De vleespotten van Ad Melkert

Peter Breedveld

Illustratie: Yoshiharu Tsuge.

Ik maak me om een heleboel dingen druk, maar nadrukkelijk niet om de nieuwe naam van PvdA/GroenLinks. Een heleboel mensen maken zich daar wél vreselijk druk om en dan vooral die in het domrechtse kamp, viel me op. En die delen op de sociale media dan driftig berichten over wat Ad Melkert vindt van de nieuwe naam.

Ad Melkert.

Ad Melkert vind die naam maar niks en de media, die bijna zonder uitzondering opportunistisch Fortuynistisch zijn, lusten er wel pap van. Melkert mist in de naam een verwijzing naar de arbeider, om wie het de PvdA immers altijd was gegaan, zegt hij tegen Nieuwe Revu en de NPO en Trouw en Elsevier Weekblad en iedereen die het maar horen wil.

Wat maakt Rechts zich toch druk om hoe een linkse partij zich noemt, vraag ik me af. Maar vooral: Ad Melkert?! Toen met die motie van Kati Piri tegen het leveren van wapens aan schurkenstaat Israël hing het rechtse geteisem ook al aan Ad Melkert en Gerdi Verbeet en Rob Oudkerk en zelfs Job Cohen de Theedrinker. GeenStijl begon nota bene over respect omdat iemand “Boe” had geroepen naar Verbeet of zoiets.

Vleespotten

En ik vind dat hilarisch, dat Domrechts terugverlangt naar de “oude PvdA” die er was voor de arbeiders en zo en dat ze dan altijd met precies die PvdA’ers aankomen die de smaak gaven aan de PvdA toen die door Fortuyn en zijn polderapen als Het Grote Kwaad werd gezien. Een regentenpartij, de schuld van alles, van de Puinhopen van Paars en de multiculturele samenleving en de rare etensluchtjes in het portiek.

Ik bedoel, Ad Melkert. Die werd persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor de moord op Fortuyn, omdat hij niet aardig was geweest voor de Goddelijke Kale. Die was de verpersoonlijk van de arrogantie van de linkse macht. Ik vind dat hilarisch. Soort van hetzelfde als het Joodse volk dat tot slaaf was gemaakt door de Farao, toen door God (via Mozes) werd bevrijd, maar na een weekje achter Mozes aan door de woestijn sjokken al luidruchtig terugverlangde naar de vleespotten van Egypte.

De arbeider. Juist die stond na de moord op Fortuyn met drommen tegelijk op het Binnenhof, om een Gebroeders-de-Wittje te doen op die oude PvdA-elite. Ze zijn nooit meer opgehouden Links overal de schuld van te geven, juist de arbeiderskinderen die dankzij Links een opleiding kon genieten en toegang hadden tot de betere banen met de betere salarissen, juist die hielden niet op de onderklasse op te hitsen tegen Links, aan wie ze het vrije weekend, de betaalde vakanties, de gratis gezondheidszorg en de toegang voor hun kinderen tot hogescholen en universiteiten en talloze andere zaken te danken hadden.

Sloebers

“Eigenlijk is er helemaal geen arbeidersklasse meer en heeft Links zichzelf overbodig gemaakt”, zei een persfotograaf in de jaren negentig op een evenement in Voorburg waar ik voor de Haagsche Courant bij was. “Ga maar na”, zei hij, “ze gaan twee keer per jaar met het vliegtuig op vakantie, auto voor de deur, elke dag vlees, betaald ziekteverlof. Wat kan Links nog voor ze doen?”

Ik moet bekennen dat ik toen ook een beetje in die richting dacht. Ik kwam als journalist vaak bij mensen thuis die klaagden over hoe slecht ze hadden, maar ze hadden een mooiere auto dan ik, die rondreed in een vierdehands Opel Kadett, en mooiere spullen in huis. Gaven honderden guldens uit aan prullaria in pretparken en op kermissen en elk van hun kinderen had zijn eigen bus Pringles en een liter Coca Cola. Mijn kinderen werden op school “sloeber” genoemd omdat ze alleen een Playstation hadden en niet ook een Xbox en een GameCube (wel elk hun eigen GameBoy).

Gratis gebak

Maar er werd toen nog niet 24 uur per dag geweend en geknarsetand over allochtonen. Niet hardop, althans. Ja, weleens verongelijkt gekankerd dat je je gezicht moest insmeren met schoenpoets om in aanmerking te komen voor een subsidie of regeling bij het gemeenteloket. Ik herinner me dat ik als kelner werkte op een evenement waar Hedy d’Ancona was, die had gesproken en liep naar de uitgang, terwijl ze door een mevrouw werd achtervolgd die klaagde over vluchtelingen die ergens gratis gebak hadden gehad terwijl zij daar hard voor moest werken. D’Ancona draaide zich om en keek die vrouw recht in haar ogen: “Vindt u het nou zó erg dat die vluchtelingen een gebakje hebben gekregen?” vroeg ze met een soort van geamuseerde verontwaardiging op haar gezicht. Die vrouw antwoordde gewoon “Ja”.

Dus dat was toen de PvdA de arbeiders in de steek had gelaten. Ze had de arbeiders vrije dagen en betaalde vakantie gegeven, elke dag vlees en een auto voor de deur, maar de Turkse buren niet gedeporteerd en de Surinamers niet op de boot gezet.

Gastarbeiders

Natuurlijk waren er toen nog wel arbeiders die een partij als de PvdA nodig hadden. Toen ik allerlei baantjes had waar ik onchristelijk vroeg voor uit mijn bed moest, in fabrieken en de schoonmaak enzo, zat ik als enige witte (blanke heette dat toen nog) in de tram op weg naar het werk. Bijna alle andere passagiers waren mensen van kleur. De échte arbeiders, de witte, die waarvoor de PvdA was bedoeld, draaiden zich nog een keertje om.

Gastarbeiders waren geen arbeiders. Je hoorde vaak zeggen, in de jaren tachtig, altijd op heilig-verontwaardigde toon, dat zij hier waren om de vieze klusjes te doen, het werk waar wij ons te goed voor voelden. Denk maar niet dat wie dat zei, vond dat wij, de witten, die klusjes weer moesten gaan doen. Of dat we er uit dankbaarheid voor moesten zorgen dat de gastarbeiders konden emanciperen door middel van opleiding en doorstroming op de werkvloer, zodat zij straks ook te goed waren voor die vieze klusjes. Er heilig-verontwaardigd over zijn was genoeg.

Zo was de PvdA toen wel een beetje. Niet de status-quo veranderen, zorgen dat de witte arbeiders een tweede auto voor de deur konden kopen, een derde vakantie konden betalen en dat de gastarbeiders net niet de geeuwhonger stierven.

Traditionele arbeidersklasse

Dat is de PvdA waar Wierd Duk en Eddy Terstall naar terugverlangen. Ik vroeg aan Gemini, de AI-afdeling van Google, waarom Domrechts zo terugverlangt naar het oude Links. ‘Focus op identiteit versus klasse’, was het antwoord onder andere. ‘De oude PvdA richtte zich meer op de traditionele arbeidersklasse en economische zekerheid, terwijl de huidige combinatie meer nadruk legt op klimaat en cultuur, wat minder aansluit bij de rechtse agenda.’

De misvatting die Duk en Terstall en Haatoma en Maaike van Charante koesteren, dat zij links zijn, het échte links. Maar arbeiders zijn nooit links geweest, althans niet de arbeiders zoals Terstall en Hoogwout. Zij, hun ouders, stemden PvdA voor de poen, hún poen en toen ze hun buikje konden rondeten en drie keer op vakantie konden en een dikke auto voor de deur hadden was de PvdA niet meer nodig. Want het was niet de bedoeling dat zo’n bruine of zwarte óók tot de middenklasse ging behoren en ruimte ging opeisen.

Ethisch Reveil

Dat is wat er is gebeurd, precies als in de kolonieën. Zodra in het kader van het Ethisch Reveil (en de Japanners, maar damaggieniezegge van de Indische Nederlanders) de inheemse bevolking gezonder en beter opgeleid werd, ging die praatjes en ideeën krijgen en recht op zelfbeschikking opeisen. Hier in Nederland werden gastarbeiders allochtonen en uiteindelijk biculturele Nederlanders en voilá, nu moeten we moskeeën dulden en onze geschiedschrijving herzien en onze Dodenherdenking en onze verhouding met Israël, je mag godverdomme niet eens meer Arabieren afslachten en het ergste: Zwarte Piet mag niet meer.

Identiteitspolitiek noemt Domrechts af, maar het is gewoon traditionele klassenstrijd. Alleen dus niet meer voor de witte arbeider, die een witte middenklasser is geworden.

Mozes, jij klootzak, bedrieglijke hond, met je mooie praatjes over vrijheid en het Beloofde Land, breng ons terug naar de vleespotten van Ad Melkert!

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun me dan met een financiële bijdrage. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke (maar echt) site van Nederland. Rekeningnummer NL24 ASNB 8832 6749 39 (N.P. Breedveld, ASBN Rijswijk), BIC ASNB NL21.