Prostaatpatiënt
Prediker
Hoe bont moet een moslimvreter het eigenlijk maken voordat zijn islamkritische medestanders hem herkennen als een psychisch gemankeerde, haatzaaiende en racistische maniak? Hadden we begin deze week al vastgesteld dat een striptease-act in een politiecel je in islamofoob-rechtse kringen een heldenonthaal oplevert; de afgelopen dagen waren we er getuige van hoe verscheidene linkse intellectuelen spontaan in de bres sprongen voor een parttime Tourettepatiënt die de wereld heeft verrijkt met essayistische pareltjes als:
Martien Pennings (midden) waant zich, getuige zijn aliassen, niet alleen de grote onbegrepen waarschuwer van het Avondland voor het apocalyptische onheil dat ons dreigt te overspoelen (Kassander), maar zelfs de hedendaagse tegenhanger van de Profeet (Leo Sar = Rasoel = Boodschapper). Zou één en ander normaliter ieder verstandig mens hard van hem doen weglopen; in deze bange tijden kronen intellectuelen als de Vlaming Wim van Rooy dergelijke zwatelaars zelfs met de eretitel: “de beste analist van het kwalijke gebeuren.”
Ziehier meteen het beste bewijs hoe correct de term ‘islamofobie’ eigenlijk is: buitensporige angst voor de islam tast onmiskenbaar het oordeelsvermogen aan. Als er iets duidelijk wordt uit zelfs maar een cursorische lezing van deze parvenu, dan is het wel dat hij niet spoort. Het vereist bijvoorbeeld een tamelijk gemankeerde psyche om in een landelijk dagblad een zelfinterview als volgt te beginnen:
“Wie zou u liever nooit zijn tegengekomen? ‘Een zekere jonge vrouw. Ik heb haar besmet met herpes genitalis (…) Ik hoop in de loop van dit gesprek, mijnheer Frisch, nog even van u de gelegenheid te krijgen uit te leggen wat dat is, herpes genitalis.’ ”
Hoe pathetisch kun je zijn? Pennings selecteert zelf de vragen uit het filosofisch dagboek van de dan al jaren overleden Max Frisch; dus wie anders schept de gelegenheid voor zijn eigen exhibitionisme dan Pennings zelf? Vrolijk zet hij dezelfde quasi-spontane toon voort:
“Wat staat uw geluk in de weg? Dank u wel voor de gelegenheid. Het antwoord moet luiden: herpes genitalis. Dat is een virusziekte en die heb ik, dus. Het is ongeneeslijk, besmettelijk als de pest, en manifesteert zich periodiek in, soms pijnlijke, blaasjes en zweertjes. Je kan het krijgen op alle slijmvliezen: eikel en voorhuid van de penis, schaamlippen, anus, mond en lippen, neusgaten, ogen. (…)
Ik heb het gelukkig alleen op mijn penis, maar wel vrij vaak. De verneukeratieve rottigheid is, dat, als je geen echte aanval hebt, je toch onzichtbare miniblaasjes kunt hebben en een ander besmetten. Na enig inlevend nadenken, mijnheer Frisch, begrijpt u dat een en ander het liefdesspel enigszins bemoeilijkt en belast.
En aangezien sexualiteit voor mij altijd een bevestiging van mijn vitaliteit en een overwinning op de dood betekende, staat die herpes mijn geluk danig in de weg.
Viriliteit en seksuele vaardigheid is voor Pennings blijkbaar nogal een prangende kwestie, want in hetzelfde interview beantwoordt hij de vraag wat hij als mannelijk beschouwt met een specifiek citaat uit Homerus’ Oikoia:
“(…) zo, met zo een geërecteerde penis, dan, een vrouw benaderen – en uit haar ogen spreken ontzag en begeerte, want ze ziet dat het menens is – dat vind ik nou mannelijk.”
Onze schuinsmarcheerder heeft echter uitslag op zijn plasser en geen vrouw die nog vol ontzag en begeerte zijn opgeheven lid beziet. Met lede ogen moet hij aanzien hoe hij het aflegt tegen al die viriele Afrikanen en Arabieren, zo valt tussen de regels door in zijn reactie op Nahed Selim op haatblog Hoei-Boei te lezen.
“Nahed !! Wereldwijf !!!
Dit komt wel uit mijn tenen, want ik ben een man, ook érg hetero en zo. (…) Ik (61) zat bij lezing te grommen en op de vraag van mijn elfjarige dochter zei ik: “Papa leest een prachtig stuk.” Ze antwoordde: “Je kijkt niet blij.” Waarop ik: “De vreugde zit diep van binnen.” Grote Filosofen Met Piemel zouden hier jaloers op kunnen worden. Goddomme, Nahed, meid, dit is wel castrerend hoor! Al moet ik aan de andere kant zeggen: ik kan hier ook best een stijve van krijgen. Niks verkrachtends bedoeld, overigens. Ik ben geen Arabier of Zuid-Afrikaanse neger! Nou ja, ik ben dus heel ambivalent: tussen een assertieve erectie (geen zwarte, zo groot is-i niet) en geïntimideerd verschrompelen in, dus.
Mooi hoor. Je bent een vrouw voor een goed gesprek, Nahed. En dan heel langzaam aftasten . . . . God, wat zit ik literair mijn best te doen! Zou ik dan tóch homo zijn? Temeer daar jouw kalender aan mijn keukenmuur hangt. “Mijn keukenmuur”, dat schreef ik echt totaal gedachtenloos op . . . Geloof je me? Dag schatje.”
Zat Peter Breedveld er destijds toch niet ver naast, toen hij de schrijvers op het Vrije Volk duidde als ‘prostaatpatiënten’. Op het weblog van Stan van Houcke die bovenstaande juweeltjes wist op te diepen, vat een bezoeker het kort en bondig samen:
“Zeldzaam, zo´n combinatie van volkomen geëtaleerde frustratie en racisme: Arabieren en negers hebben veel grotere, boehoe…”
Dat Martien Pennings zich inderdaad totaal niet schaamt zijn, door seksuele frustratie gemotiveerd, racisme middels koloniale stereotypen te etaleren, blijkt wel uit het feit dat hij er zelf vol trots naar verwijst:
“Op 4 september 1993 schreef ik in Letter & Geest:
«Stephan Sanders, de homofiele huisneger van de Volkskrant, werd vorig jaar, wellicht vanwege zijn geaardheid, in elkaar geslagen door Marokkanen. Je zag hem nog lang daarna in een aantal van zijn columns worstelen met zijn progressieve identiteit. Hij was zijn linkse onschuld kwijt geraakt, zei hij.»
Bijna zestien jaar later mogen we concluderen dat Sanders zijn linkse onschuld toch geheel ongeschonden heeft weten te behouden en meer huis-neger is geworden dan ooit. Vooral in zijn lange artikel in de NRC van april over het “liberalisme” probeert hij de blanke heteroseksuele deftigheid te overtreffen in vertoon van waardigheid. De exotische speeljongen meet zich de allure van de witte elder statesman aan, compleet met het driedelig kostuum van Thorbecke.”
Ach ja, wat verbeeldt zo’n roetmop zich wel? Die hoort een bamboerokje aan te trekken en op het ritme van steeldrums met zijn negerkont te schudden. Hij kan dan wel filosofie en politieke wetenschappen gestudeerd hebben, maar zo’n kleurling moet het natuurlijk niet in zijn hoofd halen dat deftige praatjes hem zelfs maar in de buurt zouden brengen van de waardige blanke staatslieden van weleer.
O, maar wacht, dat is natuurlijk een superieur staaltje ironie van onze lichtmatroos! En uiteraard sijpelen er al evenmin gevoelens van minachting over ‘onmannelijk’ gedrag naar de oppervlakte, wanneer Martien ‘Ik-ben-een-man,-een-echte-heterofiele’ Pennings de door hem gehate Gerard Spong en Thomas von der Dunk uitmaakt voor een stel parkinghomo’s dat zich in de reet laat nemen. Homofoob? Welnee joh, ben je gek! Valt allemaal geen patroon in te herkennen, in dat herhaaldelijk dissen van flikkers en die terugkerende benadrukking dat hijzelf zo’n viriele heteroseksueel is. Pennings beste vriend is immers homo! Hij scheldt Spong en Von der Dunk gewoon uit voor reetridders omdat ze links zijn, dat is alles.
Misschien kunnen de vrienden van Pennings meteen ook even uitleggen of het volgende wellicht ook ‘ironisch’ bedoeld is:
“Een normaal mens trekt uit wat Luyendijk beschrijft maar één conclusie: veel mensen daar zijn echt anders dan in het Westen, niet alleen noodgedwongen, omdat ze in een corrupte en wrede omgeving moeten overleven, maar gewoon omdat ze wreed en corrupt zijn.
Luyendijk wordt vijf jaar lang de waarheid van het Midden-Oosten in het gezicht gesmeerd, maar hij blijft maar beweren dat het daar “net mensen” zijn en dan bedoelt hij dat de mens daar doorsnee niet beter of slechter is dan bij ons. Het is echt volkomen geschift dat boek.”
Het staat er echt! Moslims/ Arabieren zijn een ander soort mensen: ze zijn corrupt en wreed. Dat zit gewoon in hun aard. En dat Luyendijk dat niet uit zijn eigen observaties aldaar opmaakt, is omdat hij een linkse Gutmensch is. Cultuur gaat mensen namelijk op zeker moment in de genen zitten. Komt door de inteelt:
“Martien Pennings (Leo Sar, Kassander) said…
Ja, inderdaad, Han, dat zijn kenmerken van het Marokkaanse ras. Een verder kenmerk, kwam nog eens naar boven onlangs in Nijmegen, namelijk dat, wanneer je Marokkanen betrapt op misdaad, de reactie er nooit een is van schuldbewustzijn -dat kénnen ze daar niet, hè, schuld – maar altijd van agressie daar nog bovenop. Jij hébt hen namelijk helemaal niet te betrappen!
Wij maken hier grapjes over “ras”, maar soms vraag ik mij toch wel eens af, hoe lang je, evolutionair gesproken, aan neef-en-nicht-huwelijken kunt doen in een “cultuur” die al millennia al zijn “waarden” bouwt rond agressieve haat jegens de Ander – de Jood, de ongelovige, de vrouw – zonder dat zulks op een gegeven moment in de genen gaat zitten.
Je mag natuurlijk nóóit denken dat mensen behalve diep-menselijk-humane verwantschap, soms ook stamkenmerken zouden kunnen hebben, want dat is racistisch natuurlijk en heel erg stout, maar “evolutionair-karakterologisch-bepaald”, zou dát mogen?” – 19 januari 2010 07:33
Hoeveel bruiner moet een ‘islamcriticus’ het bakken voordat zijn vrienden hem op de vingers tikken en hem duidelijk maken dat ze niet met hem geassocieerd willen worden, als hij zijn onderbuikgevoelens niet binnen weet te houden? De ‘politicoloog’ Hans Janmaat werd om minder verguisd. Maar ja, dat was dan ook een mafketel, waar allerlei dubieuze types omheen hingen… (ahem!). Als onze politiek-incorrecte PvdA’ers Terstall en Mosselman ook maar een beetje consequent zijn, nemen ze het voortouw om die miskende visionair alsnog het standbeeld op het Binnenhof te bezorgen, dat hem posthuum toekomt.
Prediker (oogst van 1976) doet niet zo moeilijk en geeft gewoon grif toe dat hij een cultuursuprema-cistische, racistische, antisemitische, seksistische, homofobe, muzelofobe, mocrofobe, uit de staatsruif vretende toetsenbordtijger is, die hoog nodig een keer van bil moet; – al zouden zijn vrienden zweren dat het in het echt een vriendelijke, attente jongen met ruim hart en een sterk ontwikkeld rechtvaardigheids-gevoel betreft.
RSS