Twitter is geen natuurkracht

Peter Breedveld

Data-onderzoeksjournalist Dimitri Tokmetzis geeft in een doorwrocht artikel op De Correspondent inzicht in de oorlog op Twitter, die ik inmiddels alweer sinds 2007 voer tegen Domrechts en de Roze Khmer. Tokmetzis brengt aan de hand van de Twitter-verkeersstromen, stukken op onder andere GeenStijl en Frontaal Naakt en interviews met de betrokkenen de strijdende partijen en de hele voorgeschiedenis in kaart .

Het is een intimiderend goed artikel geworden, waar je rustig een halve dag aan kwijt bent als je alle ‘easter eggs‘ hebt gevonden en de appendixen leest en grafieken en animaties bestudeert. Ik had het gistermorgen snel gelezen en toen gisteravond nog een keer, waarbij ik weer allerlei nieuws ontdekte. Het lijkt wel een beetje op een videogame. De Correspondent maakt echt optimaal gebruik van het Internet om journalistieke producten extra dimensies te geven.

Grens trekken

Ik zag dat veel van mijn medestanders vrij harde kritiek op het artikel hebben. Zo vindt Koreahoogleraar Remco Breuker dat het stuk lijdt aan de ’typische Nederlandse kwaal van op het hek zitten’. Dat is ook wel een beetje zo. Tokmetzis slaat het gedoe vanaf een afstandje gade en kijk nou toch eens hoe het allemaal uit de hand loopt door toedoen van beide partijen. Tijd dat ‘een buitenstaander een grens op Twitter trekt.’

Ik heb zelf ook best kritiek. Zo komt, zoals altijd, Jan Bennink er weer erg makkelijk af, zelfs een beetje als het slachtoffer van alles. Want hij had een keer iemand ‘Naziteef’ genoemd en een screenshot daarvan wordt door de bewoners van ‘Dhimmieland’ verspreid ‘om hem te beschadigen’, terwijl er heel wat aan vooraf was gegaan.

Nou, Dimitri, denk ik dan, daar heb je je door Bennink weer fijn in de luren laten leggen, want er is wel wat meer dan ‘Naziteef’. Screenshots van Benninks gescheld circuleren niet om hem te beschadigen, maar om te laten zien hoe onbeschaamd hypocriet Bennink is. Hij gaat namelijk steevast klikken bij je baas als je iets lelijks tegen hem zegt. Hij werpt zich, tussen het mensen uitschelden voor ‘pushond’ en het dreigen met geweld door, op als hoeder van het fatsoen op Internet en dan werkt een screenshot van zijn ‘Naziteef’ relativerend. Bennink is één van de grote aanjagers van de door Tokmetzis beschreven Twitter-oorlog, die bijvoorbeeld ook Elma Drayer de munitie heeft aangegeven waarmee ze Hassnae en mij meende te kunnen uitmaken voor antisemieten en die streek heeft Tokmetzis, blijkens zijn artikel, weer wél goed in de smiezen. Lees meer over Bennink hier.

Redelijk midden

Ook over Tokmetzis’ ‘Redelijke Midden’, gevangen tussen de strijdende partijen van Dhimmieland, Roze Plopsaland, het Donkere woud en Stalkers Valley, heb ik wel wat te zeggen. Er ís geen ‘redelijk midden’. Er zijn wel veel types die alles afdoen als ‘Twitter-fittie’ en ’s avonds gezellig staan te barbecuen met Bart Nijman, één van de hoofdrolspelers in het drama rond Jelmer Siljee, de man die geterroriseerd werd door de bewoners van Plopsaland en het Donkere Woud omdat hij de broer is van iemand waar ze een grafhekel aan hebben.

Er zijn er ook die zichzelf feliciteren omdat ze behoren tot het ‘redelijke midden’ maar wel samenwerken met GeenStijl, dat zijn reet afveegt met privacy, in de strijd tegen schending van onze privacy. Of die Quinsy Gario nog even een trap nageven, nadat Plopsalandbewoner Jan Roos aangifte tegen hem heeft gedaan. Gario heeft Roos namelijk ‘racist’ genoemd en Roos, die donkere mensen bij voorkeur voor ‘Piet’ uitscheldt en grossiert in negergrappen en scheldpartijen op allochtonen, vindt dat een ‘aantasting van zijn goede naam’.

Rondje natrappen

Het ‘redelijke midden’ is de equivalent van wat Martin Luther King de ‘white moderate‘ noemde, ‘more devoted to order than to justice‘. ‘Who prefers a negative peace which is the absence of tension to a positive peace which is the presence of justice.‘ Het Redelijke Midden komt je steevast nog even natrappen als je al bloedend en met een schedelbasisfractuur op de grond ligt na weer een rondje zinloos geweld door de bewoners van Roze Plopsaland en het Donkere Woud. Er is één ding waar ik een nog grotere hekel aan heb dan aan Domrechts en de Roze Khmer en dat is het ‘Redelijke Midden’. De bewoners daarvan verdienen mijn diepste, diepste minachting.

Maar dat zijn details. Zelf was ik allang blij dat een journalist nou eindelijk eens een keertje mijn woorden niet verdraait of klakkeloos mijn vijanden nakakelt. Tokmetzis heeft zich echt verdiept en zelfs de essentie weten te vangen van wat Frontaal Naakt is, waar het mij om gaat, namelijk de vrijheid van meningsuiting voor iedereen, het recht te zeggen en schrijven wat je wilt, jezelf te zijn, zonder te worden geïntimideerd. Eindelijk staat er in een gevestigd medium eens onverkort en ondubbelzinnig dat de beschuldigingen van antisemitisme door Elma Drayer ‘kant noch wal raken’.

Ironie op Twitter

Waar ik meer moeite mee heb is dat Tokmetzis, zoals vele anderen, Twitter als een soort natuurkracht lijkt te zien in plaats van gewoon een medium. Dat al die ellende wordt veroorzaakt door Twitter, dat het een bijna onvermijdelijk gevolg is van de dynamiek van Twitter dat een meningsverschil op de door hem beschreven manier uit de hand loopt. Tokmetzis stelt ook, en ik heb dat al zo vaak horen zeggen, dat ironie niet zou werken op Twitter omdat ‘Twitter contextloos is en kort’.

Sorry maar dat is nonsens. Een tweet heeft context zoals een regel in een roman die heeft, of een schilderij in een museum (en die context is niet per se het museum). Waarom zou ironie niet werken op Twitter? Ironie werkt er niet beter of slechter dan in een gesprek of een essay of een film. Het zijn kwaadwillenden die er opzettelijk voor kiezen de ironie van een opmerking niet te zien. Bijvoorbeeld toen ik onder vuur kwam te liggen vanwege mijn sarcastische tweet over het doodschieten, door VN-troepen, van PVV’ers. De Telegraaf en de Roze Khmer maakten er een serieus bedoelde oproep om PVV’ers dood te schieten van (daar waren wel wat kunstgrepen bij nodig) maar ik kreeg massaal steun van journalisten, columnisten en tweeps die het sarcasme van mijn tweets wel degelijk hadden begrepen. Zelfde met de beschuldigingen van Elma Drayer. Bewijs, lijkt me, dat ironie ook op Twitter werkt.

Domrechtse agressie

Bovendien woedde de door Tokmetzis beschreven oorlog al jaren vóórdat Twitter ingeburgerd raakte, voordat ik of de meeste van de andere betrokkenen een Twitter-account hadden, in elk geval. Het begint ongeveer met dit stuk uit 2007 (ook aangehaald door Tokmetzis).

Het is niet Twitter, het is de cultuuroorlog die sinds de moord op Theo van Gogh in Nederland woedt. Het hangt samen met het gebrul in de media over moslims, de PVV, de islamofobie, de verrechtsing. Dat ik het mikpunt ben van zoveel domrechtse agressie, komt doordat ik één van de zeer, zeer weinigen ben die zich hard en openlijk en in klare taal uitspreken tegen die verrechtsing. Ook dacht Domrechts aanvankelijk in mij een eloquente medestander te hebben vanwege mijn kritiek op multiculturalisten, die de moslims omzichtig als tere kasplantjes wilden behandelen. Door mijn kritiek op Wilders en mijn relatie met een Marokkaanse moslim word ik al sinds 2007 als een verrader gezien. Twitter, door zijn immense populariteit, heeft dat zichtbaarder gemaakt, maar nauwelijks beïnvloed.

In Nederland is islamofobie de norm, en wie daarin niet mee wil, wordt snoeihard geïntimideerd. Niet door anonieme stalkers op Twitter maar door journalisten en andere vertegenwoordigers van gevestigde media. Dát is het probleem, niet de ‘korte contextloosheid’ van Twitter.

Wie sympathiseert met mijn idealen, kan me steunen of zijn waardering laten blijken met een donatie:

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, de enige site die antisemitismebestrijding serieus neemt, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.