Home » Archief » Rushdie


[25.09.2005]

Rushdie

Peter Breedveld

ravana-fall (17k image)

De IJzeren Mullah, een personage in Salman Rushdies nieuwe boek Shalimar the Clown, is een moslimzeloot die letterlijk is gemaakt van oud ijzer. De mullah, die luistert naar de welluidende naam Fakh, is ontstaan uit de afgedankte tanks die het Indiase leger heeft gedumpt in de paradijselijke vallei van de Indiase deelstaat Kashmir.

Aanvankelijk is de IJzeren Mullah een hel en verdoemenis prekende, onooglijke vagebond die weinig aanhang werft onder de bewoners van het dorpje Shirmal, waar moslims en hindoes in harmonie met elkaar samenleven. The words seemed to be torn from his throat like pieces of rough skin, causing him much physical pain.

Maar het Indiase leger laat zich in zijn strijd tegen de Kashmirse onafhankelijkheidsguerrilla van een steeds grimmiger kant zien. Naarmate de misdragingen van het leger gruwelijker worden, wordt de IJzeren Mullah steeds groter, mooier en charismatischer in de ogen van de radicaliserende moslims.

De IJzeren Mullah heeft veel weg van een schurk uit een Amerikaanse superheldenstrip. Spiderman en Superman krijgen het vaak aan de stok met monsters die zijn ontstaan uit radioactief afval, onethische wetenschappelijke experimenten of andere zonden waar de mensheid zich aan schuldig maakt en waar ze onvermijdelijk voor zal moeten betalen. De verwijzingen naar iconen uit de populaire cultuur, naar strips, televisie, hitparademuziek, B- en C-films vormen één van de attracties van Rushdies werk. Rushdie put net zo graag uit MTV en The Justice League of America als uit Shakespeare, de Ramayana en John Keats. Zijn referentiekader is zo flexibel als zijn acrobatisch-barokke proza.

Where were the forces of justice, where was the Justice League, why weren’t superheroes swooping down out of the sky to bring her father’s murderer to justice? But she didn’t want the Justice League, really, those goody-goodies in their weird suits, she wanted the Revenge League, she wanted dark superheroes, hard men who wouldn’t meekly hand the killer over to the authorities, who would gladly kill the bastard, who would shoot him down like a dog, or like wild dogs themselves tear him to bloody bits, who would take his life from him slowly and with pain.

‘Rushdie haalt uit naar moslimterrorisme’, schreef Michaël Zeeman op 11 augustus over de nieuwe Rushdie. ‘Rushdie laakt radicale islam in nieuw boek’, schreeuwde NRC Handelsblad een dag later. In de dagen daarna ontspon zich een bizar schouwspel waarin de vertegenwoordigers van Weldenkend Nederland zich het nieuwe boek van de door hen bewonderde Rushdie probeerden toe te eigenen. Zij lieten zich daarbij weinig gelegen liggen aan de inhoud van het boek. Hun bewondering voor Rushdie stamt van ver voordat de islam in Nederland zich als een stekelig probleem ontpopte. Maar Rushdie, het bekendste slachtoffer van het hedendaagse caprafutuantengilde (in 1989 sprak de Iraanse ayatollah Khomeini een fatwa over hem uit vanwege zijn boek The satanic verses), schrijft regelmatig fel-kritische beschouwingen over de islam en daar raken ze behoorlijk van in de war.

Rushdie-bewonderaar Anil Ramdas bijvoorbeeld, zelfbenoemd toonbeeld van opperste beschaving, zal het behoorlijk moeilijk hebben met zijn idool. Rushdie haalt namelijk regelmatig in niet mis te verstane bewoordingen uit naar diegenen die gaarne bereid zijn het hoofd te buigen voor de islamitische boekverbranders en kunstcensors. Naar lieden als Anil Ramdas zelf, dus. Op 22 november 2004 schreef hij in de NRC:

Het is domweg niet praktisch mensen te beledigen en te kwetsen. Zelfs de herboren moslim wil simpele dingen als een baan en een huis. Maar als je hem sart en plaagt, vat hij het letterlijk op, met gevolgen die niet zijn te overzien. Het is een simpele, heldere benadering van de werkelijkheid die je in Nederland weinig tegenkomt.

‘Als je van Nederland een leefbaar land wil maken’, citeert Ramdas Jacques van Doorn, ‘is het doelmatiger om elkaar niet nodeloos te kwetsen’. Om vervolgens te verzuchten: ‘Helaas zijn er momenteel veel Nederlanders die niets om leefbaarheid geven. Ze willen haat en geweld, en beide zijn even onpraktisch.’

Stelt u zich Ramdas’ innerlijke verscheurdheid eens voor. Hij is zo idolaat van de schrijver van het voor moslims zeer kwetsende The satanic verses dat hij indertijd per nachtboot naar Londen is gereisd om het eerste exemplaar te bemachtigen van diens essay Is nothing sacred. Tegelijkertijd vindt hij blijkbaar dat tegenstanders van een verbod van The satanic verses haat en geweld willen. Ik zou best willen weten wat Ramdas met zijn exemplaar van The satanic verses heeft gedaan. De volgende observatie uit Shalimar the clown deed me trouwens aan hem en Van Doorn denken:

Everybody was sensitive nowadays. Everybody had a vocabulary to peddle. Words had become as painful as sticks and stones, or maybe skins had grown thinner.

De betogen die Rushdie de afgelopen jaren heeft gepubliceerd, tégen de politieke islam, tégen de moslimapologeten, vóór absolute vrijheid van meningsuiting, zijn door zijn fans blijkbaar volkomen verkeerd begrepen. Of ze hebben ze niet wíllen begrijpen. Neem nou Chris Kijne, die Rushdie mocht interviewen voor de VPRO-televisie. Chris Kijne behoort tot die Weldenkende Nederlanders die vinden dat Theo van Gogh zijn gruwelijke dood aan zichzelf heeft te danken. De man zat zijn best doen om uit Rushdie een keiharde veroordeling van Van Gogh te krijgen. Hij loog zelfs dat Van Gogh alle moslims voor geitenneukers uitschold. Maar daar kon geen sprake van zijn. Rushdie verbaasde zich zichtbaar over het feit dat Kijne verontwaardigder is over dat ‘geitenneukers’ dan over het feit dat Van Gogh in naam van Allah werd geslacht.

Kijne gaf niet op. Hij herinnerde Rushdie eraan dat hij eens had gezegd dat we, vanwege de dreiging van het moslimterrorisme, een aantal vrijheden zullen moeten inleveren. Kijne heeft geen probleem met het verbieden van boeken, toneelstukken en andere kunst om de lieve vrede te bewaren. Rushdie leek geamuseerd door zoveel onnozelheid. “Ik bedoelde daarmee dat we op het vliegveld door een paar extra poortjes zullen moeten, niet dat we onze vrijheid van meningsuiting inleveren”, schamperde hij.

De bewakers van ons nationale geweten zijn bang dat moslimcritici de nieuwe Rushdie zullen gebruiken om hen mee om de oren te slaan. Vandaar die koppen: ‘Rushdie haalt uit naar moslimterrorisme‘ en ‘Rushdie laakt radicale islam’. Dus dat wij, met onze domme onderbuikgevoelens, niet gaan denken dat het Rushdie om moslims, of de islam gaat. O nee, het gaat om moslimterrorisme en radicale islam. Dat moest dan ook groot in de krant. De inhoud van de nieuwe Rushdie werd ondergeschikt gemaakt aan de boodschap die ons door de strot moest worden geduwd.

‘Beste jongens en meisjes, lezers en recensenten, als dat Rushdies bedoeling was, had hij wel een pamfletje geschreven, en geen meesterlijke roman van 428 pagina’s’, schreef een geïrriteerde Anil Ramdas in reactie op die koppen. Ramdas heeft hier volkomen gelijk. Ik vraag me af of Zeeman en de anonieme kunstredacteur van de NRC wel hetzelfde boek hebben gelezen als ik. Misschien ligt het aan de Nederlandse vertaling (ik heb op de verschijning van de Engelstalige versie gewacht), maar uithalen naar moslimterrorisme of de radicale islam doet Rushdie in Shalimar the Clown per se níet. De clown uit de titel sluit zich bij moslimterroristen aan om persoonlijke redenen die niets met zijn geloof te maken hebben. Hij wil zich wreken op zijn vrouw en de voormalige Amerikaanse ambassadeur in India, Max Ophuls, die haar bij hem heeft weggekaapt, gecorrumpeerd en daarna gedumpt.

Shalimar the Clown is een behoorlijk romantisch boek waarin het verhaal over twee geliefden, die door toedoen van een Don Juan-achtige charmeur elkaars ondergang worden, zich laat lezen als een parabel voor de ondergang van het paradijselijke Kashmir, waar hindoes en moslims door toedoen van Indiase, Pakistaanse en Amerikaanse bemoeienis elkaars vijanden zijn geworden. Tegelijkertijd heeft Rushdie het moslimterrorisme een gezicht gegeven. Hij heeft geprobeerd (en is daar ook prima in geslaagd) iets van de motivatie van moslimterroristen duidelijk te maken, door ons met personages te confronteren voor wie we empathie kunnen hebben. Dat is bewonderenswaardig voor iemand die nog altijd een direct doelwit voor moslimterroristen vormt. Rushdie gaat heel ver in de vereenzelviging met zijn belagers. Op zeker moment krijgt Shalimar de Clown de opdracht een schrijver te vermoorden:

The man he was going to kill was a godless man, a writer against God, who spoke French and had sold his soul to the West.

Dan volgt een bloedstollende passage waarin Shalimar fantaseert over de moordaanslag die hij op het punt staat uit te voeren:

Then the man in the photograph appeared, wearing blue-tinted sunglasses and an open white shirt and cream slacks and carrying a folded newspaper in his left hand. The man walked quickly towards the car park and Shalimar the clown took off the vending tray, picked up the cloth with the pistol inside and followed him. He was holding the cloth in his left hand and didn’t take the gun out because he wanted to know what it would feel like when he placed the blade of his knife against the man’s skin, when he pushed the sharp and glistening horizon of the knife against the frontier of the skin, violating the sovereignty of another human soul, moving in beyond taboo, towards the blood. What it would feel like when he slashed the bastard’s throat in half so that his head lolled back and sideways off his neck and the blood gushed upwards like a tree. What it would feel like when the blood poured over him and he stepped away from the corpse, the useless twitching thing, the piece of fly-blown meat.

Overigens is Rushdie er de man niet naar de verantwoordelijkheid voor het moslimterrorisme op het bordje van de Amerikanen, Europa of de Indiase regering te leggen. In de persoon van de Joodse oud-verzetsstrijder Max Ophuls die voor de Amerikanen ‘in ‘some pretty muddy waters’ heeft gezwommen, wordt meesterlijk de tragiek weergegeven van de naoorlogse wereldleiders die door allerlei omstandigheden (Everywhere was now a part of everywhere else. Russia, America, London, Kashmir. Our lives, our stories, flowed into one another’s, were no longer our own, individual, discrete…. The world was no longer calm.) in rap tempo steeds verder van hun ideaal van een op consensus gerichte wereldgemeenschap verwijderd raakten.

En uiteindelijk is Shalimar, hoeveel verzachtende omstandigheden er ook zijn, gewoon een levensgevaarlijke gek die moet worden uitgeschakeld. Niets meer en niets minder.

boeken, Peter Breedveld, 25.09.2005 @ 20:48

[Home]
 

13 Reacties

op 26 09 2005 at 13:46 schreef Richard:

Moslims hebben zo’n 70 miljoen Hindu’s over de kling gejaagd lang voordat Amerika zelfs nog maar bestond.

op 26 09 2005 at 14:59 schreef Peter Breedveld:

Wat wil je daarmee zeggen, Richard?

op 29 09 2005 at 21:11 schreef Fritzie:

Dat ook moslims maar mensen zijn.

op 30 09 2005 at 12:19 schreef Peter Breedveld:

Je kan soms verrotte geestig uit de hoek komen, Fritzie.

op 01 10 2005 at 12:10 schreef Rinus Duikersloot:

Mooie recensie! Ik heb helaas niet veel tijd om een dikke roman te lezen maar deze staat bij mij op nummer één op het lijstje van nog te lezen boeken.

Vorig jaar verzorgde ik nog een poëzie abonnement. Elke week stuurde ik per e-mail een gedicht van een bekende of minder bekende dichter naar een aantal mensen. In de week dat Van Gogh werd vermoord stuurde ik het gedicht dat Lucebert had geschreven naar aanleiding van het fatwa van Khomeini. Wat een negatieve reacties ik daarop kreeg van politiek correcte vrienden.

voor salman rushdie

in de schaduw van de grote Idee of grote God
staan kleine maar venijnige fanaten
die het ringeloren niet kunnen laten

oh Vrijheid hun haat moeten wij uit Uw naam haten
zo dat zij de Geest geven aan wie die toebehoort
aan allen die Waarheid vinden door het vrije Woord

Lucebert (1924-1994)

op 01 10 2005 at 12:29 schreef Peter Breedveld:

Wat een fantastisch mooi gedicht. Wat raakt Lucebert me altijd récht in mijn hart. De regels:

‘in deze tijd heeft wat men altijd noemde/schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand’

zijn de mooiste ooit door wie dan ook in welke taal ook geschreven.

Ik herken wat je schrijft, Rinus. Meteen na de dood van Van Gogh werd ik gebeld en gemaild door bezorgde ‘vrienden’ die, naar later bleek, even kwamen controleren of ik nu nog wel ‘in orde’ genoeg was. Van de meesten heb ik nooit meer iets gehoord.

op 01 10 2005 at 13:36 schreef Rinus Duikersloot:

Opgeruimd staat netjes denk ik dan maar.

Even de volledige strofe uit Ik tracht op poëtische wijze:

in deze tijd heeft wat men altijd noemde
schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand
zij troost niet meer de mensen
zij troost de larven de reptielen de ratten
maar de mens verschrikt zij
en treft hem met het besef
een broodkruimel te zijn op de rok van het universum

op 02 10 2005 at 16:30 schreef AVe:

Ik ken Lucebert niet zo goed, hoewel ik wel Nederlands heb gestudeerd. Het eerste gedicht vind ik wel erg mooi.

Gisteren sprak ik iemand die zich wel kon voorstellen dat zij iets voor die op ongelukkige wijze gedode tasjesdief zou doen (ter herinnering) want dat was toch ook een mens! Ja, natuurlijk maar om een ordinaire tasjesdief te gaan eren (met een stille tocht of wat dan ook) gaat mij te ver.
Ook heb ik haar nooit over Theo van Gogh gehoord, ook niet na 2 november.

Ik word daar erg triest van. Het lijkt er inderdaad op dat mensen meer sympathiek voor daders hebben dan voor slachtoffers.

op 06 10 2005 at 14:02 schreef Frank W.:

Voor wie het interesseert: vanavond van 20.00 tot 21.00 op BB2 in het programma The Culture Show, o.a.: Salman Rushdie wordt gevolgd bij signeersessies van zijn nieuwe boek Shalimar the clown in de Verenigde Staten.

op 06 10 2005 at 14:03 schreef Frank W.:

BB2 is BBC2 uiteraard.

op 06 10 2005 at 15:41 schreef KeesB:

Een zeer goed stuk Peter. Opnieuw weet je de schijnheiligheid van pc Nederland feilloos aan te tonen.
Rinus, ik ben nooit zo’n fan geweest van Lucebert, maar dit gedicht is prachtig en erg sterk.

op 06 10 2005 at 15:49 schreef Rinus Duikersloot:

Bedankt Frank, ik ga vanavond zeker kijken.

Ik had van de week een interessant gesprek met een Tunesische documentairemaker. Hij had de film Paradise Now gezien die gaat over de laatste 48 uur van twee zelfmoordterroristen in Israël. Hij vond het een goede film want het toonde aan dat de mensen die het deden niet gek waren en je kon hen beter begrijpen door de film. Ik heb de film nog niet gezien en vroeg hem of hij het boek Shalimar the Clown van Rushdie had gelezen. Nee dat had hij niet maar dat boek gaat toch alleen maar over de islam zei hij enigszins geïrriteerd. Ik antwoordde hem dat ik het zo niet had begrepen en dat het over veel dan dat alleen ging. Dat de motieven van terroristen ook veel trivialer kunnen zijn dan menigeen denkt liet ik maar even onvermeld, het was een gezellig feestje tenslotte.

http://www.filmkrant.nl/av/org/filmkran/fk270/paradise.html

http://wip.warnerbros.com/paradisenow/

op 07 10 2005 at 12:24 schreef Frank W.:

Re:BBC.
Had er wat meer van verwacht.
10 items in 1 uur en Rushdie op de valreep als laatste.
Hmm..

Nieuwe reactie
Naam:
E-mail:
Homepage:
  Afbeelding invoegen
 

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

MEEST GELEZEN IN MEI

O De miljoenen van Sywert mogen een paar duizend mensenlevens kosten

O De wonderbaarlijke transformatie van moslimvreter Nikki Sterkenburg

O De ene zeikhoer is de andere niet

O Sywerts domrechtse haatblaat

O De hysterische pedo-obsessie van Danny Ghosen

O Zihni Özdil benoemt het antisemitisme van zijn eigen vrienden niet

O ‘Dat soort optimisme, daar ben ik geen liefhebber van’

O De Israëlische agressie valt niet meer te verdedigen

O Waarom je beter Maya Angelou kunt lezen dan je de huid te laten volschelden door Dominee Wokie

O YouPorn

 

MEEST GELEZEN EVER

O YouPorn

O Hoi, Jesse Klaver, ik heb geen zin om te boeten voor jouw papatijd

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Ik word vervolgd wegens belediging van een seriebelediger

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O Ga je nu Wierd Duk ontslaan, Telegraaf?

O Ik ga naar Japan verhuizen

O Hoi, Onderwijsraad, zit de mensen eens niet zo in hun nek te hijgen!

O Kappen met je hypocriete gejank, landgenoten, je racisme schijnt door

O Lekker hitsen tegen migranten met Wierd Duk en Lucas Hartong

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

“Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.” (Hafid Bouazza).

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“Literaire Spartacus” (André Holterman)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

네덜란드 매체 프론탈 나크트(Frontaal Naakt)에 따르면, 네덜란드 라 (MT News)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.” (Lousewies van der Laan)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

RSS RSS