Oranje
Nils van Arnhem
Illustratie: Paul Gustave Fischer
Ooit riep iemand: ‘De Nederlander bestaat niet!’ Chaos ensued. Het landje stond op z’n kop. Hoe kon die allochtoon iets over ons zeggen. Over fucking ons, Nederlanders. Iedereen dook over elkaar om het hardst te roepen dat ‘we’ wel een hecht landje zijn. Hoe wij van Pieterburen tot Maastricht hand in hand door het gansche land marcheren als een volk, een rijk. Toen de rook was opgetrokken, ging iedereen weer zijn eigen weg. Want de mensen die hardst riepen hoe Nederlands Nederlanders wel niet zijn, wisten het zelf het beste: Het is bullshit. Wij schijten op elkaar.
Wij zijn best bijzonder. Ik denk niet dat er een enkel ander land ter wereld is dat zo verdeeld is als Nederland. Limburgers moeten niks weten van Hollanders. Brabanders haten Randstedelingen. En vice versa, trouwens. Met jullie zachte G en jullie New Kids Turbo en jullie zuipkeet. Maar we zijn er nog niet, hoor. Friesland en Groningen zijn als water en vuur. En als het aan de Friezen lag, hadden die zich allang afscheiden. Met hun rare taaltje en slootje springen. Of die Twentenaren, die Tukkers dan. Die houden zoveel van Nederland, dat ze allemaal bij onze Oosterburen gaan tanken. En terecht. Nee, dan hebben de minderheden het toch een stuk beter. Een neger is een neger, een moslim is een moslim. Allemaal in hetzelfde schuitje, in tegenstelling tot De Nederlander.
Gelukkig voor De Nederlander is het eens in de twee jaar feest. Want eens in de twee jaar is er namelijk een voetbaltoernooi. Niet zo maar een voetbaltoernooi, maar waar landen mee mogen doen. Wij dus ook. Wij, De Nederlander. Want dat is het grote verlangen van De Nederlander. Eendracht. Samen zijn. Wij tegen jullie. En dat is er gewoon niet in Nederland. Wij zijn zo verdeeld als de pest. Wij zijn een soort mini-Midden-Oosten.
Maar wat wil De Nederlander dat toch graag. Dat hij er ook bij hoort. Ergens. Maakt niet uit wat. Hadden de Ottomanen de slag om Wenen nou maar gewonnen, dan waren we nu allemaal Mohammeds en Fatima’s. Had Hitler nou maar gewoon gewonnen, dan hadden we met onze blanke kameraden door de blanke straten kunnen marcheren in onze glimmende laarzen.
Maar het mocht niet zo zijn. Behalve als ons bijelkaargeraapt zooitje ego’s tegen een bal aan loopt te trappen. Dan is Nederland helemaal Oranje. Dan staan we weer achter Holland als een man.
Eigenlijk zouden we allemaal neger moeten worden. Dan horen we tenminste heel het jaar ergens bij.
Nils van Arnhem (@nvanarnhem) was gewoon liever een negermoslim geweest die Reinhardt von Bergenstein heette en Japans sprak. Als die ene groep hem uitkotste, kon die gewoon naar die andere.
RSS