Prachtwijk
De Levende Dodo
Je hebt nog één maand en tien dagen om naar de tentoonstelling Buurtwinkels in het Amsterdam Museum te gaan, zoals het Amsterdams Historisch Museum tegenwoordig heet. Daar zie je bijvoorbeeld een tien meter lange fotocollage van de Javastraat – maar je kunt natuurlijk ook tram 9 pakken naar de Eerste Van Swindenstraat, deze uitlopen, en na het spoorviaduct de Javastraat op ware grootte aanschouwen, en interactief ook nog eens, al is het wel wat langer stiefelen.
Ook zijn er hokjes met videoschermpjes waarop interviews met buurtwinkeliers zijn te zien. Maar als je liever thuisblijft kun je die ook hier bekijken. Zo weet ik sinds kort dat de bakker waar ik des middags altijd mijn Turkse pizza haal een Koerdische zanger is. Naast zijn zangcarrière had hij een goede baan bij een mailingbedrijf, maar hij besloot voor zichzelf te beginnen. Hij had wat spaargeld, leende wat van familie, en heeft nu een succesvolle bakkerij.
En zo weet ik dat de sympathieke groenteman, waar ik des avonds mijn levensmiddelen koop, is begonnen als gastarbeider op de bloemenveiling te Aalsmeer. Hij potte zijn geld op, leende ook wat van familie, en heeft nu een prachtige kruidenierswinkel. Ja, liberalen *kuch* van de VVD, als je die door jullie zo gevierde ondernemersmentaliteit wil zien, moet je in een ‘prachtwijk’ zijn!
Zoals de lezers die me al wat langer kennen weten, had ik reeds ruim voordat dat in de mode was een hekel aan de ideologie van het multiculturalisme: aan het cultuurrelativisme, de politieke correctheid, het pamperen van moslims, en de eindeloze subsidies voor instellingen ter behoud van de ‘eigen identiteit’. Maar ik heb altijd erg veel gehouden van de multiculturele samenleving als zodanig: van de mix van bevolkingsgroepen die de grote stad kenmerkt.
Ik ben uit het roomblanke patjepeeërdorp van mijn jeugd naar de grote stad vertrokken vanwege die samenleving. Zijn er dan geen problemen? Jawel, zie hier enhier. Maar in dat kakdorp kon je het huis niet uit zonder door rijkeluisjochies op brommers te worden geterroriseerd – over straattuig gesproken. De overlast en agressie in dat ‘keurige’ dorp was oneindig veel groter dan in deze ‘prachtwijk’.
Op straat spelen Turkse, Marokkaanse en autochtone kinderen samen tikkertje, voetbal en verstoppertje. Als ik de balkondeur van mijn studeerkamer open heb staan is dit des middags het standaard achtergrondgeluid, waar ik nooit echt aandacht aan schenk, totdat ik laatst opeens besefte: Ze maken nooit ruzie! Raar eigenlijk. In dat kutdorp vroeger maakten de kinderen op straat altijd ruzie – dat was zo’n beetje de definitie van ‘buiten spelen’. Maar om de één of andere reden gaat het er hier altijd uiterst gemoedelijk aan toe.
Blij dat ik in een prachtwijk woon.
De Levende Dodo is een alcoholicus uit de Transvaalbuurt met allerlei meninkjes, zoals ook is te lezen op zijn weblog.
Reacties op dit artikel zijn gesloten. Wilt u reageren?
Stuur een e-mail naar de redactie.
RSS