Peter Breedveld

De titel van dit stukje is mijn ode aan Theo van Gogh, geen Ridder van het Vrije Woord, maar slachtoffer van de dwingende Nederlandse lafheid. Ik word nu al vijf dagen geplaagd door de hardnekkigste hoest ooit, een knallende koppijn en snel wisselende lichaamstemperaturen. Mijn longen, die ik ’s nachts in bed altijd zachtjes hoor piepen, maken nu een soort van klikkend geluid, dat me doet denken aan The Grudge. Komend weekend is mijn weekend met mijn kinderen, en als dit niet snel verbetert, ruk ik God zijn scrotum af.

Gisteren heb ik aandachtig geluisterd naar de medisch directeur van het Slotervaart ziekenhuis in Pauw & Witteman, en ik denk toch niet dat ik de Mexicaanse griep heb. Opvallend niet-arrogante man is dat, die patiënten niet bij voorbaat al wegzet als aanstellers.

Twitter is een wonderlijk fenomeen. Overdag wisselt iedereen links uit en wederwaardigheden over het eigen banale bestaan (vol files en treinvertragingen), ’s avonds wordt er gezamenlijk en al twitterend naar De Wereld Draait Door gekeken, daarna naar Netwerk, daarna naar Nova en tenslotte naar Pauw & Witteman. Op Twitter beschrijft iedereen wat alle anderen met eigen ogen al kunnen zien. ‘Marga van Praag nu aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk!’ Als het gesprek niet boeiend is, volgt commentaar op het publiek in de studio: ‘Die kerel achter Marga van Praag lijkt op een zombie!’

Een Italiaanse vriend, een importbruidegom, vertelde me eens hoe bizar hij het vond dat zijn collega’s tijdens de lunchpauze altijd bespraken wat er de vorige dag op televisie was geweest. “Iedereen luistert aandachtig naar één collega, die een bepaald programma tot in detail beschrijft, terwijl ze allemaal datzelfde programma hebben gezien. En als die ene collega iets beschrijft wat hem opviel, knikken alle anderen instemmend.”

Iets dergelijks zie je elke avond tussen acht en middernacht op Twitter. Iedereen is het daarbij met elkaar eens. Met ‘iedereen’ bedoel ik de mensen die ik volg, voor het merendeel omdat ze mij volgen, en ik wil weten wat voor mensen dat zijn. Het zijn vooral mensen die De Joop stom vinden en die heel blij zijn dat minister Plasterk de omroep Powned heeft toegelaten tot het publieke bestel, heb ik gemerkt.

Gisteren zaten de oprichter van Powned, Dominique Weesie, en de enige Powned-presentator, Rutger Castricum, in De Wereld Draait Door. Matthijs van Nieuwkerk had maar een paar minuten nodig om aan te tonen dat de achttien miljoen, die Powned van Plasterk krijgt, weggepist geld is.

Het ontbreekt Weesie totaal aan ideeën. Hij wil graag Hugo Borst als medewerker, zei hij toen Van Nieuwkerk bleef aandringen nou eens te vertellen wat voor nieuws we van Powned te verwachten hebben. Ook deed hij via de televisie een oproep aan Hans Teeuwen om zich te melden – ongefuckinglofelijk. “Maar Hugo Borst zít al in verschillende programma’s, daar breng je niks nieuws mee”, zei Van Nieuwkerk terecht. Toen onthulde Castricum, die vooral dom en saai is, dat Powned een sportprogramma wil brengen zoals Nieuwe Koeien, een heel oud programma van Harry Vermegen.

En verder was er niks. Weesie heeft alleen maar een heleboel mensen gemobiliseerd om de oprichting te steunen van een omroep die ons meer van hetzelfde gaat brengen. Achter die grote smoelen van Geenstijl/Powned gaat een afschuwelijke geestelijke en intellectuele leegte schuil. Of ‘schuil’: de gapende afgrond die Weesie is, is nogal nadrukkelijk.

Maar wie schetst mijn verbazing als ik op Twitter zie dat mijn volgers vrijwel allemaal vinden dat Weesie en Castricum zo scherp waren, en dat Van Nieuwkerk de Vijand is. Ze worden genaaid, de Powned-leden, en ze vinden het heerlijk.

Maar Twitter heeft ook zijn nut. Twitteraar Krapuul leidde me gisteren naar de nieuwste column van Mohammed Benzakour, die vindt dat de Turkse Almeloër Ahmet Okci, onlangs veroordeeld tot negen jaar gevangenisstraf wegens het gijzelen van een wethouder en vier gemeenteambtenaren, een lintje verdient.

Okci is gekgetreiterd door wethouder Anthon Sjoers, vindt Benzakour, échte journalistiek zoals in Zembla wordt verder in Nederland niet bedreven, vindt Benzakour, en weet je wát een aanslag is op de rechtsstaat? Het corrupte Almelose gemeentebestuur!, vindt Benzakour.

Benzakour kan zichzelf niet helpen. Plagiëren zit de man gewoon in het bloed.

O ja, en Peter Breedveld vindt Nico Dijkshoorn ook niet grappig, niet scherp, niet charmant, niet intelligent, niet eens per se geletterd. Wat is the deal toch met die man, mensen?!