Blinde vlek

Peter Breedveld

Als het over seksisme gaat, denkt vrijwel iedereen aan vrouwenonderdrukking. Discriminatie op de arbeidsmarkt, ‘objectificatie’ van de vrouw, geweld tegen vrouwen. Terecht dat daar veel aandacht voor is, daarover geen misverstand. Schandalig dat er geen aandacht genoeg voor is. Dat het voor veel mensen de gewoonste zaak van de wereld is om vrouwen te diskwalificeren op basis van hun uiterlijk of hun levensstijl in plaats ze te beoordelen op hun talent, hun daden en hun argumenten.

Wij van Frontaal Naakt weten daar alles van. Elke vrouw die wel eens bij Pauw & Witteman zit, weet daar alles van, van Hassnae tot Petra Stienen tot Ingeborg Beugel. Een vrouw met een mening is een (vul hier iets bijvoegelijks in)hoer die eens flink genomen moet worden en te dik, te dun, te oud, te lelijk en ze heeft een belachelijke jurk aan. Waar van mannen wordt gezegd dat ze lekker fel debatteren, krijsen de vrouwen, of kakelen ze als kippen door elkaar, en ze zijn natuurlijk hysterisch. Vrouwen zijn altijd hysterisch, waar mannen ‘goed luisteren naar de mensen in het land‘.

Verwoestende kanker

Ook zijn vrouwen nogal eens het slachtoffer van geweld. Een derde van alle vrouwen in de wereld heeft te maken gehad met fysiek of seksueel geweld door hun man. In West-Europa is dat nog altijd een vijfde van alle vrouwen, waarvan een schrikbarend klein aantal aangifte doet, wat het moeilijk maakt zulk geweld te bestrijden.

Ik heb daar zeker geen blinde vlek voor, er is op deze site meerdere malen aandacht aan besteed. Vrouwenonderdrukking is een verwoestende kanker die met alle middelen bestreden moet worden. Dat we dat duidelijk hebben.

Mannen hebben echter óók te lijden onder seksisme. Door vrouwen. En voor dit seksisme is vrijwel géén aandacht. Ik heb op Google Scholar bijvoorbeeld gezocht naar wetenschappelijke publicaties over geweld tegen mannen door vrouwen en ik heb niets gevonden. Ook de media-aandacht ervoor is vrijwel nihil. Als er al aandacht is voor seksueel geweld tegen mannen door vrouwen, wekt dat vooral hilariteit. Wat een lul ben je, als je je door een vrouw op je kop laat zitten, nietwaar?

Psychische terreur

Geestelijke mishandeling – ik ben ervan overtuigd dat het een veel voorkomend probleem is in veel relaties. Mannen die constant worden gekleineerd. Iedereen weet dat ze bestaan, anders bestond de uitdrukking ‘onder de plak zitten’ niet, wat altijd gaat over mannen met een vrouw die ‘de broek aanheeft’.

Psychische terreur lijkt in onze, deels gefeminiseerde, samenleving echter een volstrekt geaccepteerde vorm van geweld te zijn. Kijk maar naar GeenStijl en PowNed, die psychische terreur als handelsmerk hebben. Verslaggevers die mensen het graf in treiteren, worden gezien als vernieuwers van de journalistiek, maar zodra een getergd slachtoffer eens uithaalt, is het land te klein. Ik noem dat een dubbele moraal.

Diezelfde dubbele moraal geldt voor vrouwen die hun man tergen tot op het bot, ze vernederen, kleineren, moreel chanteren, treiteren, dag-in, dag-uit. Er is totaal geen aandacht voor deze vorm van grof geweld. Die krijgt een man pas als hij fysiek geweld gebruikt. Nogmaals: er is geen enkele rechtvaardiging voor het in elkaar beuken van je vrouw, maar waarom wordt psychisch geweld wél goedgekeurd?

Dictatuur van mama

Ik zie ze voortdurend, mannen die thuis echt helemaal niets te vertellen hebben. Die hun hele salaris moeten inleveren bij vrouwlief, en daarvoor in ruil een ‘papadag’ krijgen.

Papadag. Bestaat er een woord dat veelzeggender is als het gaat over de dictatuur van mama? Eén dag in de week heeft papa de kinderen, wat betekent dat hij met hen de agenda mag afdraaien die mama voor ze heeft opgesteld. Om tien uur moet Floris naar voetballen, dan moet om half twaalf Heleentje naar ballet, denk erom, je mag ze niet voor de televisie zetten en ook niet met ze naar de MacDonald’s. Vergeet ze niet voor te lezen voor het slapen gaan, we zijn bij hoofdstuk 5 van De Cupcakeclub.

Onhandige sukkel

Noem me één commercial waarin een idyllisch gezinnetje centraal staat en waarin papa niet de onhandige sukkel is die door de immer daadkrachtige en slimme mama op zijn nummer wordt gezet! Commercials, sitcoms, films, noem maar op, de tijd van Pa Ingalls is lang voorbij. Papa is altijd degene die aan het kortste eind trekt, de kop van jut.

Wie zegt dat de verdeling van de sekserollen wordt bepaald door de media, door de reclamefolder van Bart Smit, waarin de meisjes al aan de huishoudelijke taken worden gezet, door het feit dat vrouwen in films vrijwel altijd over mannen praten, die zal niet kunnen ontkennen dat de rol van ongevaarlijke dwaas, die papa altijd krijgt toebedeeld in de media, net zo funest is voor zijn autoriteit én voor zijn zelfbeeld.

Onhaalbaar schoonheidsideaal

Er is, in de wetenschap, in de media en in de politiek, veel aandacht voor de psychische druk die vrouwen ondervinden door een bepaald onhaalbaar schoonheidsideaal dat ons wordt opgedrongen. Terecht, maar staat er weleens iemand bij stil dat mannen óók kunnen lijden onder een manbeeld waaraan zij onmogelijk kunnen voldoen? Ik vind het amusant om vrouwen, die zich druk maken om de objectificering van de vrouw, zich openlijk te zien verlustigen aan strakgetrainde voetballers die hun shirt uitdoen. Kijk die glimmende wasbordjes, die biceps en die borstspieren! Woehoe! Je kunt als man dan weinig anders doen dan je buik inhouden, want zeiken over een onhaalbaar schoonheidsideaal dat hier wordt opgedrongen, is meer iets voor… wijven.

Ik zag op televisie eens een Tell-sell-reclame voor een haargroeimiddel of iets dergelijks. De reclame duurde wel een kwartier en je zag er constant kalende mannen in die werden uitgelachen en de steek gelaten door vrouwen. Heeft iemand enig idee hoe pijnlijk het is om daar, als man met weinig hoofdhaar, mee te worden geconfronteerd? Alsof we erom hebben gevraagd kaal te worden! Ik had ook graag haar gehad als Brad Pitt, of liever nog als Benicio del Toro of Antonio Banderas.

Grootgeschapen mannen

Ik kan nog tal van andere voorbeelden noemen van objectificatie van de man, van een onhaalbaar schoonheidsideaal dat hem wordt opgelegd. Vrouwen zijn zelden terughoudend in het uiten van hun afschuw over behaarde mannenruggen, hun voorkeur voor grootgeschapen mannen (vrouwen die benadrukken dat de grootte niet uitmaakt: jullie maken het alleen maar erger) en hun afkeer van mannen die kleiner zijn dan zij.

Ik zie weinig verschil met de weerzinwekkende mannen die vrouwen keuren op hun uiterlijk, de grootte van hun borsten, hun lichaamsbeharing en -omvang. En toch zegt nooit iemand dat het seksistisch is om mannen uit te lachen vanwege hun uiterlijk. Niemand die waarschuwt voor de psychische schade die zoiets kan aanrichten.

Wie krijgt de kinderen?

Tenslotte wil ik nog de bevoorrechte positie van de vrouw aanstippen als het gaat om familierecht. Waar vrouwen in islamitische landen altijd het nakijken hebben als het gaat om zeggenschap over de kinderen of als een stel gaat scheiden, staan ze in Nederland al met 10 – 0 voor, voordat er maar een rechter aan te pas komt. Wie krijgt de kinderen? Mama moet het wel heel bont gemaakt hebben, wil papa daar ook maar iets over te zeggen krijgen. Hij mag blij zijn met één weekend in de maand, en als het mama zo uitkomt, krijgt hij ze maanden achtereen niet te zien, ik ken zelfs gevallen waarin vaders hun kinderen al in geen jaren hebben gezien.

Wie krijgt het huis? Moet je dat echt vragen? Mama natuurlijk. Al heeft ze met de hele buurt liggen rollebollen en alle credit-cards van papa opgebruikt, als het van scheiden komt wordt papa met twee schone onderbroeken en zijn koffiemok op straat gezet. En je was twee dagen te laat met je alimentatie, lul! Laat het niet weer gebeuren of je krijgt mijn kinderen nooit meer te zien.

Machtspositie en slachtoffermonopolie

Soms zit niet de man, maar de vrouw in de schurkenrol. Voordat die mogelijkheid echter zelfs maar erkend wordt, zijn we waarschijnlijk wel een paar generaties verder. Vooralsnog genieten vrouwen van hun machtspositie als gevolg van hun slachtoffermonopolie.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.