Peter Breedveld

Wie de mens op zijn allermongoolst wil zien, moet naar Disneyland Parijs gaan. Daar zie je volwassen mannen en vrouwen achter mensen in kostuums aan rennen, omdat ze denken dat die Mickey Mouse of Pluto of Pinokkio zijn. Echt waar, grote kerels tuimelen over elkaar heen en lopen kleine kinderen ondersteboven om handtekeningen te scoren van Tweedle Dee en Tweedle Dum. Ik zag Donald Duck achtervolgd worden door een wilde meute in Main Street. Hij werd ontzet door twee lijfwachtachtige types, die de handtekeningenjagers op afstand hielden.

Ik zou er wel eens bij willen zijn als die mensen thuis aan familie en vrienden vertellen over de handtekeningen die ze hebben gescoord in Disneyland, “en kijk, hier sta ik met Mickey op de foto.” Een bijdehand neefje fronst zijn voorhoofd en zegt: “Dat is Mickey niet, dat is een vent in een heel warm pak.” – “Wat lul je nou, man? Dat is Mickey, ik heb hem zelf gezien! Hier is zijn handtekening!” En inderdaad, in een mooi oblongvormig boekje met Disney-prinsessen op de voorkant staat op een bladzijde geschreven: “Mickey”.

En het barst er van de moslims in Disneyland. Van die erge, in zwarte boerka’s met alleen een venstertje om doorheen te kijken. Soms zit daar zelfs een gaasje voor. Ik vind dat hilarisch, dat je je strikt aan Allah’s allerstrengste voorschriften houdt, maar dat je wel naar Mickey Mouse gaat staan zwaaien in één van de bolwerken van het cultureel-imperialistische consumerisme uit het land van de Grote Satan. Ik zag een heel mooi klein meisje in een peperduur Doornroosje of Assepoesterkostuum. Ze zat te mokken op de stoeprand toen een ouder echtpaar, kennelijk ook getroffen door haar schoonheid, haar vroegen of ze een foto van haar mochten maken. Ze fleurde helemaal op en nam haar mooiste en beminnelijkste pose aan – een echt prinsesje. Daarna liep ze trots lachend naar het gezelschap achter me, een drietal zwarte spoken en een baardman, die vriendelijk naar het echtpaar lachte. Zelfs voor een onbevooroordeelde, ruimdenkende geest als ikzelf hebben moslims altijd verrassingen in petto.

Ook intrigerend: jonge moslimvrouwen met van die enorme Mickey Mouse-oren op hun Chanel-hoofddoeken, en daar dan een verwaande kop bij trekken alsof hun stront niet stinkt. Ze doen me een beetje denken aan Japanse toeristen, de bezoekers uit Saoudi-Arabië en de Golfstaten. Totaal niet geïnteresseerd in de inheemse bevolking. Ik heb geprobeerd met een paar vrouwen te flirten (je weet nooit of ik bij zo’n ravissante Arabische olieprinses in de smaak val, ik bekeer me diezelfde dag nog) maar ze zagen me niet eens staan – bitches. Ik moet wel zeggen dat ik in de Disneyland Express vriendschap heb gesloten met een sympathieke Saoedische familie met twee grote dochters. Ik sprak alleen met het hoofd van het gezin, die mijn dochter en jongste zoon een snoepje gaf (taqqiya!) en zag hoe ik stiekem beloerd werd door één van de dochters. Die snel haar blik weer afwendde als ik naar haar keek.

En ze gedragen zich keurig, de Arabieren. Zij zijn het niet die kinderen opzij duwen – dat zijn de Italianen en de Nederlanders. Nederlanders herken je overal aan hun extreem wansmakelijke manier van kleden, aan hun bonkige voorkomen en aan hun voortdurend ontevreden koppen: “Is dat alles? Doe me d’r nog eens één!”. “Niek!” schreeuwde een koe naar haar eunuch. “Douw dat kind naar voren! Zo komp ze nooit aan de beurt! Larissa! Je mot voor jezelf lere opkome! Thuis hep je toch ook altijd zo’n grote smoel!” Tijdens een parade werd mijn dochter ruw aan de kant geduwd door een Italiaan in een wielrennerspak. Hij wilde met me vechten, maar zag daar toch maar vanaf.

Nou niet gaan denken dat ik Disneyland een hel vind, want ik heb me er kostelijk vermaakt. Het ziet er allemaal waanzinnig overtuigend uit. Het is werkelijk alsof je de Donald Duck binnenstapt en daarbij kon ik een gevoel van diepe ontroering niet onderdrukken. Het optimistische It’s a small world after all-gevoel werkt aanstekelijk en de strakke manier waarop alles is georganiseerd, waarop werkelijk overal aan is gedacht en waarin vrijwel niemand er zelfs maar over piekert de vele regels te overtreden, deed me denken aan de hoogtijdagen van het Derde Rijk. Je zou bijna vergeten dat het gewoon een manier is om zo effectief mogelijk zoveel mogelijk geld uit je zak te charmeren. Gelaten wachtte ik gemiddeld drie kwartier voor kijkdoosritjes van vijf minuten. Die van Peter Pan en Pirates of the Caribbean waren de coolste. De kinderen konden geen genoeg krijgen van Pirates en vreemd genoeg stond er nooit een lange rij voor die attractie, dus die hebben we vier, vijf keer gedaan.

Ik was bang dat er in Disneyland alleen maar junkfood te krijgen zou zijn, maar dat viel mee. Er zijn daar echte restaurants en wij kozen voor een Arabisch restaurant in de sfeer van de film Aladdin. Voor vijfentwintig euro kon je daar van een buffet eten zoveel je wilde en verdomd, het was authentiek Arabisch voedsel om je vingers bij op te vreten, met verbluffend lekkere zoetigheden na. De volgende dag (we waren er twee dagen) zijn we weer gegaan.

’s Avonds laat (het park is open tot middernacht!) was er een grote parade ter voorbereiding waarvan het publiek door de blaffende park-nazi’s (die door niemand echt serieus werden genomen) naar de kant van de straat werd gedreven. We moesten heel lang wachten en mijn zoons en ik wilden op een gegeven moment weg, maar mijn dochter wilde per se blijven. En we zijn Nederlandse mannen, dus we doen wat het vrouwtje wil.

Daar kwam eindelijk de parade, met prinsessen en schurken en op de laatste praalwagen Minnie Mouse in een baljurk, en vanuit het donker stond mijn dochter daar te zwaaien als een bezetene. We liepen achter de laatste wagen aan naar de uitgang, dus Minnie en mijn dochter hebben nog een half uur wild naar elkaar staan zwaaien. “Weet je wat nog het mooiste is?” schreeuwde mijn dochter tussendoor in mijn oor. “Het mooiste is dat ze echt zijn! Deze zijn niet verkleed!”

Ik kon mijn hete tranen niet bedwingen.

Peter Breedveld is de komende anderhalve week op vakantie. Wie zich hier in de tussentijd misdraagt, wordt levenslang verbannen.