Verkrachters voor vrouwen op de bres
Hassnae Bouazza
Illustratie: Mame.
“Ik hoop dat je dochter door een asielzoeker wordt verkracht”, brieste een van de demonstranten in Apeldoorn tegen de agenten die hen in het gareel probeerden te houden.
De meneer, van het type waar ik voor zou oversteken als ik die in het donker alleen tegen zou komen, protesteerde met gelijkgestemde klonen tegen de komst van asielzoekers, want die zouden een bedreiging vormen voor vrouwen en kinderen.
En door wie worden die vrouwen en kinderen zogenaamd beschermd? Door mannen die wildvreemde dochters een verkrachting toewensen. Door mannen die vrouwen uitschelden voor kankerhoer. Dat soort mannen dus.
Innerlijke aap
Van die doperwtenbreinen die zogenaamd geweld veroordelen door geweld te plegen. Ik heb het ook zo vaak meegemaakt, mannen die beweren voor vrouwenrechten te zijn en mij in één adem door voor de vreselijkste dingen uitmaakten, met mijn foto’s aan de haal gingen om ze te bewerken en me te vernederen, omdat ik het lef had een andere mening te hebben. En niet alleen ik, het overkomt heel veel progressieve vrouwen.
Ze zijn tegen moslims en asielzoekers, omdat die vrouwen niet zouden respecteren, maar ze hoeven maar de minste weerstand te ondervinden en hun innerlijke aap komt helemaal los. Vrouwen mogen verrot gescholden en verkracht worden als ze hun zin niet krijgen.
Concurrentie
En ze zien het niet, dat zij het grote gevaar zijn. Dat zij de mannen zijn tegen wie dochters en vrouwen beschermd moeten worden. Dat zij de mannen zijn voor wie vrouwen moeten oppassen. Ik begin zo langzamerhand te denken dat ze tegen asielzoekers zijn, omdat ze bang zijn voor concurrentie in vrouwenhaat. Nu hebben ze nog het rijk alleen.
Een man die je een verkrachting toewenst omdat je hem tegenspreekt, is een man die je zonder aarzelen zal proberen te slaan of verkrachten om je een lesje te leren. We hoeven niet ver te zoeken naar het mannenprobleem, ze staan allemaal pontificaal en luid brullend op beeld.
Hassnae Bouazza is door NRC ontslagen als columnist omdat die krant toen nog niet toe was aan kritiek op Israël. Ze is journalist, culinair recensent, documentairemaker en schrijver (Arabieren Kijken, Een Koffer vol Citroenen). vorig jaar maakte ze twee documentaires: Verhalen uit de Rif en Brieven uit de Kast, daarvoor won ze een Dutch Director’s Guild Award voor beste regie. Dit jaar verscheen de docuserie over Zuid-Korea die ze samen met Remco Breuker maakte: Big in Korea. Haar driedelige Ramadan-documentaire Iftar Around The World is ook nog te streamen. Binnenkort verschijnt haar eerste roman, Naima en Karim.
RSS