Peter Breedveld

En we hebben weer een blackface-rel. Op het jongste North Sea Jazz-festival werd op een groot scherm een filmpje vertoond van Broadway-ster Al Jolson met zwart geschminkt gezicht. “Maakt deel uit van de jazz-geschiedenis”, zeggen blanke jazz-fans, maar veel zwarte Nederlanders zijn not amused. En wat krijg je dan? Juist: koppen die spreken van ‘Gezeur om klassieke Al Jolson op North Sea Jazz‘.

‘Uiteraard zijn er activistjes die zoals gebruikelijk meteen in het ‘racisme’-roepen zijn geschoten,’ schrijft GeenStijl-kloon Fok!. Ook op Twitter is er oorlog uitgebroken tussen blanke Al Jolson-fans en zwarte anti-racisten.

Racisme-roeper

Al Jolson, lees ik op Wikipedia, streed tegen discriminatie van zwarte artiesten op Broadway. Hij was wat Domrechts tegenwoordig een ‘racisme-roeper’ noemt. Maar de minstrel-shows zoals Al Jolson die opvoerde, zijn tegenwoordig verboden en vrijwel iedereen behalve Nederland en Japan is het erover eens dat het racistisch is je gezicht zwart te schminken om de stereotypische swingende, vrolijke zwarte te spelen.

Moeten die oude films van Al Jolson dan vernietigd worden? Nee, ze maken inderdaad deel uit van de geschiedenis van de jazzmuziek, van de Amerikaanse geschiedenis, zoals Kuifje in Afrika ook cultureel erfgoed is.

Hollandse lompheid

Maar het getuigt van weer die typische Nederlandse lompe ongevoeligheid om de bezoekers van een jazz-festival plompverloren te confronteren met deze enorm beladen beelden. Als je al vindt dat blackface niet racistisch is, het is toch duidelijk dat massa’s mensen dat anders zien? Het North Sea Jazz trekt veel mensen, bezoekers en artiesten, uit Amerika. Waar komt toch die dwangmatige behoefte vandaan om die te schofferen met onze nationale blackface-fetisj?

Twee weken geleden was op de school van mijn kinderen een opvoering van een musical door de leerlingen van groep 8, die na de zomer naar de middelbare school gaan. Mijn mond viel open toen er een groep als zwarte rasta’s verklede kinderen het podium opkwam die met vette kolderiek-Surinaamse accenten verkondigden hoe heerlijk het was om lekker lui te zijn en je nergens druk om te maken.

Luie zwarten

Op Twitter kwam ik er via blogger Thamar, die op een Rotterdamse school naar dezelfde musical zat te kijken, achter dat die stukken centraal worden geschreven door ene Ad Grooten van het bedrijf Rep en Roer. Wat bezielt zo’n man om, in het licht van de controverse rond Zwarte Piet en de discussie over racisme die in Nederland steeds verhitter wordt, kinderen een blackface-act te laten doen en daarbij zwarten af te schilderen als luie, zorgeloze flierefluiters?

Ik begrijp de leiding van die scholen ook niet. Op het moment dat je in het scenario op die rasta’s stuit, gaan toch meteen alle alarmbellen rinkelen? Dan maak je van die rasta’s toch wat anders? Mijn dochter, die ook een rol in de musical had, zei dat ze tijdens het repeteren had gevraagd of die rasta-act niet hartstikke racistisch was, maar toen kreeg te horen dat ze zat te zeuren.

Oorlog tegen zwarte Nederlanders

Ik dacht even dat de mensen, die dit doen, zich gewoon helemaal niet met het nieuws bezighouden en totaal onwetend zijn als het op de Zwarte Piet-controverse aankomt. Maar dat blackface, dat zag je tot 2013 eigenlijk alleen met Sinterklaas. Nu zie je overal blackface. Als een Nederlander ergens een blackface in kwijt kan, zal die het niet laten.

Ik denk serieus waar dat het deel uitmaakt van de oorlog tegen zwarte Nederlanders. Zo van: “Jullie vinden Zwarte Piet racistisch? Moet je dit zien! Hier, blackface, hier een kannibalenkarikatuur, en hier, een racistische grap! Ah joh! Je ken toch wel teigenun gaaintje!” Hier, zwarte zeurpiet, Al Jolson in blackface op een groot scherm. Wat ga je d’r an doen, dan?”

Kapotschamen

Nederland is verslaafd aan z’n racisme en hoe harder zwarte activisten zich ertegen verzetten, hoe racistischer Nederland wordt. Het is om je plaatsvervangend kapot voor te schamen.

En ik vrees dat we het ergste nog niet hebben gehad.

Kijk, een gewaardeerd lid van ons totaal niet racistische politiekorps ketent een zwarte dertienjarige aan zijn motor en laat ‘m meerennen naar het bureau, als een ontsnapte slaaf. Waar halen ze deze lampies vandaan? Ga vissen redden, Grand Wizard!

Maar Quinsy Gario is de vonk in het kruitvat, toch, Karim Khaoiri?

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun dan het jubilerende (tien jaar!) Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.