Lachend en zingend naar de ondergang
Hassnae Bouazza
Een rellerige voetbalsfeer, zo kan ik de stemming in Caïro van afgelopen vrijdag het best omschrijven. Ik was midden in de nacht aangekomen voor een bliksembezoek en trof in het hotel meteen een waarschuwing aan: vanaf 28 juni zouden er drie dagen van betogingen zijn en gasten werd geadviseerd weg te blijven van menigtes.
Mijn kamer en balkon keken uit op het Tahrirplein, dat ik in de loop van de dag steeds voller zag raken. Toen ik ’s middags de stad in ging (op nadrukkelijk advies van de mensen die ik sprak, ging ik met de taxi – als ik me wil laten bepotelen, dan graag door mannen die ik zelf uitkies), waren er her en der al (kleinere) betogingen. In de rest van het land waren grote manifestaties van Morsi-aanhangers. Op de radio waren er constant updates van de ontwikkelingen en botsingen die er plaatsvonden.
Ongerept vrouwenvlees
Vanuit de auto zag ik hoe een vijftal jonge meisjes door twee jongens op een scooter werd aangesproken. De meisjes giechelden een beetje zoals jonge meisjes dat altijd doen. Een van de jongens kwam van de scooter en liep op hen af. Ze bleven onwennig staan tot een van de voorbijlopende betogers hen weg maande en de jongen aansprak op zijn gedrag. De jacht op ongerept vrouwenvlees was getorpedeerd, de jongen ging weer kwaad bij zijn vriend achterop de scooter.
Ik ken het tafereel, heb het zelf vaak meegemaakt, en in de context van de Egyptische anarchie en het agressieve vrouwenmisbruik, zag ik het niet als onschuldig geflirt, maar als dreigend gedrag.
Regelrechte oorlogstaal
Auto’s met vlaggen uit het raam, toeters, vuurwerk, gehoofddoekte vrouwen, zittend op een grasveldje, kijkend naar een buikdansende oudere man in abaya, jonge meisjes in skinny jeans mét gezichtssluier en een voelbare onrust en opwinding in de lucht.
Zwart-wit gesteld is de Egyptische bevolking verdeeld in pro- en anti-Morsi. Zowel Morsi als zijn Moslimbroederschap zijn democratisch gekozen. Daar waar tijdens betogingen door Morsi-aanhangers werd gescandeerd dat ze vreedzaam waren, was een aantal van de sprekers minder terughoudend en klonk er regelrechte oorlogstaal. De macht die de Moslimbroeders nu hebben, zullen ze niet zo snel op willen geven. In de aanloop naar de 30ste juni was er een petitie opgesteld met maar liefst zestien miljoen handtekeningen van mensen die het vertrek van Morsi eisen.
Geen coup
Tegen de avond was het Tahrirplein volgelopen met de anti-Morsi-demonstraten. Op een terras aan de Nijl keek het gezelschap, waar ik me tussen bevond, naar de langverwachte uitzending van komiek Bassem Youssef die een uitstekende aflevering had over de demonstraties van de dag. Youssef is een van de vocale tegenstanders van Morsi die hij steevast op de korrel neemt.
Hard gelach, maar ook zorgen om het Egypte van nu en straks. Een van de aanwezigen, een activist van het eerste uur, vertelde toen al dat het leger in zou grijpen en gisteren kwam het leger inderdaad met een verklaring dat de regering binnen 48 uur de eisen van de oppositie moest inwilligen. De boodschap was duidelijk. Zo duidelijk dat het leger zich later op de avond haastte te verklaren dat het geen coup zou plegen.
Lachen en zingen
De Saoedische gasten in het gezelschap spraken vol bewondering over de Egyptenaren: ‘zelfs als ze demonstreren, lachen en zingen ze’. Dat lachen en zingen is een zegen, maar zal voor nu en de toekomst niet voldoende zijn.
Inmiddels dringt de salafistische Nour-partij, net als de oppositie, ook aan op vervroegde verkiezingen en valt het kabinet Morsi rap uiteen door de opstappende ministers. De impasse waarin het land zich bevindt, is een heel zorgelijke: Egypte is veilig noch in handen van de moslimbroeders noch in die van het leger.
Lees Hassnae Bouazza’s nieuwe website, Aicha Qandisha. Voor alles dat de zinnen prikkelt. O, en koop haar boek, Arabieren Kijken.
RSS