De schaamlippen van Stine Jensen

Peter Breedveld

Illustratie uit Dave Coopers Overbite.

‘De schaamlipcorrectie ontmoet op ironische wijze het ‘ideaal’ van haar islamitische zuster op de operatietafel die een maagdenvliesoperatie of een besnijdenis ondergaat’, schrijft filosofe Stine Jensen in het NRC Handelsblad van 2 mei.

Jensen heeft in journaliste Çilay Özdemir een medestander gevonden in haar kruistocht tegen het schoonheidsideaal en de twee hebben een stuk geschreven dat allochtone en autochtone zusters moet verenigen: Samen tegen eerwraak en slankheidsideaal. Daarin wordt meisjesbesnijdenis vergeleken met schaamlipcorrecties, want ‘beide zijn uitwassen van eenzelfde symptoom, namelijk dat vrouwen nog altijd proberen te voldoen aan een door mannen opgelegde norm van kuisheid, seksualiteit en schoonheid.’

Overigens vinden de auteurs dat we ons niet al te sappel moeten maken om eerwraak, besnijdenis en uithuwelijking, want ‘slechts een minderheid van de allochtone vrouwen in Nederland heeft daarmee te maken’. Het gaat dus eigenlijk alleen om Jensens stokpaardje van de schaamlipcorrectie, want die neemt volgens haar wel epidemische vormen aan: ‘Een nieuwe generatie vrouwen en tienermeisjes laat hun schaamlippen verkleinen’, beweerde ze een maand geleden in een pamflet tegen de ‘jarretelfilosofie’.

Hysterische onzin. In Amerika zullen een paar rijke, verveelde bimbo’s zich bij de plastische chirurg voor veel geld een designervulva hebben laten aanmeten, verder doet niemand dat. Ga eens naar het naaktstrand, check die uitstekende schaamlippen in alle mogelijke soorten en maten. Duizend veelvormige bloemen bloeien daar. Het naaktstrand is sowieso goed voor wie een negatief zelfbeeld heeft. Het is één grote, zorgeloze tentoonstelling van hangtieten, flubberbuiken, dikke konten, vetrollen, cellulitis en ballonkuiten. Niemand die zich daar iets gelegen laat liggen aan het slankheidsideaal, dat ons volgens Jensen wordt opgedrongen door de grote boze commercie.

Terug naar de eerwraak, besnijdenis en uithuwelijking. Jensen en Özdemir betogen in hun stuk dat het belangrijk is dat allochtone vrouwen emanciperen op de arbeidsmarkt. Waarom moet dat? De auteurs leggen uit: ‘Een economisch zelfstandige vrouw wordt bijvoorbeeld minder snel uitgehuwelijkt. Zij kan ook gemakkelijker in opstand komen tegen besnijdenis van haar nichtjes door hen onder haar hoede te nemen.’ Verhip! Een paar alinea’s eerder heette het nog dat slechts een minderheid van de allochtone vrouwen in Nederland met uithuwelijking en besnijdenis te maken heeft! Dan hoeven ze dus ook niet economisch zelfstandig te worden, ben je als mannelijk chauvinistisch varken geneigd te denken.

Waarom autochtone vrouwen economische zelfstandigheid moeten nastreven, wordt door Jensen en Özdemir verder niet uitgelegd. Anders dan voor allochtonen is economische zelfstandigheid voor autochtonen kennelijk een legitiem doel op zich. Wel komen autochtone vrouwen, net als hun allochtone zusters, op de werkvloer dezelfde obstakels tegen: ‘Glazen plafond, kinderopvang, ongelijke beloning voor hetzelfde werk’. ‘Slechts 10 procent van de top in het bedrijfsleven en de overheid is vrouw, 73 procent van de Nederlandse vrouwen werkt in deeltijd en is daarmee niet volledig economisch onafhankelijk’, jammeren Jensen en Özdemir.

Maar die mythes over de vrouw als onderdrukte zielepiet zijn al zo vaak weerlegd, onlangs nog door de onvolprezen Marike Stellinga in Elsevier. Dat loonsverschil komt bijvoorbeeld doordat oudere vrouwen nauwelijks werken (oudere werknemers verdienen doorgaans nou eenmaal meer) en daarnaast werken vrouwen vooral in sectoren waar slecht wordt betaald, zoals de gezondheidszorg. Niks discriminatie dus.

Jensen en Özdemir menen dat vrouwen niet in topposities terechtkomen en in deeltijd blijven werken omdat zaken als kinderopvang niet goed zijn geregeld. Makkelijk onderuit te halen, want in de vermaledijde Verenigde Staten van Amerika, die Grote Satan, hebben vrouwelijke werknemers recht op zwangerschapsverlof noch kinderopvang en toch is 45 procent van de managers daar vrouw. Zonder overheidsbetutteling, zonder positieve discriminatie, gewoon op eigen kracht.

Hoe komt het dan, dat Nederlandse vrouwen zo hopeloos achterblijven op de arbeidsmarkt? Publicist Heleen Mees (pas nog prominent met prikkelend geëtaleerde, nagenoeg blote rechterborst in HP/De Tijd) legde onlangs de vinger op de zere plek: Nederlandse vrouwen zijn gewoon te lui, schreef ze. Haar oplossing is verfrissend mannelijk: ‘Niet zeiken en schouders d’r onder, dan komen de vrouwen er wel.’

Jensen en Özdemir geven Heleen Mees gelijk, maar toch willen ze niets van haar analyse en oplossing weten. Mees wekt volgens hen namelijk ‘irritatie bij autochtone vrouwen die zich niet in haar typering herkennen’. Hahaha! Het is dus inderdaad zo dat Nederlandse vrouwen lui zijn en wat ambitieuzer zouden moeten worden om hun positie op de arbeidsmarkt te verbeteren, maar dat mag je niet zeggen omdat dat tot irritatie leidt. Daarom hameren Jensen en Özdemir maar weer op het spook van de discriminatie en eisen ze maatregelen waarvan bewezen is dat ze averechts werken. Het lijkt de discussie over de multiculturele samenleving wel! Mees vervult de rol van Ayaan Hirsi Ali en Jensen en Özdemir die van Geert Mak. Botte slagvaardigheid tegenover politiekcorrect geneuzel.

Als ik vrouw was, zou ik trouwens een enorm probleem met Jensen hebben. Zij vindt vrouwen immers gruwelijk domme, knettergekke wezens die niet voor zichzelf kunnen denken en die uiterst gemakkelijk te manipuleren zijn. Zodra een vrouw een reclameposter ziet waarop een mooie, slanke seksegenote een bikini showt, heeft ze in Jensens optiek geen andere keuze dan zichzelf te verhongeren en in zich te laten snijden totdat ze er net zo uitziet als de vrouw op die poster.

Een extreem vrouwvijandige visie, als u het mij vraagt.

Zie ook De borsten van Stine Jensen en Powerfeministen: laat andere vrouwen met rust!