet de slechtheid van een wrede dictator of een James Bond-schurk, maar die van een achterbakse wezel, een hypocriete farizeeër, een slijmerig gedrocht. Smeagol.

Hij draagt zijn kwaadaardigheid uit. Hij is er trots op dat hij klikt bij de werkgevers van mensen die hem op z’n welverdiende nummer zetten. Hij zette zijn brief aan de VU, waarin hij op hoge toon eist dat ik ontslagen word wegens het schenden van de gedragsregels van de universiteit, gewoon op Twitter. Met verve belijdt hij zijn stuitende hypocrisie, schuimbekkend van oprechte verontwaardiging dat ík me aan die gedragsregels moet houden en dat hij mag schelden en honen en de rabiate racist en de verbeten seksist mag uithangen en doxen en dreigen en intimideren en treiteren, omdat hij immers niet voor de VU werkt.

“Ik mag kwetsen, maar hij toch niet?”

Parasiteren op andermans fatsoen

Ook weer typisch voor Domrechts. Ik moest denken aan GeenStijl, dat de omroep NCRV eens briesend verweet zich niet aan haar eigen christelijke principes te houden toen die Annabel Nanninga, toen redacteur van GeenStijl, ontsloeg als panellid van een TV-programma omdat ze het niet kon laten foute grappen over de Dodenherdenking te maken.

Deze types parasiteren op andermans fatsoen. Omdat ze weten dat de meeste mensen hun handen niet vuil willen maken, niet willen kwetsen, beleefd willen zijn, geen gedoe willen, staan ze zichzelf de hufterigste excessen toe en lijken ze oprecht verontwaardigd als er toch iemand tegen ze opstaat. Dat gebeurt bijna nooit, want anderen moeten zich aan de regels houden, zij niet. “Ik ben Geert Dales, ik ben Wierd Duk, ik ben Jan Dijkgraaf, wij zijn Bert Brussen en Bas Paternotte, wij zijn GeenStijl. Die regels gelden niet voor ons! Waarom doet niemand wat?! Waarom wordt hij niet ontslagen?”

Stinkhoer

Dales denkt dat hij de eerste is die de VU over mij aan haar kop zeikt. Heel Domrechts is er al overheen geweest. “Ik mag Femke Halsema voor stinkhoer uitschelden, wij mogen zwarte mensen vernederen op TV, ik mag hooggeplaatste politiefunctionarissen verdachtmaken omdat ze ‘van Surinaamse komaf’ zijn, ik mag slachtoffers van huiselijk geweld en aanranding vernederen, wij mogen oproepen vrouwen virtueel te verkrachten, wij mogen de racistische nazi uithangen, maar jij! Jij moet je aan de fatsoensregels houden!”

“Wanneer wordt Peter Breedveld nou eindelijk eens ontslagen?” vroeg Jojanneke van den Berge, toen van Powned, eens aan een VU-voorlichter.

Luis in de pels

De VU heeft niks over mij te klagen. Ik doe mijn werk goed. Dales kan zo vaak tussen aanhalingstekens zetten dat ik ‘journalist’ ben, maar ik ben het, en een goeie ook. Ik ben al meer dan 25 jaar lid van journalistenvakbond NVJ, die me juridisch advies geeft en een advocaat voor me regelt als dat nodig is. Ik geniet journalistieke onafhankelijkheid, ik word door de VU betaald om een luis in haar eigen pels te zijn. Ik moet af en toe doorpakken, vragen stellen die pijn doen, wroeten, poeren. Kwetsen. De VU kwetst trouwens zelf ook. Hele oorlogen worden er op de campus uitgevochten vanwege de Progress Pride-vlag voor het VU-hoofdgebouw.

Inmiddels alweer een flink aantal jaren terug werd ik in de media herhaaldelijk van van alles beticht en moest ik steeds uitleggen wat ik nu weer wel of niet had gedaan. Op zeker moment heb ik dat geweigerd, gezegd dat ik niet verantwoordelijk ben voor wat anderen over me zeggen en dat ik schrijf wat ik wil op mijn eigen website in mijn eigen tijd. Dat ik één van de VU-medewerkers ben die zich echt inzet voor de principes van de VU: tegen discriminatie, voor diversiteit, voor transparantie, voor een kritische houding. Op Frontaal Naakt kom ik op voor de verdrukten waar machtige witte racistische, seksistische mannen als Geert Dales dagelijks op pist.

Pilaar van de VU-gemeenschap

Ik zei toen: “Ik ben een pilaar van de VU-gemeenschap, op de eerste steen van het nieuwe gebouw dat jullie op de campus plannen zou in gouden letters mijn naam moeten staan”. Degene tegen wie ik dat zei, antwoordde dat dat waarschijnlijk niet ging gebeuren, maar aan het einde van dat gesprek zei ze: “We hebben altijd veel gedoe met jou, maar je bent een fucking goede journalist.”

“Frontaal Naakt dient een publiek belang”, vonniste de politierechter toen ik terecht moest staan voor het beledigen van weer een andere racist.

Schelden en beledigen

Dales heeft een antwoord van de VU gekregen, die stelt dat ik als privépersoon uitingen mag doen waar mijn werkgever geen mening over heeft. Is-ie natuurlijk ook weer verontwaardigd over. “VU’ers mogen erop los schelden en beledigen”, foetert de man die net veroordeeld is voor het uitschelden van een Marokkaans-Nederlandse taxichauffeur voor onder meer “kut-Marokkaan” en “vuile moslim” én voor het doxen van die man. Die al eerder was veroordeeld, las ik via Ruud Hendriks, voor het tweeten van beledigingen aan het adres van een vrouw die aangifte had gedaan van aanranding, maar die volgens Dales te lelijk was om te worden aangerand.

Daar valt je bek toch van open? Ik wist dat Dales een hele nare man was, dat had ik de afgelopen maanden aan zijn tijdlijn gezien, die me door Elon Musk steeds wordt opgedrongen. Maar hij is echt een hufter van kosmische proporties, een ongefilterde en totaal gewetenloze trol. Nu zie ik weer dat hij vorig jaar ook al schuldig is bevonden aan het doxen van Tofik Dibi. Zie ‘m klagen over de aangifte door Dibi. ‘Mijn doel was zijn hypocrisie aan te tonen’, schrijft hij, en: ‘Boehoe, ik had die tweet al weggehaald’. Die gast bestáát gewoon niet echt.

En hij blijft maar aandacht vragen voor zijn enorme leed, hem door mij aangedaan en met iedere tweet komen andere mensen weer met nieuwe feiten over hem op de proppen, dat ik steeds denk: “Hij heeft wát gedaan?!”

Surinaamse komaf

Ik kan nog steeds nauwelijks geloven dat hij echt aangifte tegen me is gaan doen omdat ik wat zei van zijn openlijke en klaarblijkelijk onterechte beschuldiging van een politiecommissaris vanweg diens “Surinaamse komaf”. “Nou, meneer agent, toen twitterde ik dus dat Martin Sitalsing een homofobe macho van Surinaamse komaf was en vast en zeker de kwade genius achter de veroordeling van mijn vriend Koen Schuiling en toen tweette die ‘journalist’ (twee gekromde klauwtjes in de lucht) dat ik de neiging niet kan onderdrukken om de racistische nazi uit te hangen! Zó onfatsoenlijk!”

Zet-ie dan ook weer een foto van op Twitter, een formulier over zijn rechten als slachtoffer.

Ik ben niet gek, ik ben Youp van ’t Hek

Luidruchtig jammerklagen om elke veroordeling aan zijn broek, want zoiets onrechtvaardigs is nog nooit iemand aangedaan. Na het beschimpen van het uiterlijk van een slachtoffer van aanranding heeft-ie de rechter er blijkbaar van proberen te overtuigen dat hij Youp van ’t Hek is. De rechter: “Nee, meneer Dales, u bent geen cabaretier, of schrijver of polemist, u bent een oud-politicus en oud-bestuurder en als u zulke dingen zegt over slachtoffers van aanranding, heeft dat een hele andere, schadelijke impact op het publiek.”

En nu komt het: “Mijn hele politiek-bestuurlijke loopbaan wordt erbij gesleept om mijn vrijheid van meningsuiting in te perken.”