Papa is boos
Johan de Vries
Illustratie: Frans de Geetere
Toen ik het verhaal ‘Stratego‘ van Peter Breedveld las dacht ik: “Op dat soort verhalen rust een taboe, hier schaamt men zich voor.” Ik schaamde me in ieder geval voor mijn ouders en hield als kind alles geheim. Vandaar dit tikwerkje.
Mijn vader lag drie maanden in coma na een auto-ongeluk. Ik was toen een jaar of zes. En toen hij uit het ziekenhuis thuis kwam, hadden we een papa die zichzelf niet in de hand had. Een papa die constant boos werd om redenen die me tot op de dag van vandaag onduidelijk zijn.
Op een dag zaten we aan tafel te wachten op het warme eten. Mijn ouders waren in de keuken. We hoorden gestommel. Onze papa begon weer eens te schelden en te vloeken: “Ik steek je dood hellehond!” schreeuwde hij, “lijer! Mijn moeder kwam de woonkamer binnen met de aardappels en deed alsof er niets aan de hand was. Mijn vader stapte met stijf lijf en benen (evenwichtsstoornis), met verwrongen gezicht en met de vork nog in zijn hand de woonkamer ook binnen. “Rotwijf,” schreeuwde hij. Zijn hele lijf beefde van de adrenaline.
We keken stilletjes toe en wachtten tot het tafereel voorbij was.
Mijn moeder deed het gebed voor voor het warme eten: “Zegen gij o goede God uw kind’ren dagelijks brood …, vader, zoon en heilige geest, amen.” en een haastig kruisje; honger!
Voor het slapen gaan moesten we altijd bidden voor onze papa, want hij kon er niks aan doen.
“Lieve heer mag onze papa alsjeblieft goed beter worden …”
Maar onze papa werd helemaal niet beter, we beleefden nog vele rare avonturen met hem. Volgende keer misschien een verhaaltje over een van de keren dat hij achter mij aan zat.
Johan de Vries, beter bekend als De Frysk, pensionado op MAVO-niveau, komt uit Friesland, geboren in Rinsumageest, getogen in Wergea. Was ooit werkzaam in de zuivel en wist van melk yoghurt te maken, pap van gort en kent het recept van watergruwel. Woont nu in Barrie, Canada, waar hij geniet van zijn welverdiende rust.
RSS