Vandaag is het Suikerfeest
Tayfun Balçik
Vandaag is het Suikerfeest. Moslims over de hele wereld vieren het einde van de Ramadan. Maar zoals ik me in 2013 al afvroeg bij Frontaal Naakt, wat valt er nou werkelijk te vieren? We hebben een maand lang niet gegeten, niet gedronken, niet gerookt en ook geen gemeenschap gehad. Wat hebben we van deze onthouding geleerd? Ik weet het niet.
En ook al wist ik het, is het dan echt nodig om dit met het publiek te delen? Iedereen moet voor zichzelf maar uitmaken wat de Ramadan en het Suikerfeest voor hem of haar betekend heeft. Wat ik nu allemaal ga zeggen, is voor mijn eigen rekening. Het is mijn manier om om te gaan met de dingen die ik om me heen zie gebeuren.
Rituele wassing
We werden vandaag om half vijf wakker om ons klaar te maken voor het ‘suikergebed’ in de moskee. Je kan niet zomaar bidden. Eerst moet je jezelf rein wassen. Dat gaat allemaal op een vaste wijze: eerst verklaar je de intentie van de rituele wassing.
Ik zeg altijd: niyet ettim allah rizasi için bayram namazini kilmaya / ik heb de intentie om met de zegen van god het feestgebed te bidden. Daar mankeert vast wat aan, maar goed, het gaat om de intentie, toch? Dan was je je handen, mond, gezicht, armen, elk drie keer. Daarna je hoofd en oren één keer. En als laatst je voeten, drie maal.
Imam met een missie
Mijn broer kwam met de auto en toen gingen we naar een moskee in Osdorp. Daar deden we onze schoenen uit en liepen naar de volgepakte ruimte waar de imam sprak. Hij had een vitale stem. Je kon niet anders dan luisteren naar de woorden die uit zijn mond stroomden. Het was geen imam die op de automatische piloot de dingen zei, wat hij beroepshalve moest zeggen. Deze imam had een missie. En dat is het Turkse volk rijp maken voor wat we volgens hem ooit geweest waren: de brengers van gerechtigheid. Het volk dat het meest geschikt was om de moslimwereld weer de plek te geven die haar toekwam. Andere moslims hebben er een potje van gemaakt. Hij noemde Syrië, Irak, Myanmar en de Oeigoeren in China. Moslimbroeders in het nauw, die op verlossing wachtten. Alleen wij kunnen hen die bieden.
Als Europese moslims, zo benadrukte hij onze positie in de wereld. Wij zitten in het machtscentrum en dienen ons te gedragen als ambassadeurs van de islam. We moeten de naam van de islam hooghouden en mochten er mensen zijn van andere geloven, die via ons de ware weg zouden zien, dan was dat mooi meegenomen.
Drie dagen ruzie
En zo had de imam nog meer van zulke dingen gezegd. Het was politiek, en ja, je kan het goed vinden je kan het slecht vinden, hij is ook maar een mens, die er zijn eigen opvattingen op nahoudt. Althans zo zie ik het.
Ik hoorde het allemaal aan, maar focuste me toch op de ‘kleinere’ dingen die hij zei. Dingen die over gezondheid, vriendschap, leven en dood gingen. Daar had hij het ook over. Wat doen we tijdens het suikerfeest met betrekking tot deze dingen? We proberen ruzies bij te leggen. “Een moslim mag niet meer dan drie dagen ruzie hebben met vrienden”, zei de imam. “We bezoeken onze zieken en weeskinderen. We geven de behoeftigen geld.” Hij zei dit allemaal zonder de stemverheffing die hij wel had toen hij over politiek sprak, maar hij zei het wel. Meer dan driehonderd mannen luisterden hiernaar. Dat lijkt me goed. Jammer dat er geen vrouwen bij waren, maar misschien komt dat nog.
Terroristische aanslagen
Ik denk nog steeds dat er weinig te vieren is tijdens het Suikerfeest. De situatie is sinds 2013 alleen maar verergerd. Ik verwacht meer terroristische aanslagen op de wereld. We hebben schijt aan de ander. Dan zal de ander ook schijt aan ons hebben. Toch hoop ik ook in 2016 een feestpreek van de imam aan te horen. Samen met mijn broeders. Waarom? Omdat de kleine dingen ons in leven houden.
Peace!
Tayfun Balçik is historicus, gespecialiseerd in de moderne geschiedenis van Turkije en die van Amsterdam-West. Hij heeft een Facebook-pagina.
RSS