Nausicaa
Peter Mennen
Illustratie: Alexander Gerasimov
Als enorme fans van Nausicaa Marbe zou u natuurlijk graag willen weten hoe u net zulke prachtstukken kunt schrijven als zij. Dat is nog helemaal niet zo eenvoudig maar het valt te doen. Ten eerste moet u zich daarvoor verdiepen in het personage Nausicaa. Dit zal nog niet gemakkelijk zijn en bij tijd en wijle zeer pijnlijk, maar voor de kunst dienen nu eenmaal offers gebracht te worden.
Als deze transformatie volbracht is, dient men te gaan schrijven, pak een onderwerp dat al dagenlang rondzoemt op Twitter en neem vervolgens over dat onderwerp een extreme positie in. Of het onderwerp werkelijk van enig belang is, doet niet ter zake, belangrijker is dat u zichzelf dan optimaal kan profileren zodat u misschien de papieren krant voor de tweede keer in de week haalt, zij het niet via een column maar een nieuwsartikel over het onderwerp waarmee u zichzelf in de kijker probeert te spelen.
Reductio ad absurdum
Ruk in uw column het voornoemde onderwerp volledig uit zijn verband en zet het vervolgens in uw eigen denkraam, wek de indruk dat u gedachten kunt lezen en kennis hebt van de diepste gevoelens van de personen die u tot doelwit maakt en laat u het daarbij zeker niet na u te beroepen op het vermeende gedachtegoed van mensen die zich daarover helaas niet meer uit kunnen laten vanwege voortijdig verscheiden. Nu rest nog slechts de conclusie die het eindresultaat moet zijn van een gedachtegang die het predicaat reductio ad absurdum ruimschoots overstijgt.
Het eindresultaat kan er dan ongeveer zo uit zien:
Het narrenschip
Het zal u niet ontgaan zijn dat cabaretier Theo Maassen al enige tijd onder vuur ligt vanwege het feit dat enkele van zijn grappen het doelwit zijn geworden van strijders voor politieke correctheid. Het moge hierbij duidelijk zijn dat het hier om de nieuwe politieke correctheid gaat en niet om die vermaledijde oude. Maassen is ter verantwoording geroepen door dappere strijders voor het vrije woord als Joost Niemöller en Afshin Ellian die blijkbaar vinden dat mensen alles moeten kunnen zeggen in Iran en Saoedi-Arabië, maar niet in dit land. Vreemder wordt het nog als men bedenkt dat Maassen geen politicus of polemist is maar een cabaretier, een grappenmaker, een nar.
Openlijke kritiek op machthebbers
In de middeleeuwen had de nar een uitzonderingspositie waar het openlijke kritiek op machthebbers en instituties betrof. Sterker nog, dat was zijn gehele raison d’etre, hij was degene die mocht zeggen wat anderen alleen maar konden denken of zelfs niet dorsten denken. Helaas zijn wij tegenwoordig niet meer zo geciviliseerd als toen en moeten narren zich heden ten dage zorgen maken omtrent hun werk, hun bestaanszekerheid en ja, zelfs hun bestaansrecht.
Laten wij per slot van rekening niet vergeten dat in november 2004 een andere zelfverklaarde nar het slachtoffer werd van een extreme vorm van censuur. Op klaarlichte dag werd een dodelijke recensie op zijn lichaam geplant, daarop gefixeerd met een paar messen. Zo ligt Theo Maassen nu ook symbolisch op de grond met een serie messen in zijn lijf die de vingerafdrukken bevatten van Joost Niemöller, Afshin Ellian en Nausicaa Marbe, hier in het land waarin men narren doodt.
Gesundes Volksempfinden
Zo doet men dat dus, rest nog plaatsing op de website. De papieren krant is hierbij wat minder van belang, er zijn dan toch grenzen aan de mate waarin uw krant lippendienst wenst te bewijzen aan het nieuwe gesundes Volksempfinden, de papieren abonnees hangen doorgaans nog het oude aan. Nu maar hopen dat uw schrijfsel Twitter in brand zet en u dit keer wel gevraagd wordt voor Pauw & Witteman. Als u dat aandurft tenminste.
Peter Mennen doet dingen met taal en geschiedenis, denkt dat gitaren een uitstekend alternatief zijn voor liefde, maakt zeer sporadisch gebruik van Twitter en verheugt zich nu al op de ongetwijfeld louter positieve reacties.
RSS