Peter Breedveld

Jo Shishido

Je kon er op wachten: de school waar een biologielerares door haar collega’s de dood is ingetreiterd, ontkent alles. Uiteraard is er een dossier waarachter de directie zich kan verschuilen, en zijn de juiste procedures gevolgd. ‘Er is niet geconstateerd dat er sprake was van pestgedrag.’

Volgens de school kan de biologielerares het gedrag van haar collega’s hebben ervaren als pesten, maar hé, dan hoeft dat nog niet zo te wezen, hè.

Oerhollandscher krijg je het niet. Er is een dossier, er zijn verklaringen van deskundigen, er is een procedure doorlopen, dus ons treft geen blaam. Je ziet het eigenlijk altijd in gevallen waar mensen het slachtoffer zijn van huftergedrag. Dat is nooit de schuld van de hufters. De slachtoffers hebben het aan zichzelf te danken.

Weerbaarheidscursus

Ik heb me als correspondent voor de Haagsche Courant ook weleens bezig gehouden met extreem pestgedrag op een Rijswijkse school. Een jongen die zo erg werd getreiterd omdat hij klein van stuk was en fan van de verkeerde voetbalclub, dat hij door zijn ouders werd thuisgehouden. Ik ging met die school praten, maar die trof natuurlijk weer geen blaam. Er was een pestprotocol en die jongen moest op weerbaarheidscursus.

Vorig jaar werd er in Voorburg op een school een jongen doodgestoken. De dader bleek al jaren extreem te worden gepest. Raden wat die school daar tegen had ondernomen: een weerbaarheidscursus. Want als je gepest wordt, is er iets mis met jou. Niet met de pesters, nooit met de pesters. Jij bent niet weerbaar, het zijn jouw leesproblemen, jij ervaart het maar zo. Je bent niet goed wijs, het zit tussen je oren, laat je helpen.

Seksueel misbruik

Dus al springen je medewerkers in groepen van vijf van de daken af en is er elke dag een moord op het schoolplein: zolang het jouw verantwoordelijkheid niet is, hoef je niks te doen. En het is nooit jouw verantwoordelijkheid, want er is altijd een protocol.

Dat verdomde protocol. In mijn tijd bij de Haagsche Courant was er ook veel te doen om seksueel misbruik bij scoutingclubs. Ging ik met die clubs praten, kwamen ze weer: niks aan de hand, er is een protocol. Vroeg ik waar dat protocol dan was en wat erin stond, zei iemand, en ik lieg het echt niet: “Ja, dat ligt ergens hier in de la.”

En als het protocol er niet is, dan is er altijd nog de oer-Hollandsche publieke opinie. Nederland houdt niet van slachtoffers. Het ergste verwijt dat je hier kunt krijgen, erger nog dan het verwijt een antisemiet te zijn, is dat je in de slachtofferrol kruipt. Krijg je een baan niet omdat je een ‘neger’ bent: niet zo in de slachtofferrol kruipen. Schoppen PVV’ers je ongeboren baby dood: slachtofferrol. Nu al meer dan een week gaat het hele land los op een verdronken peuter van drie. Werkelijk niks wordt over het hoofd gezien om van dat jongetje een dader te maken, een parasiet, een bedrieger. Kruipt in de slachtofferrol.

Dure rechtszaak

Weet u nog dat er in Zweden aanslagen waren op moskees en het NRC schreef dat het nu tijd was om extremistische moslims aan te pakken? Was u vergeten, maar ik onthou dit soort dingen altijd. Ik zie het patroon, als één van de zéér, zéér weinigen.

Van de week werd voormalig Kamerlid Myrthe Hilkens van Twitter gepest door dezelfde lieden die een belangrijke rol speelden in de zaak rond Jelmer Siljee, die zo erg werd getreiterd dat hij zich genoodzaakt zag een dure rechtszaak aan te spannen tegen de grootste gek van het stel, een medewerker van The Post Online, die door een rechter werd veroordeeld en nóg van geen ophouden wist, omdat hij onder andere gesterkt werd door journalist Asha ten Broeke, die graag mij als de kwade genius in de Jelmer Siljee-zaak zag aangewezen.

Uit de hand gelopen ruzie

Metro-columnist Jan Dijkgraaf, die ergens rond de zestig jaar oud is, eigende zich zoals gewoonlijk een voortrekkersrol toe in de treitercampagne tegen Hilkens, die er een nogal politiekincorrecte visie op vluchtelingen op na houdt (ze vindt, o gruwel, dat we vluchtelingen moeten helpen, de vuile schoftin). Toen ze haar account op non-actief stelde, was hij heel trots op zichzelf.

Ik zei er wat van en daar kwamen ze weer: de Nederzombies, in een haag om mij heen. Dit was geen treitercampagne, maar een uit de hand gelopen ruzie. Dijkgraaf is liev. Het ligt aan Hilkens.

Nederland houdt van bullebakken, maar het eet van twee walletjes. Het wil óók bekendstaan als de held van het schoolplein, als degene die opstaat tegen bullebakken.

Bullebakken bestrijden

Dat kan niet, denkt u misschien. Het is van tweeën één. Maar het kan wèl: je kunt én de bullebak op het schild tillen, én de bullebakken bestrijden. Het enige wat je hoeft te doen is de bullebak tot held bombarderen en zijn slachtoffer tot bullebak.

Lodewijk Asscher deed het van de week ook weer: hij maakte bekend dat hij iets ging doen tegen racisme op Facebook en Twitter. Máár, zei hij er meteen bij: “Islamkritiek is natuurlijk geen racisme.”

Nou, en dan kom je er weer mooi vanaf in het land waar het doodschoppen van ongeboren baby’s en het in de hens steken van moskeeën als islamkritiek geldt.

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun dan het jubilerende (tien jaar!) Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.