Jack Russells

Peter Breedveld

The Devil in Design.

Het interessantste aan de verontwaardigde reacties op mijn klaagzang over mijn stamgasten (er zijn ook steunbetuigingen bij, ook per mail – waarvoor dank) is dat ze zo perfect mijn gelijk illustreren. Ik stel de intolerantie van een aantal vaste bezoekers aan de kaak en word subiet uitgemaakt voor Geert Mak, dromerige zelfislamiseerder, onuitstaanbare, politiekcorrecte flapdrol, er wordt gesteld dat deze site ‘Marokkaniseert’, dat hier het ‘Postmoderne Politiekcorrecte Pascalle-egoïsme voortaan bon ton is’ en nog veel meer van deze soort hysterische onzin. Mijn kritiek op de lawaaiigheid van sommige gasten wordt beantwoord met een werkelijk oorverdovend gekakel. Of eigenlijk ‘gekef’, want Max J. Molovich zei het het best: mijn reageerders zijn de Jack Russells van het eigen gelijk.

Ik plaats twee of drie stukken van Marokkanen en dan ‘Marokkaniseert’ deze site? Ik publiceer een verhaal waarin één of andere dwaas stelt dat het hem niet zou verbazen als uit onderzoek zou blijken dat negers oneerlijker zijn dan blanken, en dan is hier het Postmoderne Politiekcorrecte Pascalle-egoïsme voortaan bon ton? En ik weet niet hoor, maar zou Geert Mak ook een cartoon plaatsen waarop de profeet Mohammed zich vergrijpt aan zijn kindvrouwtje Aïcha? Of is dat typisch gedrag voor zelf-islamiseerders?

Het slachtofferige geklaag van sommigen is lachwekkend. Nou mogen we ook op Frontaal Naakt al niet meer onze geniale, geweldig goed onderbouwde, politiek incorrecte visies kwijt! Wat een apekool. Je mag hier zeggen wat je wilt, maar het zou de discussie ten goede komen als je je waffel even houdt als een ander ook iets zegt en daarna reageert met goede argumenten in plaats van met gescheld en intimidatie.

Ter illustratie: de Marokkaanse Layla, die zich hier vorig jaar wel eens in een discussie mengde, heeft nooit een schijn van kans gemaakt. Ze toonde zich een behoorlijk onafhankelijke geest, maar du moment ze iets van begrip of empathie voor moslimse Nederlanders toonde, stond ze in het beklaagdenbankje en werd ze doorgezaagd over haar dubbele paspoort. Een tsunami van verwijten en beschuldigingen kreeg ze over zich heen. Als ze schreef dat ze geen moslim was, dan was daar niks van waar, want uit wat ze op datum zus-of-zo om zo-en-zo laat geschreven had, bleek dat ze wel degelijk een moslim was, een cryptomoslim!

Wie nu suggereert dat ik vind dat Marokkaanse vrouwen (met hun glinsterende, zwarte ogen) anders moeten worden behandeld dan blanke, Nederlandse vrouwen is knettergek. Ook als Layla blank was geweest, zou ik er aanstoot aan hebben genomen dat er voor haar wordt bepaald wie ze is en wat ze denkt. Maar als Layla een blanke was, zou ze dat probleem helemaal niet hebben gehad. Layla is een Marokkaanse en dus moet ze voldoen aan de enge definitie van Marokkanen, die hier door een aantal verlichte, vrije, onafhankelijke denkers wordt gehanteerd. Daarbij kun je maar beter niet luisteren naar wat ze zelf te vertellen heeft, want dan klopt die definitie niet meer.

Zo vergaat het ook elke moslim die zich hier meldt. Moslims, die niet honderd procent voldoen aan het prototype dat de verlichte, vrije, onafhankelijke denkers in elkaar hebben geflanst op basis van de boeken van Daniel Pipes, Robert Spencer en Bat Ye’or, bestáán eenvoudigweg niet. Of ze liegen vanwege die taqiyya, het veinzen om onze waakzaamheid te laten verslappen. Een moslim kan sowieso zelfs geen patatje oorlog eten zonder dat-ie ervan beschuldigd wordt aan de vestiging van het Nederlandse kalifaat mee te werken.

Inmiddels schuift de grens steeds een beetje op en is er kennelijk grote behoefte aan onweerlegbaar bewijs dat negers te dom zijn om voor zichzelf te kunnen zorgen. Wie niet zo overtuigd is door de bewijslast daarvoor, is dat natúúrlijk omdat-ie gehersenspoeld is door de politiekcorrecte media. De feiten spreken immers voor zich, niet waar? We moeten het nu maar eens onder ogen zien: negers deugen niet. Bezwaren? Die hebben we allang weerlegd, druiloor! Had je maar moeten opletten. Negers zijn officieel achterlijk. Oprotten!

En daarna gewoon net doen of je neus bloedt en vragen waar en wanneer dan de emoties uit de hand liepen en laag-bij-de-grondse trappen werden uitgedeeld. Mwoehaha! Je blijft lachen op Frontaal Naakt. “Wie uitdeelt, moet kunnen incasseren!” roept Elke, om meteen daarna de gekwetste ziel te gaan uithangen omdat ze kritiek vermoedt op ‘haar soort standpunten’. Nou Elke, uitdelen kun je, en dat doe je ook royaal, maar het incasseren gaat wat moeizamer.

In een (natuurlijk ellenlange) jeremiade doet Elke net alsof zij de enige is die zich druk maakt om slachtoffers van moslimintolerantie. ‘Is er misschien ook nog iemand, die zich zorgen maakt over bedreigde politici, cartoonisten, opiniemakers?’ schrijft ze larmoyant. Om je te bescheuren. Het gaat op Frontaal Naakt bijna nergens anders over. Er zijn hier, ook door mij, harde noten over gekraakt, die door velen, waaronder Elke, met luid gejuich werden ontvangen. Maar dan toon ik één keer het gore lef om te klagen over de schreeuwerige intolerantie, die door een aantal vaste reageerders aan de dag wordt gelegd, en dan zouden volgens Elke op deze site toch ‘de voorgeschreven kretologie, de verplichte figuren van politiekcorrecte braafheid, die gewoonlijk een blèrend racisme en intolerantie verbergen’ heersen.

Ach ja…

Nog even voor de lezertjes die zich ongerust maken: Frontaal Naakt blijft een podium voor mensen met dwarse ideeën en visies en er komt geen koerswijziging. Ik was zo zachtjes aan het aanbod al aan het variëren en die lijn wordt doorgezet, dat wel. Ook het laissez faire-beleid ten aanzien van de reageerders wil ik blijven handhaven. Maar misschien moet ik vaker aan de bel trekken bij inquisitieachtige toestanden. Iedereen, niet alleen degene met de grootste bek, moet zich hier veilig genoeg voelen om zijn mening te uiten.

Het kán, dissidente meningen combineren met een tolerante houding jegens andersdenkenden. Kijk maar naar Ayaan Hirsi Ali. Haar opvattingen doen bij menigeen het stoom uit de oren komen, maar ze blijft altijd beleefd, ze luistert naar haar tegenstanders met een serene glimlach op haar gezicht, toont begrip en geeft geduldig antwoord. Nooit lijkt ze haar gevoel voor humor te verliezen.

Ik zag haar eens optreden in een zaal vol kritische studenten, waaronder veel moslims. Toen een gesluierde moslima iets zei dat nogal gek gevonden werd – ik weet niet meer wat het was – werd ze door veel mensen uitgelachen. Hirsi Ali sprak de lachers toen bestraffend toe.

Ze is mijn grote voorbeeld, Ayaan Hirsi Ali.

Moet je intussen zien hoe mijn stukje nagalmt in het wereldwijde web: mijn aartsvijanden van Sargasso vinden me opeens een hele toffe peer, The Real Showstopper schrijft op Lucas Was Hier dat-ie me een beetje naïef vindt en bij Geen Commentaar zijn ze verbaasd: ‘Is dat echt Peter Breedveld?’