Eigenliefde (2)

Peter Breedveld

Foto: Yoshiyuki Iwase

Ik heb in mijn hele leven geen grotere ijdeltuit ontmoet dan journalist Jeroen Mirck. Jeroen is de autochtone, mannelijke tegenhanger van de Kleurrijke Blogsters, de ultieme zelfbevlekker. Alles wat hij doet, vindt hij bijzonder genoeg om met de mensheid te delen: ’Vandaag zit ik precies twee jaar op Twitter’.

Zijn zelfvertrouwen is nagenoeg onverwoestbaar. Zelfs zijn mislukkingen, en die zijn er met veel, maakt hij schreeuwerig wereldkundig middels persberichten. Overal wordt-ie de laan uitgestuurd, maar hij doet altijd net alsof hij zelf besloten heeft om, ondanks de smeekbeden van zijn baas, zijn biezen te pakken. ‘Emerce-redactiechef Jeroen Mirck heeft besloten zichzelf per 1 april als zelfstandig journalist en mediaspecialist te vestigen’, heet het dan. Yeah, rrright. In de periode daarna worden we gedetailleerd op de hoogte gehouden van zijn vorderingen bij de inschrijving bij de Kamer van Koophandel en de Belastingdienst. Krijgt hij daar post van, dan maakt hij er even een foto’tje van. Ik kan het nooit laten op zijn blog te kijken, maar ik blijf altijd een beetje bang dat hij foto’s van zijn ontlasting gaat plaatsen.

En guttegut, wat is het toch geweldig om zelfstandig ondernemer te zijn. Ook weer niet zo geweldig dat-ie niet meteen is gaan solliciteren toen de Vara bekendmaakte redacteuren te zoeken voor de zoveelste poging van Francisco van Jole om Geen Stijl van de kaart te vegen met de Moeder Aller Linkse Opinieblogs, de Joop. Jeroen is aangenomen en hij is er zo trots op, dat-ie zijn nieuwe werknemerspasje heeft gescand en op zijn blog heeft geplaatst. Kijk ‘m glimmen. Hij mocht meteen mee naar het afscheidsfeestje van Vera Keur, waar hij ‘een leuk gesprekje met Paul de Leeuw had’, en een beverige foto maakte die prompt door Geen Stijl werd gebruikt voor een rondje Vara-bashing. Intussen heeft ook Internetfenomeen Bert Brussen Jeroens bloed geroken en nu is Jeroen dan eindelijk beroemd, zoals hij altijd zo graag wilde.

Maar ervan genieten doet hij niet. Een paar dagen geleden rukte hij zich nog wel af bij de gedachte dat de Geenstijl-redactie het werkwoord ‘jeroenmircken’ had gelanceerd, maar nu wordt Jeroen doorlopend door de anonieme reageerders van Geen Stijl ongezien de tyfus gewenst. Niet leuk, maar ik heb daar niks mee te maken. Toch huilt Jeroen: ‘Dit soort onaangepast gedrag is kenmerkend voor veel reaguurders op schreeuwerige weblogs als Frontaal Naakt.’

‘Schreeuwerig weblog’? Jeroen mag zich straks in zijn zweterige handjes knijpen als de discussies op de de Joop maar een fractie van het niveau van Frontaal Naakt halen, wat niet waarschijnlijk is. Vorig jaar dacht hij trouwens heel anders over deze site: ‘Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen’, aldus de jury van de Dutch Bloggies, waar hij toen deel van uitmaakte.

Sterker nog, Jeroen is degene die zich heeft ingespannen om Frontaal Naakt genomineerd te krijgen. Wat me toen verraste, omdat ik tot dat moment niet beter wist dan dat Jeroen mij een gevaarlijke rechtsextremist en een racist vond, een ‘terribly unpleasant fellow’. Jeroens oordeel is gewoon niks waard, want hij slaat van het ene op het andere moment om als een windhaantje. Vorig jaar vond-ie FN nog het beste blog van Nederland, maar nu hij voor Francisco van Jole werkt, die rondbazuint dat ik een extreemrechtse racist ben, vindt-ie net zo makkelijk het tegenovergestelde. Er zit vooral ook veel verschil in de Jeroen die achter zijn computer zit en degene die recht voor je staat, heb ik gemerkt.

Tot niet zo heel lang geleden was Jeroen onder de naam ‘Comicbase’ de gesel van de Nederlandse stripwereld. Menigeen kon het bloed van deze hijgerige zuiger wel drinken. Arco van Os, de uitgever van het stripinformatieblad Stripschrift, verweet hem een ‘negatieve invloed op de stripwereld’. Fokke & Sukke-tekenaar Jean-Marc van Tol wilde hem zijn bril van zijn neus slaan. Ik heb geen sympathie voor Van Tol en vind dat beide heren elkaar verdienen, maar ik kan me alles bij zo’n sentiment voorstellen. Jeroen baseert zijn berichtgeving altijd op roddel en geruchten, of gewoon op zijn eigen weerzin jegens deez’ of gene. Hij checkt niks, doet niet aan hoor en wederhoor, en presteert het ook rustig om berichten uit de krant over te schrijven, hier en daar een zinnetje te veranderen en er zijn eigen naam onder te zetten.

Geen Stijl heeft hij niks te verwijten. Toen een freelance tekenaar van weekblad Donald Duck werd veroordeeld wegens seksuele intimidatie op het Internet van twee minderjarige meisjes (vijftien en zestien jaar), vond Jeroen het nodig om de man met naam en toenaam, en in zijn hoedanigheid als Donald Duck-medewerker, aan de schandpaal te nagelen. Kennelijk vond Jeroen dat de man niet afdoende was gestraft, en dat ook de Donald Duck-redactie moest worden gestraft. Toch raar voor iemand die zich verbonden zegt te voelen met D66.

Nu is Jeroen dan eindelijk zelf eens het middelpunt van een rellerige hetze door zelfbenoemde Internetmoralisten. Ik gun ‘m deze kielhaling van harte, koester geen moment de illusie dat-ie er ook maar iets van zal leren of dat-ie er nederiger van zal worden en wil ‘m adviseren: stilletjes blijven zitten tot de scheerbeurt over is.

Straks uithuilen bij oom Francisco, en dan samen ten strijde tegen de Grote Boze Virtuele Onderbuik. Die staat al te rillen in z’n laarzen, zoals je hebt gemerkt.

Peter Breedveld biedt zijn excuses aan aan de tweeënhalfduizend of zo lezers die op ‘schreeuwerig weblog Frontaal Naakt’ klikten en toen op onder andere een zondagse overdenking bij de tweede sterfdag van Pavarotti, een stuk over onverschilligheid in Nederland, een lief filmpje over naturisme en – jawel – een verstandige discussie over anonieme reageerders stuitten.