Medeplichtig

Peter Breedveld

Illustratie: Luis Ricardo Falero

De ironie zal hopelijk weinig mensen ontgaan: overheidsvertegenwoordigers die Julian Assange verwijten mensenlevens in gevaar te brengen omdat hij documenten openbaar maakt waaruit bijvoorbeeld blijkt dat Amerikaanse soldaten lukraak Arabieren en journalisten doodschieten en honderden onschuldige Afghaanse burgers vermoorden.

Als dwangmatige anarchist vind ik het natuurlijk prachtig, hoe Assange de machthebbers in hun vieze onderbroek zet. Dat zit maar in onze privélevens te poeren, onze telefoons af te tappen en e-mails door te spitten, dat bepotelt en vernedert ons maar op de luchthavens. Wikileaks is een welkom koekje van eigen deeg. Tegelijkertijd laat de hele affaire zien wie onze grootste vijand is: niet de moslims, niet links, niet rechts, maar Vadertje Staat.

En broodnodig – terwijl journalisten zich steeds meer opstellen als lakeien van de gevestigde orde, steeds dichter tegen de politici aanschurken, is het aan gedreven activisten, moedige burgers als Julian Assange om de Tovenaars van Oz vanachter hun gordijn te trekken; te laten zien wat er zich allemaal écht in onze naam achter de schermen afspeelt, waar de machtigen der aarde ons mandaat voor misbruiken.

De wereldwijde verontwaardiging over de expliciete doodsbedreigingen aan Assanges adres is hartverwarmend. Allemaal zijn we een beetje Julian Assange. Allemaal staan we pal voor zijn recht en voor de vrijheid van openbaarmaking van informatie die zo’n ingrijpende invloed heeft op onze levens.

Maar een beetje hypocriet is het natuurlijk wel. Want we zijn ook allemaal medeplichtig aan de manipulaties van het Westen in het Midden-Oosten, de illegale aanval op Irak, we wisten allemaal allang dat de levens van gewone Afghanen niks waard zijn als het om onze belangen gaat, we helpen daar allemaal een marionet van de Amerikanen in het zadel te houden, een hypocriet die journalisten zou ophangen als we even de andere kant op zouden kijken.

En we stemmen bij iedere gelegenheid weer op die partijen die de Amerikaanse buitenlandse politiek mogelijk maken. Wij doen dat uit zelfbehoud. Als er geen onschuldige Arabische, Perzische of Aziatische burgers worden vermoord, als academici en journalisten in het Midden-Oosten zonder gevaar hun werk kunnen doen, als er stabiliteit komt in het Midden-Oosten, of in Azië, of in Afrika, dan komt onze hegemonie in gevaar. Dan wordt onze welvaart een stuk minder vanzelfsprekend.

Een beetje terrorisme op zijn tijd is goed voor de zaken. Wel in de landen van de spleetogen, de zwartjes en de zandnegers zelf, uiteraard. Tegenwoordig krijgen we af en toe zelf ook een bomaanslag voor onze kiezen en dat moeten we niet willen, want daar zijn geen democratische middelen tegen opgewassen. Die hete kastanjes laten we graag door onze overheid uit het vuur halen, maar we hoeven niet te weten hoe ze dat doet, thank you very much.

Ik vraag me serieus af of iedereen wel beseft dat Julian Assange dat allemaal in gevaar brengt. Dat hij onze gemoedsrust in gevaar brengt. Want we kunnen straks niet langer beweren dat we niet wisten dat onze regering in onze naam mensen martelt, massamoord pleegt en terrorisme financiert. Assange dreigt het huis af te breken, het magische spiegelpaleis, dat wij met z’n allen met veel moeite hebben gebouwd. Het is in ons eigen belang dat hij zo snel mogelijk onschadelijk wordt gemaakt!

En ik wil wel eens zien hoeveel mensen straks de creditcardbedrijven boycotten, die hebben meegewerkt aan de drijfjacht op Assange. Het staat natuurlijk mooi op je CV, als je hebt opgeroepen tot vrijlating of asielverlening aan Assange, maar ben je ook bereid een beetje gemak op te geven voor de goede zaak? Wil je er ook iets voor laten staan? Zou je er een buitenkansje, een koopje op het Internet, voor laten schieten?

Daar ben ik dus heel sceptisch over. Leonard Peltier zit namelijk ook nog steeds vast.

Peter Breedveld voorziet een keiharde solidariteitsactie met ribbons of icoontjes op Twitter en Hyves.