Wilders’ slimsten

Peter Breedveld

Foto: Adeline Keil

Het is een fraai gezelschap, de intellectuele voorhoede van Wildersiaans Nederland. De grote ontluistering van Hans Jansen (de Arabist) hebben we hier al verschillende keren uitgebreid aan de kaak gesteld. Jansen voelt zich op zijn plek bij de cultuurpessimisten van Hoeiboei, die hun angst voor negers en ander gespuis legitimeren met citaten uit het werk van de grote Gerard Reve en met ooggetuigenverslagen van de misdragingen van (vermoedelijke) moslimjongetjes die, als een daad van openlijke minachting voor ons superieure Hollandsche cultuurgoed, stukjes worst weigeren bij de slager.

Van de week werd de wereld ook weer verblijd met een nieuw stukje huisvlijt van Laurence Blik, die zich de pleegmoeder van ontheemde schrijvers verbeeldt te zijn. Bij deze schrijvers die, op de vlucht voor hun persoonlijke demonen, radeloos ronddarren in hun nostalgische fantasietjes, zit een steekje los, maar zo knetterknots als mevrouw Blik is niemand van het gezelschap. Blik schrijft zichzelf regelmatig haat- en dreigmails onder de naam Neusaap, tegenwoordig Beus Naap, en plukt daarbij enthousiast zinnen, zinssneden, formuleringen en schrijfwijzen uit mijn stukken, om te suggereren dat ik de auteur van al die bagger ben.

Ik had al een tijdje niks meer van mevrouw Blik gehoord en meende van haar stalkerige gedrag te zijn verlost, toen ik door anderen gewezen werd op haar laatste schandschriftje. Deze keer probeert Blik een wig te drijven tussen een door haar begeerde ‘Heuse Schrijver’ en zijn familie, maar dat zal haar niet lukken. Ze zal ontdekken dat de Liefde, ook die tussen broer en zus, sterker is dan de travestie die zij ervan maakt, en duurzamer dan haar Arabieren- en moslimhaat.

En laat ik het zo zeggen: in het onwaarschijnlijke geval dat het kalifaat in Nederland wordt gevestigd en de wrede tucht van de sharia over de Lage Landen heerst, voel ik me veiliger bij de moslims in de familie Bouazza dan bij wie ook van de voortijdige verzetshelden in Bliks kennissenkring.

Maar het absolute hoogtepunt van Wildersiaans intellectualisme werd deze week, zoals zo vaak, weer geleverd door de grote schrijver Joost Niemöller. Die schijnt ooit een driespan te hebben gevormd met Joost Zwagerman en een andere schrijver wiens naam me ontschiet. Zijn twee kompanen braken door, Niemöller is nooit voorbij het station van veelbelovendheid gekomen, wat ik al teveel eer vind, gezien het onbeholpen, tenenkrommend gênante schoolkrantenstijltje, waarin hij zijn stukjes bij elkaar harkt.

Zoals zoveel mislukte blanke mannen met een linksig verleden heeft Niemöller zich onderworpen aan de persoonscultus rond Geert Wilders, aanvankelijk schoorvoetend (“Ik stem zelf niet op Wilders, maar ik begrijp de woede van zijn aanhang wel”) en inmiddels is hij zijn profeet voorbijgestreefd in racistisch radicalisme. Leest u even mee?

‘Dat intelligentie erfelijk overdraagbaar is, blijkt alleen al, zo geeft Sarrazin aan, uit het onderzoek onder dieren. Dat er nu, met het ontstaan van een verzorgingsstaat, iets scheef is gegroeid in de darwinistische gang van zaken, namelijk; de zwakken, lees in dit geval; geestelijk zwakkeren, planten zich sneller voort en krijgen door de verbetering van de gezondheidszorg, ook meer kans die kinderen in leven te houden, dat spreekt vanzelf. Maar het is ook een waarheid waarmee het moeilijk politiek-correct leven is.

De wereld van de slimme, welvaartbouwende mensen, zal dus veranderen in een wereld van dommere mensen, die wel veel geweld voortbrengen, en die de islam onderhouden, maar verder weinig positiefs.’

U leest het goed: bruintjes en moslims zijn dom, dat is genetisch bepaald en ze planten zich nog sneller voort dan -sorry: ‘als’ – wij superieure, blanke westerlingen. En wij laten dat zomaar gebeuren, in plaats van de meest humanitaire oplossing voor het moslimprobleem toe te passen, namelijk genocide, om het in de woorden van Niemöllers boezemvriend Martien Pennings te zeggen.

Bovenstaand juweeltje komt uit deze beschouwing van het werk van amateur-geneticus Thilo Sarrazin, wiens boek Deutschland schaft sich ab er uiteraard als koek ingaat bij Niemöller.

En waag het niet aan Niemöllers rassentheorieën te twijfelen, want dan bent ook u dom. Dat u het weet.

Peter Breedveld hoopt dat er onder zijn vrienden iemand zal zijn die genoeg van hem zal houden om hem, zodra hij net zo raar gaat doen als Joost Niemöller, een kussen tegen zijn gezicht te drukken.