Mislukte zelfmoordenaar

Peter Breedveld

Illustratie: Kitan Club, via Les Retro-Galeries de Mister Gutsy

De afgelopen tijd heb ik openhartig verslag gedaan van het agressieve offensief tegen Hassnae en mij uit de islamkritische hoek. Ik heb laten zien hoe Hassnae wordt gestalkt door een psychopaat die oproept haar te verkrachten, haar seksueel intimideert, oproept mij te vermoorden, die haar stiekem fotografeert en de foto’s op Internet zet.

Regelmatig doe ik verslag van de aanhoudende smeurcampagne tegen ons. Het grove gescheld, de bedreigingen, het onvermoeibare gestalk, de schandalige valse beschuldigingen.

Verpletterende overmacht

Ik beschrijf ook wat voor mij de psychische gevolgen van die terreur zijn. Dit voorjaar ging ik er bijna aan onderdoor en wilde ik echt, serieus dood. De overweldigende paniek, het gevoel helemaal alleen te staan tegenover een verpletterende overmacht en het smerige gevoel dat ik letterlijk kreeg van al die bagger, van het besef dat figuren zonder enige scrupules van iets moois, namelijk de relatie tussen een Marokkaans-Nederlandse moslima en mijzelf, heel fanatiek iets vies, iets giftigs proberen te maken – dat alles maakte het bestaan ondraaglijk voor me. Ik wilde ophouden met bestaan, Ik wilde rust. Ik verlangde naar het zalige niets.

Ik heb daarover zonder veel terughoudendheid geschreven. Niet om medelijden te kweken, maar om te laten zien wat zo’n continue stroom van blinde haat met je doet. Hoever die islamcritici gaan om je de mond te snoeren.

Nauwkeurig verslag

Sommige mensen vinden dat ik me veel te kwetsbaar opstel. Maar veel mensen zijn wel degelijk de ogen geopend. Daarom ga ik ermee door: zodat uiteindelijk een vrij nauwkeurig verslag bestaat van de methodes van mijn critici en van de gevolgen, en zodat ook mijn kant van het verhaal te lezen is. Wat ik her en der over mezelf lees – niet alleen op het Internet, maar ook in kranten en bladen – is zó bizar, heeft zó weinig te maken met wie ik echt ben, dat ik daar sterk de behoefte aan heb.

Ergens koesterde ik ook wel de hoop dat die islamcritici zouden zien wat ze aanrichtten, en daardoor misschien toch eens bij zichzelf te rade zouden gaan.

Naïef? Ik meende in deze types toch iets van mezelf te herkennen, ik bedoel iets menselijks. Ze lopen rechtop, ze hebben duimen, ze bedekken hun naaktheid. Is het dan zo gek een vermogen tot empathie te verwachten? Tot zelfkritiek? Mededogen?

Tot waanzin gedreven

Blijkbaar is dat gek. De laster en de beschuldigingen zijn sindsdien alleen maar geïntensiveerd. Alsof de islamcritici beseften dat ze nú eindelijk mijn zwakke plek hadden ontdekt en dat, als ze daar maar op blijven beuken, ik misschien de volgende keer wel echt doorzet. Ze hebben bloed geroken. Nu willen ze me echt dood.

Overdreven? De hoofdredacteur van GeenStijl, Marck Burema alias Pritt Stift, vindt het geweldig leuk om grappen te maken over mijn geestelijke melt-down. Hij noemt me ‘mislukte zelfmoordenaar’ en ‘suïcidale schoolkrantredacteur’. Tegelijkertijd blijft hij me maar uitmaken voor Jodenhater, wat ik de ergst denkbare belediging vind, omdat er in mijn ogen niks verachtelijker is dan een antisemiet, een racist. Ook wordt hij niet moe me verdacht te maken, zonder een greintje bewijs, zeer goed wetend dat ik daardoor begin dit jaar bijna tot waanzin gedreven werd.

Dus overdreven? Neuh. Deze mensen willen me echt, serieus dood hebben. Dat zouden ze prachtig vinden. Hun menselijkheid is alleen maar schijn. Dat rechtop lopen, die duimen en dat bedekken van hun naaktheid zijn oppervlakkige afleidingsmanoeuvres. Verder is er niks menselijks aan. Althans, niet iets dat ik heb kunnen ontdekken.

Inktzwarte wanhoop

Ik ga mezelf niet stoerder voordoen dan ik ben: ik lijd er erg onder. Het leven is op dit moment niet heel erg leuk voor mij. Sinds ik in Japan weer bij zinnen kwam, voel ik me meestal sterk en vol zelfvertrouwen, maar soms, als ik een blik op Twitter werp, of in mijn mailbox, of als ik de reacties op deze site modereer, overvalt me opeens weer die inktzwarte wanhoop, alsof een demon me vanuit een donkere hoek bespringt en alle energie uit me wegzuigt. Eigenlijk gewoon als een griep, iets dat er opeens is, totaal onverwacht.

Het is verlammend en ontzettend beangstigend, dat besef dat je in staat bent jezelf iets aan te doen. Echt een misselijkmakend intense ervaring, pure horror. Maar ik waarschuw Burema maar vast: dit wordt een grote teleurstelling voor je. Ik heb teveel om voor te leven en mijn geweten is schoon.

Geen beter wapen dan een schoon geweten.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.