Peter Breedveld

Illustratie: Serge Baeken.

De eerste conclusie die ik trok na lezing van het NRC-artikel over het ontzien van AOW’ers in Israëlische bezette gebieden, die volgens de wet eigenlijk een strafkorting moeten krijgen, was dat Lodewijk Asscher eigenlijk de minst schuldige in de hele affaire was. De kwestie speelt al sinds 2002 en vóór Asscher hebben Mark Rutte, Jan Peter Balkenende, Aart Jan de Geus, Maxime Verhagen, Piet Hein Donner, de Sociale Verzekeringsbank en een leger van ambtenaren zich ingespannen om de uitvoering van de strafkorting tegen te gaan én om de boel uit de publiciteit te houden.

Asscher stond zelfs op het punt de wet wél te handhaven en de AOW’ers te korten, toen op het laatste nippertje een huilende Frans Timmermans intervenieerde en Asscher afzag van de strafkorting.

Dus ik ben het eens met Martin Hymans alias AbuPessoptimist die stelt dat het een beetje oneerlijk is om Asscher de schuld te geven aangezien de fraude, het bewust overtreden van de wet, al jaren aan de gang was.

Holocaustoverlevenden

Maar van het gespin door Asscher en zijn coterie word ik draaierig. Hier zien we de onbetrouwbare, huichelende Asscher waar we aan gewend waren geraakt. Hij beweerde eerst dat er ‘fouten’ zijn gemaakt en in de beantwoording van vragen van Selçuk Öztürk zelfs dat de wet helemaal niet is overtreden vanwege een overgangsregeling. Bovendien doet hij het voorkomen dat het maar om een klein aantal AOW’ers gaat en dat dit allemaal Holocaustoverlevenden zijn. Verder wordt er niet met dubbele maten gemeten, zegt hij, want er worden geen Marokkaanse AOW’ers in bezette gebieden gekort, zoals her en der gesuggereerd.

Dat laatste mag waar zijn (al zal ik Asscher nooit op zijn woord geloven), maar we zijn er de afgelopen maanden getuige van geweest hoe Asscher, tegen de wil van zijn eigen partij in, zelfs de goede relatie met de Marokkaanse regering op het spel heeft gezet om alle Nederlandse uitkeringen van Marokkanen in Marokko te verlagen en aan te passen aan de Marokkaanse levensstandaard, een eer die geen enkele andere in het buitenland wonende uitkeringsgerechtigde te beurt is gevallen.

Bevrijde gebieden

Sheila Sitalsing moet bijna huilen van ontroering vanwege Asschers flexibiliteit ten aanzien van de Israëlische AOW’ers: ‘In de spierballenpolitiek blijkt ruimte voor soepelheid’. Ja, nu wel. Maar waarom niet ten aanzien van Marokkaanse uitkeringstrekkers?

Er worden rookgordijnen opgetrokken, er wordt gesuggereerd dat de berichtgeving in NRC niet klopt, maar dat ondersteunt zijn beweringen met links naar officiële documenten, zoals deze brief van staatssecretaris van Sociale Zaken Jette Klijnsma. Daaruit blijkt dat er 81 AOW’ers in bezette gebieden wonen die hun volledige uitkering plús een extra inkomstenondersteuning krijgen omdat ze niet zouden hebben geweten dat er financiële gevolgen kleven aan het wonen in bezet gebied. Asscher zegt dat het om 28 gevallen gaat waarvan niet was ‘onderkend’ dat ze in bezette gebieden woonden (de PVV spreekt liever van ‘bevrijde gebieden’, bezette gebieden vind je volgens de PVV ‘in Oosterwei in Gouda, de Schilderswijk in Den Haag en in Kanaleneiland in Utrecht’ – nog interessanter is de reactie van Asscher op dit geraaskal, dat volkomen is genormaliseerd. Vergelijk dat met de reacties op DENK).

Nederlandse schuldgevoelens

Maar uit dit bericht in een nieuwsbrief uit 2002 van het CIDI¹ blijkt dat het iedereen in 2002 al duidelijk was dat AOW’ers in ‘betwiste gebieden’ volgens de wet zouden moeten worden gekort. Bovendien gaat het in slechts zeven gevallen om overlevenden van de Holocaust. Ook spreekt de Sociale Verzekeringsbank steeds expliciet over het opereren ‘buiten het wettelijk kader’, ‘zonder juridische grondslag’, ‘buitenwettelijk’ en ‘contra legem’.

Volgens NRC zijn Nederlandse schuldgevoelens over de behandeling van Holocaustslachtoffers debet aan het gesjoemel rond de AOW’ers. Gek dat die schuldgevoelens blijkbaar geen rol speelden bij de erfpachtkwestie: Joodse onderduikers en Holocaustoverlevenden kregen na hun terugkeer nog even doodleuk achterstallige erfpacht en renteboetes opgelegd, zelfs als hun huis platgebombardeerd of gesloopt was. Pas drie jaar geleden werd deze misstand erkend en pas twee maanden geleden werd besloten om compensatie te betalen aan de ‘joodse gemeenschap’.

Israëlische nederzettingenpolitiek

Het lijkt er meer op dat Nederland van twee walletjes wil eten: én vanaf het hoge witte paard van de morele superioriteit de Israëlische nederzettingenpolitiek veroordelen, én Israël te vriend houden. We vallen nu lelijk door de mand: voor de bühne is Nederland tegen de bezettingspolitiek, maar de facto erkent Nederland de bezette gebieden gewoon als legitiem Israëlisch grondgebied. Het heeft immers gewoon die AOW’ers doorbetaald, hoewel de wet duidelijk zegt dat dit niet mag als ze in bezet gebied wonen. Als er dus niet gekort wordt, is er geen sprake van bezet gebied.

Dat zal niet goed vallen bij andere bondgenoten, zoals de lucratieve handelspartner Saoudi-Arabië.

^{1. [Gisteren stond dat er nog, maar het CIDI heeft het fluks verwijderd. Gelukkig hebben we de foto’s nog.]↩}

Interview met Peter Breedveld in De Nachtzoen. Ergens in augustus komt er een tweede deel. Is het Vrije Woord u écht lief? Steun dan Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.