Peter Breedveld

Illustratie: Fidus

Terwijl half Nederland bezig is met de zoveelste schreeuwerige smeercampagne tegen Fatima Elatik, schrijdt de ontmenselijking van onze samenleving zonder veel tegenstand gestaag voort. Afgelopen vrijdag kreeg de Afghaanse vluchteling Rafiq Naibzay te horen dat hij op 8 juli geacht wordt zijn biezen te pakken. En dat als hij niet goedschiks vertrekt, dan maar kwaadschiks. Dan wordt hij gewoon opgepakt en bij zijn familie weggehaald.

U leest het goed, onze overheid haalt vaders bij hun families weg. Naibzays vrouw en vier kinderen (zijn jongste zoon is in Nederland geboren) hebben namelijk wel een verblijfsstatus gekregen maar Naibzay niet, omdat hij een 1F-status heeft. Dat betekent dat hij wordt gezien als oorlogsmisdadiger, puur en alleen omdat hij als twintigjarige een administratieve functie heeft vervuld in het Afghaanse leger van president Najibullah. Na de val van Najibullah heeft Naibzay onder de Taliban in de gevangenis gezeten, daarna is hij het land uitgevlucht.

Hij woont nu veertien jaar hier, heeft zichzelf de taal geleerd, zich met zijn ‘actieve burgerschap’ erg geliefd gemaakt in het dorp waar hij woont, hij heeft verklaringen van onbesproken gedrag van de Afghaanse overheid overlegd, maar het mag allemaal niet baten, Naibzay moet het land uit. Hij laat dan een zieke vrouw en vier gebroken kinderen achter, maar dat kan onze overheid niet bommen.

En niet alleen onze overheid. Veel van mijn lezers vinden het allemaal ook best, heb ik gemerkt aan de reacties onder de vorige drie stukken op deze site over Naibzay. Ik parafraseer: ‘Naibzay is een oorlogsmisdadiger’, ‘moeten ze die procedure maar niet zo lang mogelijk rekken’, ‘de overheid gaat heus wel zorgvuldig te werk’, ‘hij kan zijn familie toch gewoon meenemen naar Afghanistan?’

De oppositie in de Tweede Kamer lijkt er zijn vingers niet aan te willen branden. Toen twee weken geleden iemand op Twitter aan GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi vroeg wat hij nou van de zaak Naibzay vond, wist die niks beters uit te brengen dan dat het een gecompliceerde zaak is. Wel twitterde Dibi gisteren dat GroenLinks en D66 nu in elk geval het initiatief hebben genomen voor een debat over vluchtelingen met de 1F-status. Dat is goed nieuws, maar voor Rafiq Naibzay is het wel te laat, natuurlijk.

Hans Spekman, Kamerlid voor de PvdA, belde me gisteravond (waarvoor mijn grote waardering) om te zeggen dat hij zich een paar jaar geleden al met de zaak Naibzay heeft beziggehouden, maar dat hij toen ‘vastliep’. Spekman stelt dat Afghanen met een 1F-status vrijwel zeker op z’n minst weet hebben gehad van de martelingen en executies door de veiligheidsdiensten (Naibzay zelf spreekt steeds van het leger, Spekman heeft het over veiligheidsdiensten), maar het toekennen van die 1F-status deugt van geen kanten. Zo blijken veel Afghanen, die helemaal niets met de veiligheidsdiensten te maken hebben gehad, toch een 1F-status te hebben.

Wat Naibzay betreft: daar is niks gecompliceerds aan: je haalt een onschuldige (onschuldig tot het tegendeel is bewezen) vader gewoon niet bij zijn gezin weg. Punt. Dat is wreed en barbaars en een beschaafd land onwaardig. Wat is er in godsnaam aan de hand in Links Nederland? Mag er weer wat meer heilige verontwaardiging zijn? Waar is het rechtvaardigheidsgevoel? Waar is de inspirerende woede van vroeger? Waar is godverdomme je hart?

Ik zie Naibzays zoon wel eens rijden op zijn fiets, in z’n eentje. Hij kijkt een beetje verdrietig voor zich uit, is heel stil. Hoe kun je dit zo’n jongen aandoen, denk ik dan. Zijn oudste dochter zei dat ze bang was dat haar moeder zal sterven als haar vader wordt weggehaald.

Iemand schreef in de reactieruimte dat als Auschwitz in Nederland had gestaan, er niet de woorden ‘Arbeit macht Frei’ boven de poort hadden geprijkt, maar ‘Regels zijn Regels’. Hoor ik daar verontwaardigd geloei over Godwins? Er wordt een man bij zijn familie weggehaald en uitgeleverd aan zijn vijanden, godverdomme. En zoals Naibzay zijn er velen. Anisa is ook zo iemand. De vader van een Afghaanse student, die ik interviewde, zit in het zelfde schuitje. Net als de vader van Nasir Refa.

In plaats van je druk te maken over toon en woordkeuze, kun je je beter bezighouden met het willens en wetens kapotmaken van mensenlevens door de Nederlandse regering. Met het slopende verdriet van een zieke vrouw en haar kinderen. Met de koppige, starre interpretatie van artikel 1F van het Vluchtelingengedrag, waarover ook de VN Nederland al op de vingers heeft getikt. Over het steeds onmenselijker gezicht dat ons land krijgt. Een land van hardvochtige, verbeten Droogstoppels zonder hart, zonder poëzie, zonder mededogen.

Ik schaam me voor dit land, het land van Wilders en @Pritt, het land waar mensen onder het maken van cynische grappen en triomfantelijk geroffel op de tafeltjes van de PVV-fractie aan hun beulen worden uitgeleverd. Het land waar de zorg om hulpbehoevenden misprijzend ‘de zieligheidsindustrie’ wordt genoemd.

Gisteren meldde VVD-Kamerlid Cora van Nieuwenhuizen, naar wie ik werd verwezen door Jeanine Hennis, dat Gerd Leers de Kamer ‘waarschijnlijk volgende week’ vertrouwelijk gaat informeren over de zaak. We wachten af.

Zie verder ook Naibzai moet blijven, Naibzai moet blijven (2) en Naibzai moet blijven (3). Bezoek de site Een Eerlijk Proces.