Uitstrijkje
Eliane Gerrits
Ik kreeg een brief van het bevolkingsonderzoek dat het tijd is voor een uitstrijkje. Nu heb ik bij de vorige duizend uitstrijkjes nooit een andere uitslag gehad dan pap één, maar ik dacht vooruit, we doen het nog een keer.
Wat antwoorden jullie (mensen met een vagina) op de vraag of je een vrouwelijke of een mannelijke dokter wil? Ik flapte er meteen uit dat het me niet uitmaakt, maar eigenlijk is dat niet waar. Ik vermoed dat heel veel vrouwen een vrouwelijke dokter kiezen. Ik ben dan bang dat die arme mannelijke dokters nooit eens oefenen, dus eigenlijk denk ik doe mij maar een mannelijke dokter. Maar dat klinkt zo gek, dus zeg ik het dat het me niet uitmaakt. En bovendien, buiten de medische praktijk, in het echte leven zeg maar, zijn het uitsluitend mannen die wel eens toegang tot mijn vagina krijgen, dus nu ineens een vrouw zou ook gek voelen.
Of nee, toen ik een jaar of twintig was had ik een keer genitale wratjes. Mijn huisarts vroeg toen of ik iemand had die ze kon aanstippen met spul. Ik durfde niet toe te geven dat ik niemand had, dus was mijn beste vriendin de sjaak. Ik vroeg haar er laatst nog eens naar, ze wist van niks, volkomen vergeten, verdrongen. Het was voor haar natuurlijk ook haar enige vagina-ervaring.
Ik zal haar eens vragen wat zij antwoordt op bovenstaande vraag. Ik heb een sterk vermoeden dat zij ook zegt dat het haar niet uitmaakt. Omdat het gek klinkt om “een mannelijke dokter” te zeggen.
Illustrator Eliane Gerrits werkt voor het NRC en de Elsevier, ook veel voor zichzelf en de vrije kunst, maar ze haalt de bulk van haar inkomen bij het grootkapitaal. Ze heeft een interessante webpagina maar ik zou ook haar Facebook niet missen, waar ze in razend tempo nieuwe schetsen en tekeningen publiceert.
RSS