Eddaoudi (2)

Peter Breedveld

Illustratie: Fred de Heij

In reactie op mijn vorige stukje werd me weer eens verweten dat ik de islam onderschat. Dat Eddaoudi nu met het gezag van de Nederlandse overheid ‘zijn duistere boodschappen’ mag uitdragen en natuurlijk was er ook weer het gebruikelijke gewauwel over taqiyya en dat liberale moslims niet bestaan en blablabla.

Ik stak gewoon de draak met het Eddaoudi-gedoe, stelletje feestneuzen. Het was voor te lachen. Nee, ik heb de Meiden van Halal niet echt in de sauna ontmoet, en die musical over de profeet, waarin zijn vrouwen worden gespeeld door twaalf topless paaldanseressen, komt er waarschijnlijk ook niet en anders wil ik royalties. Het was immers mijn idee.

Haal die stok toch eens uit je reet, lieve lezers, dat is toch vreselijk ongemakkelijk zitten, zo?

Wat ik echt vind: een legerimam of hoe zo iemand ook mag heten, hoeft het niet eens te zijn met de missies naar Uruzgan, of zelfs met het leger als zodanig. Ik zie niet in waarom Eddaoudi geen uitstekende steun en toeverlaat zou kunnen zijn voor soldaten die behoefte hebben aan geestelijke bijstand. Moet een hospik het altijd met Defensie eens zijn, voordat hij gewonde soldaten mag verzorgen? Is een advocaat, die rechtsbijstand verleent aan een crimineel, zelf ook een crimineel?

Nee, natuurlijk. Je kunt tegen oorlog zijn, of tegen bepaalde oorlogen, en dan toch vinden dat soldaten, die in die oorlogen vechten, recht hebben op de best mogelijke geestelijke en lichamelijke verzorging. En als iedereen, die Balkenende nog geen deurmat waardig vindt, uit het leger zou moeten worden ontslagen, zou er nog niet genoeg overblijven om het ballenbad bij de McDonald’s te ontruimen.

Vermoed ik.

Verschillende moslims en andere dwaallichten hoorde ik alweer mauwen dat Eddaoudi’s vrijheid van meningsuiting wordt beknot. In Trouw zeurt Eddaoudi’s vrouw dat andere columnisten in Nederland wel ergere dingen hebben gezegd, maar dat zij worden geprezen vanwege hun scherpte en tegendraadsheid, terwijl haar man wordt weggezet als radicaal. Helaas zegt mevrouw Eddaoudi niet welke Nederlandse columnisten ze bedoelt, en welke ergere dingen ze hebben gezegd.

Maar ik steek er mijn hand voor in het vuur dat Theo van Gogh en Theodor Holman, om maar eens twee ‘erge’ columnisten te noemen, niet de geringste kans zouden maken in overheidsdienst te worden aangenomen. Of een leerstoel aangeboden te krijgen, zoals die homofobe bruggenbouwer in Rotterdam. Denk maar niet dat ik ooit een cent subsidie zal ontvangen voor het onderhouden van deze fijne website, terwijl de gremlins op Maroc.nl op kosten van de belastingbetaler helemaal los mogen gaan tegen iedereen die afwijkt en die wèl kan spellen.

Ik wil er ook aan herinneren dat, toen Van Goghs geslachte lijk nog op de Linnaeusstraat lag koud te worden, vrijwel de hele vaderlandse elite het erover eens was dat hij het er zelf naar had gemaakt, hij schold moslims immers uit voor geiteneukers, diezelfde elite die thans met het schuim op de mond het recht van iedere moslim verdedigt om de Joden aan het gas te wensen.

Ik word altijd een beetje kriegelig als moslims klagen over de beknotting van hun vrijheid van meningsuiting. Als er geen moslims waren geweest, hoefden er in Nederland geen politici onder te duiken, was er in Nederland nooit een cartoonist met veel machtsvertoon gearresteerd, zou er in Utrecht geen oratie van een theoloog zijn gecensureerd en was een zoveelste aanklacht van de familie Barend het grootste gevaar geweest, dat Theo van Gogh nu zou hebben gelopen.

Met name Eddaoudi stond altijd vooraan om andersdenkenden te verketteren en te bedreigen. Hij gaf in het programma Rondom Tien samen met Mohammed Cheppih zo’n beetje het startsein voor de jacht op Ayaan Hirsi Ali, en toen moslims wereldwijd ambassades bestormden en aan het moorden sloegen vanwege een paar cartoons, schreef Eddaoudi dat hij trots was op de Arabische wereld, dat ze zich daar ‘verdedigers van de religieuze beschaving’ toonden.

Eddaoudi vindt het volstrekt rechtvaardig dat mensen die kritiek op de islam hebben, moeten vrezen voor hun leven, en dan stuurt hij nu zijn vrouw om te gaan huilebalken over de beknotting van zijn vrijheid van meningsuiting?

Iemand die zo onbeschaamd is, is het vuil op mijn deurmat nog niet waardig.

Peter Breedveld heeft geen vrouw nodig om de hete kastanjes voor hem uit het vuur te halen. Peter Breedveld is een échte man.