Deshima

Peter Breedveld

Illustratie: Barahona Posollo

In 1641 begon in Japan een lange periode van bijna volledige isolatie van de rest van de wereld. Alleen de Nederlanders was het toegestaan om vanaf een kunstmatig eilandje, Deshima, en onder stricte voorwaarden, handel te drijven met de Japanners.

Ik weet niet meer waar ik het gelezen heb (ik heb een shitload aan boeken en artikelen over de Japanse geschiedenis gelezen) maar één van die voorwaarden was dat de Nederlanders over een afbeelding van Christus moesten lopen, Christus moesten ontheiligen dus, om op Japanse bodem te worden toegelaten. Kennelijk was dit voor de Japanners een garantie dat de roodharige barbaren – zo noemden ze de Nederlanders – daar waren om handel te drijven en niet om Japanners te bekeren en zo voor politieke onrust te zorgen. Om die reden hadden ze de Portugezen het land uitgeschopt. De Portugezen die ze niet naar voorbeeld van hun grote idool hadden gekruisigd, althans.

Christus ontheiligen

Die Nederlanders – het waren nou eenmaal Nederlanders – zagen er helemaal geen been in om hun geloof te verloochenen en Christus te ontheiligen als daar een paar gulden mee konden worden verdiend (of wat dan ook de Nederlandse munteenheid was in die tijd). En zo lieten ze zich wel meer vernederingen welgevallen waar Wilders een rolberoerte van zou krijgen. Als ze bijvoorbeeld kwamen te overlijden tijdens hun handelsmissie, werden ze in zee gedumpt omdat de heilige Japanse bodem niet mocht worden bezoedeld door het lijk van een christen (maar ja, zo kwamen ze dan wel in de sushi van de Japanners terecht, daar was niet goed over nagedacht).

Ik moest daaraan denken toen ik vanmorgen de Volkskrant-bijlage Vonk las, met daarin een bijdrage van huis-Marokkaan Said el Haji, ‘Ons soort Marokkanen’. Nu heb ik in het recente verleden veel op El Haji gescholden, volstrekt terecht ook, en ik heb op Facebook ruzie met hem gemaakt, maar het is een hele aardige man. Dat zeg ik zonder sarcasme.

Onfrisse types

Op het laatste Winternachtenfestival kwam hij naar me toe, of we misschien iets te bespreken hadden, we hebben een biertje gedronken (en dat heb ik dus steeds: als ik een Marokkaan of een linksmens afzeik, komt-ie naar me toe om een glas te drinken of een bitterbal te eten; pak ik een islamcriticus, dan mailt en belt die mijn baas), vreselijk gelachen en ik heb hem gezegd dat ik hem een toffe peer vind, maar dat ik ‘m de volgende keer, als ik iets van ‘m lees, gewoon weer de huid volscheld. Ik verwijt hem namelijk naar het pijpen van de ‘islamcritici’ te dansen met zijn verhalen over de verstikkende Marokkaanse cultuur en zijn ‘bevrijding’ van de islam.

Onderdrukt door de moslims

El Haji herkende wel wat ik zei, werd er zelf ook moe van op Twitter geprezen te worden door allerlei onfrisse types die in niets anders zijn geïnteresseerd dan islam-bashen, maar hij wil zich niet door die types laten leiden en dat zou hij natuurlijk wel doen als hij besloot maar niet van die kritische verhalen over de islam en over Marokkanen te schrijven.

Daarin heeft El Haji natuurlijk volkomen gelijk. Je moet schrijven wat je te schrijven hebt en dat de Simone Laureys en Maja Mischkes daarvan gaan soppen, tant pis.

Maar het is wel typisch dat er zowat geen week voorbij gaat of Vonk heeft weer een verhaal met de strekking “ik, ex-moslim, werd zo onderdrukt door de andere moslims en nu ik de Nederlandse cultuur omhels, ben ik VRIJ, VRIJ, VRIJ!”

Wijndrinkende Marokkanen

In ‘Ons soort Marokkanen’ gaat het over de wijnbar van de Marokkaanse Rotterdamse die tot grote teleurstelling van Paul Witteman geen afvallige is en ook al niet is uitgehuwelijkt en dol is op haar vader de imam. Ze werd bedreigd, gelukkig wel door moslims, en daarop organiseerden andere Marokkaanse Nederlanders een protestborrel. El Haji was erbij en liet zich fotograferen met een glas wijn in de hand, net als de andere aanwezige Marokkanen die daarop door de vooraanstaande islamcritici werden geprezen als goed geïntegreerde Marokkanen.

Anyway, voor El Haji weer een mooie aanleiding om in Vonk te klagen over de Marokkanen die hem altijd hadden beknot en bekneld en verstikt maar nu had hij dan eindelijk Marokkanen ontmoet die net als hij zijn. Wijndrinkende Marokkanen! Die ook in-di-vi-dua-lis-tisch zijn! Uiteraard krijgen de islamcritici weer een vallei-orgasme van al dit moois. Eén van de organisatoren van de protestborrel, Rajae el Mohandiz, werd ook weer bedreigd door moslims, wat meteen breed uitgemeten werd door een Elsevier-journalist die nooit enige aandacht heeft gehad voor de bedreigingen die Nederlandse moslims dagelijks te incasseren krijgen.

Braaf Marokkaantje

En dat deed me denken aan Deshima. Zoals de Nederlanders indertijd – onder stricte voorwaarden – alleen door de Japanners werden gedoogd als ze hun bijbels en psalmboeken inleverden en Christus ontheiligden, zo worden nu door de autochtone Nederlanders alleen die Marokkaanse Nederlanders geaccepteerd die ‘botsen met hun cultuur’. Je moet je met een glas wijn laten fotograferen – uiteraard is de hoofddoek lang geleden afgeslingerd – en andere Marokkanen zodanig tegen de haren instrijken dat ze je een doodsbedreiging mailen, dan ben je een braaf Marokkaantje en mag je meedoen en aanschuiven bij Pauw & Witteman en Vonk volschrijven enzo.

Individuele keuzes

Gedraag je je als Marokkaan als keurige democraat die haar eigen individuele keuzes maakt, maar je hebt de islam niet afgezworen en je zeikt niet wekelijks je moeder en je gehoofddoekte zus af? Helaas pindakaas. Dan mag je worden bedreigd met executie en verdelging, je mag voor 476 smaken ‘hoer’ worden uitgescholden en worden belasterd dat het een aard heeft. Denk maar niet dat Elsevier dat een reet kan schelen. Integendeel, dat doet vrolijk aan de smeurcampagne mee! De ene bedreigde Marokkaan is de andere niet en wie fantaseert over genocide op moslims krijgt na zijn dood een hagiografie!

Zelfs als je als moslim met een rare achternaam over koekjes schrijft, ben je nog verdacht als vijand van de Nederlandse democratie. Had je je maar met een glas wijn laten fotograferen, Nuweira Youskine!

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.