Haargrens

Rena Breed

Wat is er mis met mijn haar? Een vraag die mij bezig heeft gehouden sinds het, behalve op mijn hoofd, opeens overal begon te groeien.

In de jaren ’80 leek het nog niet eens zo’n taboe, maar toen ik ging studeren, werd mij door een blonde, niet zo’n behaarde vriendin duidelijk gemaakt dat okselhaar echt niet kon en de bikinilijn moest al helemaal rigoureus bijgewerkt worden.

“Jij hebt makkelijk praten”, dacht ik. Ik probeerde vol te houden dat de natuurlijke look de juiste was. Dat je geen lesbienne of een superfeministische kenau bent als je je haar laat staan. Dat het haar ook een functie heeft. Zo’n mooi zwart driehoekje vind ik mooi. Het is bovendien heel erg oneerlijk verdeeld tussen blonde en donkere vrouwen.

Na het ontharen wordt het er eigenlijk nooit mooier op. De onderhuids doorschemerende stoppels maken de oksels en de bikinilijn tot een paar grauw-donkere vlekken.

Toch begon ik mij te schamen. Ik kocht een epileerapparaatje. En van de ene op de andere dag was ik een serial hair-remover geworden. Ik vond het trouwens wel belachelijk dat er voor vrouwen dumbo-proof scheermesjes op de markt kwamen, in roze tinten, met aloë vera-strips en met extra brede houders, want ja, wij vrouwen zijn blijkbaar zulke onhandige schepsels.

Een donkerharige vriendin ging zelfs zo ver dat zij het ‘vachtje’ op haar onderarmen, dat ze verafschuwde, liet ‘flitsen’. Haar armen mochten vervolgens de hele zomer niet in de zon. Ik vond het er niet mooier op geworden. Waar voorheen heel gelijkmatig lieve zachte beharing was geweest, was nu een onnatuurlijk kaal landschap met hier en daar een eigenwijs en hardnekkig haartje.

Zwemmen of naar het strand, ik stelde het liever uit. Want dan moest er weer flink gewerkt worden. Met niks dan pukkeltjes en ingroeiende haren als resultaat.

De benen, ja die zijn nog wel te doen. Niet eens al te behaard trek ik daar zo een scheermesje langs en als het zomer wordt stap ik over op mijn Silkepil, het inmiddels twintig jaar oude apparaat, door mij ook wel de grasmaaier genoemd. Discreet is het niet. Als ik dat apparaat aanzet, kan de hele flat het horen! Ik moet echt wel tien keer over een centimeter heen en weer bewegen voordat de haartjes er uit getrokken zijn, maar dan blijven ze ook wel een poosje weg.

Gladde benen vind ik sexy. Dat komt vooral doordat het bij de meeste vrouwen niet zo mooi gelijkmatig en zacht krullend groeit zoals bij mannen vaak wel het geval is. Het is eigenlijk een rommelzooitje. Een paar haren op de kuiten en aan de voorkant van het onderbeen wat meer. Met pech ook nog wat op de grote teen. Dat is echt wel gruwelijk, vooral als je mooie zomersandaaltjes aan hebt.

Ik ben dus toch overstag gegaan. Want de bikinilijn vind ik inmiddels ook lelijk staan als ik een badpak aan heb. Verder stoor ik mij eigenlijk niet aan vrouwen met wat haar onder de oksels. Er zijn genoeg websites te vinden met foto’s van bekende actrices die zich ‘hebben laten gaan’. Herinner je de ophef nog over de oksels van Julia Roberts?

Natuurlijk gaat het dan niet over de oksels. Nee, het impliceert dat zo’n vrouw op ander plekken waarschijnlijk ook haar heeft! Dan staat okselbeharing ineens gelijk aan schaamhaar, aan seks. Stel je voor. Schaamteloos.

In 2007 zag ik een BBC 3 documentaire, F*** off, I’m a Hairy Woman. Een hilarisch programma, waarin de Brits-Pakistaanse moslima comédienne en columnist Shazia Mirza werd uitgedaagd om haar lichaamsbeharing een poos niet meer te scheren of te ontharen. Met de bedoeling om van haar lichaamshaar te gaan houden, het zelfs sexy te gaan vinden. Een zeer dapper besluit. Maar dan vooral omdat zij ook nog eens te maken had met een zichtbaar snorretje.

Ze rekende uit hoeveel het kost om al dat haar steeds maar te verwijderen. En vroeg zich af of er niet iets nuttigs met al dat haar gedaan zou kunnen worden. Ook probeerde ze mannen zover te krijgen om een stuk van hun been te laten ontharen. Het zette mij aan het denken. What’s wrong with being a hairy woman? Waarom ben je volgens sommigen opeens vies of lui?

Smoothies, niks voor mij. Gelukkig vind ik het ook helemaal niet mooi. Het is meer iets voor mensen met blond haar. Ik werk mijn haar wat bij, tot ik het acceptabel vind. Ik heb mijn haargrens getrokken.

Rena Breed (1967) pleit op My favourite shoes voor meer levensvreugde door het dragen van mooie schoenen.