Foucault

Peter Breedveld

Illustratie: Heinrich Kley

Eind vorig jaar, toen ik me in de discussie over Zwarte Piet mengde, werd ik op Twitter opeens verrot gescholden door een zekere Annabel Nanninga. Ik heb haar routineus geblockt, zoals ik met alle ruziezoekers doe. Gisteren zag ik op De Jaap, praatgroep voor PVV’ers in een GroenLinks- of D66-lichaam, een lange scheldjeremiade van haar over mensen die bij haar werkgever hadden geklaagd over haar Twittergedrag en hoe schandalig dat is. Het stuk eindigde met de mededeling dat mevrouw voor GeenStijl gaat werken. Een perfecte match, lijkt me.

Op Twitter zag ik vandaag, in een tweet van Miko Flohr – die er twee dagen geleden schande van sprak dat op Sargasso twee GeenStijl-redacteuren anoniem werden bekritiseerd – een intrigerende slagzin voorbijkomen: ‘GeenStijl bevordert de emancipatie van vrouwelijke bloggers’. Met een link naar een stuk van wetenschapper Linda Duits, die eens kankerde dat Hassnae alleen werd gevraagd door de diverse media omdat ze Marokkaan is.

Duits probeert haar lezers in een pseudowetenschappelijke verhandeling serieus wijs te maken dat GeenStijl met de toetreding van La Nanninga een ware doorbraak op het gebied van de vrouwenemancipatie heeft geforceerd. Vrouwelijke bloggers vallen namelijk niet op omdat ze persoonlijke blogs schrijven vol ‘cute’, ’gosh’ en ‘yummie’ en Nanninga wijkt met haar ‘uitgesproken tweets’ af van het ‘stereotype beeld van vrouwen op het Internet’. De hoofdredacteur van GeenStijl, Marck Burema, draagt daar volgens Linda Duits aan bij door haar een ‘vrouw met ballen’ te noemen.

Ja, ja. Dus GeenStijl draagt bij aan de vrouwenemancipatie door de ‘cute, gosh en yummie’-vrouwen in hun onzichtbare verdomhoekje te laten zitten en een vrouw in te huren die zich als een onbehouwen kerel gedraagt. Een vrouw met ballen, met testikels. Een onvrouwelijke vrouw.

Volgens Duits is het evenwel niet GeenStijl, dat vrouwen in een bepaald keurslijf dwingt (Duits is blijkbaar alweer vergeten hoe onlangs Trouw-columniste Asha ten Broeke door GeenStijl werd gestraft voor het hebben van een onwelgevallige mening), het zijn de mensen die haar werkgever mailden vanwege haar onfatsoenlijke tweets: ‘pogingen om Nanninga in de pas te laten lopen’, meent Duits. En terwijl ze interessantdoenerig aan haar pijp lurkt, orakelt ze: ‘Dit proces noemt Foucault normalisatie: afdwingen door sociale druk dat mensen zich aan de geldende normen (zoals gendernormen) onderwerpen.’

Ook Burema zelf klopt zich op de borst dat je van GeenStijl geen ‘twittert op persoonlijke titel‘ in je bio hoeft te zetten: ‘Weg van de geknotte Libelle-dames en de hohoho-roepende saaimanagers met hun moraalvingertjes, die met boze brieven wapperden als ANanninga weer eens wat had geroepen op de internets.’

Heb je dan je onappetijtelijke, uitgebluste burgerlullenporem met hondepis gewassen, of niet? Je moet maar durven, nadat je het adres van mijn werkgever op GeenStijl hebt gepubliceerd vanwege mijn onwelgevallige mening, met honderden doodsbedreigingen voor mij en mijn kinderen als resultaat, te beweren dat je van ‘GeenStijl geen “twittert op persoonlijke titel” in je bio hoeft te zetten’! GeenStijl-redacteur Bert Brussen noemt nog steeds nadrukkelijk de naam van mijn werkgever, als hij me weer eens beschuldigt van stalking en laster, evenals GeenStijl-vriend en PowNed-secretaris Jan Bennink. Die laatste belaagt zelfs de redactie van Pauw & Witteman met tweets dat Hassnae daar niet als gast hoort.

Het is een beetje raar van Nanninga om te klagen over mensen die haar collega’s lastigvallen, en vervolgens aan te kondigen dat ze voor GeenStijl gaat werken, de site die zich specialiseert in dergelijk NSB-gedrag.

Want wat Nanninga schrijft over collega’s lastigvallen, dat ze ‘twittert op persoonlijke titel‘ in haar bio moet zetten en over ‘correctheidsdaadkracht’, is direct op mij van toepassing, alleen zijn het in mijn geval haar nieuwe collega’s die zich gedragen als ‘N.S.B.-klikkertjes’ en ‘fatsoensridders’.

Nanninga vindt het idioot dat ze het woord ‘mongool’ niet mag gebruiken. Mensen die daarover zeiken, mogen van haar sterven en tyfus achter hun oogbollen krijgen tot in de derde generatie van hun pathetische nageslacht.

Goh, Nanninga heeft haar eigen baas, Marck Burema, tyfus achter de oogbollen tot in de derde generatie van zijn pathetische nageslacht gewenst.

Kortom: ik vind het opmerkelijk dat een wetenschapper, verwijzend naar verschillende onderzoeken en Foucault citerend, GeenStijl op het schild hijst als voorvechter van de vrouwenrechten en kampioen van de vrije meningsuiting en het non-conformisme. Een lullige opmerking over de waarde van Duits’ wetenschappelijke onderzoek ligt voor de hand – helemaal in de stijl van het door Duits zo bewierookte GeenStijl, nietwaar? – maar ik ben beter dan dat.

Wel tekenend dat steeds meer ‘normale’ bloggers, zoals Miko Flohr en – vooruit – Linda Duits, die ik ook nog wel eens heb zien pleiten voor een ‘fatsoenlijke’ omgang met de feiten, van die geforceerde en grotesk ongeloofwaardige pogingen doen om GeenStijl te normaliseren, terwijl ze een door en door integer blog als Sargasso afschilderen als een soort GeenStijl. Misschien in een volgend stukje eens zien of we dat met behulp van Foucault nader kunnen duiden.

Overigens vindt Peter Breedveld dat mensen, die andersdenkenden intimideren en bedreigen, geen democratieprijs horen te krijgen.