Schelden op het Internet

Peter Breedveld

Foto: Zo’é

Twee Britse mannen zijn vorige week veroordeeld voor het bedreigen van een feministische activiste op Twitter. Vorig jaar ging een Britse student de petoet in, waarna hij werd geschorst door zijn universiteit, omdat hij als een racistische dolleman tekeer ging op Twitter.

Bedreigingen en intimidatie op Twitter en andere sociale media leiden in het Verenigd Koninkrijk steeds vaker tot veroordelingen door de rechter. Ook in de Verenigde Staten worden Internetbedreigingen serieus genomen, al is daar blijkbaar nog een lange weg te gaan.

Juridisch geen bedreiging

In Nederland sta je als bedreigde helemaal alleen. De Zwijndrechtse lijsttrekker van de islamitische Partij van de Eenheid Mohamed el Bachiri trok zich onlangs terug omdat hij en zijn kinderen op Twitter werden bedreigd. Bij de politie kreeg hij nul op het rekest omdat de bedreigingen ‘juridisch niet als bedreiging worden gekwalificeerd’. In de media is er weinig aandacht voor. Een interviewtje in de Volkskrant, waarin hij vertelt dat mensen hem uitmaken voor lafaard, en een column in NRC Handelsblad van Arjan van Veelen, één van de weinige Nederlandse journalisten die echt in de gaten lijken te hebben wat er gaande is op Internet.

De heilige verontwaardiging over het ondermijnen van de democratie – vaste prik als een populistische haatzaaier op Internet wordt uitgescholden door pubers – blijft in het geval van El Bachiri uit. Iemand zei me onlangs – en het is niet de eerste keer dat ik het te horen krijg – dat Hassnae en ik onszelf niet mogen opvoeren als voorbeeld omdat mensen ons dan ‘verongelijkt’ zouden vinden, maar ik doe het toch, want ik ken nou eenmaal geen betere voorbeelden: het wordt in Nederland volstrekt normaal gevonden om Hassnae te bedreigen met verkrachting en mij met een nekschot. De bedreiger werd door Asha ten Broeke in Vrij Nederland opgevoerd als een reuze sympathieke vent en toen ik daar wat van zei, beet Ten Broeke me toe dat ik ‘net zo eng’ ben als deze sympathieke vent. Nu weet ik niet zeker of dat betekent dat ik ‘eng’ ben of ‘reuze sympathiek’.

Systematische vrouwenonderdrukking

Schelden op het Internet, zei nota bene een feministe me, is heel wat anders dan systematische vrouwenonderdrukking. I beg to differ. Het is een belangrijke component van systematische vrouwenonderdrukking en het is veel meer dan ‘schelden op het Internet’. Bijna elke vrouw die in het openbaar een dwarse mening verkondigt, krijgt ermee te maken. ‘Anonymous online harassment‘, schrijft de Amerikaanse jurist Danielle Citron:

‘discourages women from writing and earning a living online on the basis of their gender. “It interferes with their professional lives. It raises their vulnerability to offline sexual violence. It brands them as incompetent workers and inferior sexual objects. The harassment causes considerable emotional distress.‘

Maar het gaat niet om systematische vrouwenonderdrukking alleen. Hier in Nederland zijn online bedreigingen en lastercampagnes een instrument, een zorgvuldig uitgedachte tactiek van vooral rechtse bloggers en journalisten om voorstanders van de multiculturele samenleving, van rechten voor criminelen, seksegelijkheid en de verzorgingsstaat, de mond te snoeren en kapot te maken. En het zijn niet alleen de bloggers en de andere ‘gekkies’ op Internet, alom gerespecteerde figuren als Elma Drayer van dagblad Trouw, Youri Albrecht, directeur van De Balie en Esther Voet van het CIDI doen er gewoon aan mee.

Straal uitgelachen

Ik ben er zelf vorig jaar bijna aan onderdoor gegaan en hoewel heel veel mensen mij enorm hebben gesteund – en zonder die steun was ik er nu niet meer – kreeg ik ook huiveringwekkende reacties van vertegenwoordigers van de gevestigde orde. Ahmed Marcouch, bijvoorbeeld, die zo van de harde aanpak is, zei tegen Hassnae dat ik zelf ook heel pittig kon zijn en Youri Albrecht deed nog wat olie op het vuur door te beweren dat ik hem heb bedreigd. Door Khadija Arib werd ik gewoon, recht in mijn gezicht, straal uitgelachen.

Het is een zeer ernstig probleem, het is een directe bedreiging van onze democratische rechtsstaat en het wordt tijd dat het serieus wordt genomen en opgepakt. Niet door het rituele blaming the victim, dat in Nederland de standaard reactie is op iedere antiracist en linkse rakker die wordt bedreigd, maar door de bedreigers op te pakken en te vervolgen. Er dient een duidelijk signaal uit te gaan: dit accepteren we niet.

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.