La Jenny

Peter Breedveld

Het bijzondere van naturisme is de intimiteit van het gezamenlijke naakt-zijn. Op een naturistenterrein zien vreemden elkaar in een staat waarop normaliter eigenlijk alleen geliefden elkaar zien. In al hun kwetsbaarheid, totaal ontdaan van alle parafernalia die in het dagelijkse leven moeten maskeren wie we werkelijk zijn. Executive directors, chairmans, consultants, accountmanagers, schooljuffen, oncologen, banketbakkers, politieagentes en het populairste meisje van Gymnasium 5 van de Trevianum in Sittard lopen hier allemaal in hun blote billen. Geen krijtstreep, geen uniform, geen push-up beha, geen streng mantelpak, geen uitdagende jurkjes en stiletto’s. Niks om je autoriteit mee te laten gelden, of je onzekerheid te verbergen. Geen druk ook uit de omgeving om er ‘representatief’ uit te zien, zoals de 25-jarige Eline in dit interview, die zich daar twee weken per jaar op een naturistencamping van bevrijd. De rest van het jaar dwingt ze zichzelf weer in dat keurslijf.

Naakte mensen zijn volledig zichzelf, wie ze écht zijn, althans, ze komen er het dichtst bij in de buurt.

Dat vergt een zekere moed, zoals het ook moed vergt dit stukje te publiceren, onder eigen naam, op een site waar een groot deel van de reacties afkomstig is van anonieme, gemaskerde misantropen wiens raison d’être lijkt te te bestaan uit het afzeiken van anderen en het vervloeken van alles wat afwijkt van hun bekrompen wereldbeeld. Voor wie kwetsbaarheid een onmiddellijke uitnodiging is om te kwetsen, zo hard mogelijk, omdat dat kan, lekker veilig onder pseudoniem.

Deze sneue types vormen echter maar een klein deel van de werkelijkheid. Gehuld in een zwarte mantel en vanachter een lelijk mombakkes ligt de weg vrij naar onbehouwen en agressief gedrag. Naakt zullen mensen zich daar niet zo snel aan overgeven. Er zijn natuurlijk uitzonderingen – op een Spaanse naturistencamping zag ik een keer een schreeuwende (Nederlandse) vader een volle fles cola naar het hoofd van zijn puberzoon gooien – maar over het algemeen gedragen naturisten zich respectvol ten aanzien van elkaar. Naaktstranden zijn schoner dan textielstranden, je hoort er geen boom-boxen, geen uitingen van bot seksisme.

Naaktheid maakt mensen ingetogener en bescheidener, maar ook zelfverzekerder. Voor wie complexen heeft over zijn eigen voorkomen, is er geen betere therapie dan een verblijf op een naturistenterrein, waar iedereen dikke billen, ronde buiken, cellulitis, zwembandjes, kleine borsten, enorme borsten, hangborsten, kleine piemels, littekens, wijnvlekken of wat dan ook heeft. Het is normaal om geen lichaam te hebben als Angela Jolie of Brad Pitt. En lukt het veel mensen in de ‘echte’ wereld vaak hun lichamelijke ‘tekortkomingen’ te verdoezelen, onder naturisten zijn ze overgeleverd aan de zwaartekracht en de wellevendheid van hun medemens. Dat is oké, want iedereen heeft wel iets lelijks, en iedereen heeft ook iets moois. Hier op La Jenny zie ik waanzinnig mooie mensen die ik met kleren aan waarschijnlijk niet eens zou opmerken.

Mijn vriendin Aysel Bodur fotografeert zichzelf en anderen naakt omdat ze ze zo hoopt iets bloot te leggen van de menselijke ziel. Kleding misvormt mensen in haar visie, omdat ze hun lichaamshouding ‘corrigeert’. Niet dat mensen meteen hun natuurlijke manier van doen terugkrijgen als ze hun kleren uitdoen. Toen Aysel eens de resultaten bekeek van een fotosessie met een groep Delftse naturisten, wees ze meteen een man aan die volgens haar nog veel te veel bezig was met poseren. Ze laat mensen rennen, dansen, spelen om te proberen zichzelf te laten vergeten. En dan hoopt ze ergens een moment te vangen waarop hun ziel ‘doorschijnt’.

La Jenny heeft een bij de kinderen zeer populaire ponyclub, beheerd door een jongedame die altijd helemaal naakt is (op een hoofddoek na). Ze heeft zelfs geen schoeisel aan en loopt op blote voeten met haar pony’s over de bosgrond, schijnbaar zonder zich ooit te bezeren. De hele zomer is ze naakt, ze doet zelfs nooit een pario om, wat veel vrouwen hier doen als ze bijvoorbeeld naar de buurtsuper op het terrein gaan.

Dat zou ik ook wel willen, altijd naakt zijn, vooral als het warm is. Kleren dragen is waanzin als het buiten 32 graden is. Ik begin te zweten zodra ik mijn T-shirt aan heb en ik voel me vies met die plakkerige kleding die pijnlijke plekken veroorzaakt op mijn oksels en in mijn liezen. Maar het moet, omdat onze samenleving lang geleden is gekerstend, en christenen gruwen van hun eigen lichamelijkheid, en hun seksualiteit. Net als Eline moet ik me terugtrekken op een verborgen plek in het bos – een paradijselijke plek, dat wel – om samen met gelijkgestemden een paar weken per jaar in mijn element te mogen zijn. Alsof ik lid ben van een sekte.

Peter Breedveld gaat de eerste islamitische naturistencamping ter wereld beginnen.