Intendant

Peter Breedveld

Illustratie: Fred de Heij

Eindelijk wordt de strip als medium serieus genomen door de Nederlandse overheid. Het Fonds voor Beeldende Kunsten, Vormgeving en Bouwkunst (BKVB) heeft voortaan namelijk ook een potje voor strips. Althans, er komt een ‘intendant’ en die gaat ‘een inventarisatie maken van de ‘knelpunten’ die de ontwikkeling van Nederlandse strips in de weg staan.’ ‘Hieruit zal een concept programmadocument voortkomen dat wordt voorgelegd aan de vakwereld en vervolgens zal dienen als uitgangspunt voor de werkzaamheden van de intendant.’

Als ik het goed begrijp gaat die intendant dus zelf verzinnen hoe hij zijn dagen gaat vullen. Dat schrijft hij allemaal op in een rapport, dat wordt voorgelegd aan een raad van oude wijze mannen, ‘de vakwereld’. Om hoeveel geld het gaat, is me niet duidelijk.

Maar toch: Goed nieuws. In Vlaanderen subsidieert de overheid al heel lang stripprojecten en daar komen mooie projecten uit voort, zoals werkbeurzen voor stripauteurs, het tweejaarlijkse stripfestival in Turnhout en de documentaire Ceci n’est pas la BD Flamande.

Slechte nieuws is dat de intendant Gert Jan Pos is, en dat hij wordt ondersteund door onder andere Jean Marc van Tol. Twee gedachtepolitieagenten die teveel van hun tijd besteden aan het belasteren en uitsluiten van mensen met een andere mening dan zijzelf.

Gert Jan Pos noemt zichzelf stripjournalist, maar verstand van strips heeft hij niet (erover schrijven kan hij al helemaal niet) en van strips promoten heeft hij ook geen kaas gegeten. Hij mocht twee jaar geleden een stripafdeling op poten zetten op het boekenfeest Manuscripta en dat was te beschamend voor woorden. Zo zat daar een vent met een kartonnen doos op zijn kop uit de Donald Duck voor te lezen.

Pos is altijd beleefd en vriendelijk als je hem recht in zijn gezicht kijkt, maar achter je rug lult hij rare verhalen over je rond, bijvoorbeeld dat je de beheerder bent van een enge website genaamd Frontaal Naakt, en je omringt met allemaal enge, fascistische mensen. Een collega’s die wèl iets van strips afweet, zeikt hij af in een artikel vol feitelijke onjuistheden, dat de VPRO-gids klakkeloos publiceert, want niemand van de redactie is daar toegerust met voldoende kennis om te zien dat Pos maar wat uit zijn nek zwatelt.

Jean Marc van Tol, tekenaar van het politiekcorrecte, behaagzieke gevogelte Fokke & Sukke, lult tenminste niet achter je rug om. Hij doet dit gewoon waar je bij staat, in alle openheid, om daarna met schrille stem in alle toonaarden te ontkennen dat hij over je lult.

Toen Gregorius Nekschot een paar jaar geleden de logo’s van een aantal advocatenkantoren op zijn site had geplaatst, ging Van Tol die kantoren bellen om te vragen of ze wel wisten dat hun logo’s op de site van een fascistische cartoonist prijkten, die terecht zou worden vervolgd. Van Tol heeft het ontzettend druk met het verkopen van Fokke & Sukke, waarmee hij bakken geld verdient, maar voor het kapotmaken van een armlastige, dissidente collega vindt hij altijd nog wel even tijd.

Nadat ik daar een stukje over had geschreven, belde Van Tol me verontwaardigd op om alles te ontkennen, maar ik had de betreffende advocaten zelf gebeld om te vragen of het waar was, en het was waar. Uiteraard werd ik daarna gemaild door boze collega’s van Van Tol, die me lieten weten wat een lage streek ik hem had geleverd.

Ik vraag me wel eens af of Van Tol ze wel allemaal op een rijtje heeft. Hij belde me ook eens om te vragen hoe het mogelijk was dat een lid van de PvdA (mijn ex) samenleefde met een bruinhemd als ik, en om me op de man af te vragen of ik mijn kinderen sloeg. Toen ik een boekje van hem negatief besprak, probeerde hij mijn baas zover te krijgen mij te ontslaan.

De redactie van het blad Stripschrift heeft hij jaren geterroriseerd met zijn gezeik, vanwege een hem onwelgevallige publicatie in dat blad, geschreven door Jeroen Mirck. Die heeft hij eens gedreigd op zijn bek te slaan. Mij heeft hij nooit gedreigd op mijn bek te slaan, zo gek is hij dan ook weer niet.

Over Ger van Wulften, de man achter de rebelse uitgeverij Xtra, raakt Van Tol blijkbaar ook nooit uitgezanikt. Regelmatig melden zich mensen met allerlei wilde verhalen over Van Wulften, die aan de wieg stond van de succesvolle carrières van onder andere Theo van Gogh, Hein de Kort en Eric Schreurs. Die wilde verhalen komen altijd van Van Tol. Hij raakt totaal geobsedeerd door mensen die hij nog nooit heeft ontmoet, maar die gewoon een andere manier van denken hebben dan hij. Dat vindt Van Tol blijkbaar onverdraaglijk.

Hoe dan ook, mooi dat er nu eindelijk ook subsidie is voor strips. Jammer dat die subsidie alleen is bestemd voor vrienden van Pos en Van Tol, en dus per se niet voor vernieuwende projecten die de Nederlandse strip naar een hoger niveau tillen. Het zullen wel vooral projecten zijn waar ze zelf nauw bij betrokken zijn, maar daarover een andere keer.

Peter Breedveld slaat vrouwen en sluit zijn kinderen op in de kelder, als ze stout zijn geweest.