Mea Culpa
Thomas Colignatus
Illustratie: Merkley???
In het kielzog van voormalig FED-voorzitter Alan Greenspan maar ook van de fatsoenlijke bankier Floris Deckers bied ook ik mijn welgemeende excuses aan. Greenspan erkende zijn misvatting dat de markt wel zelf zou corrigeren, een beetje zoals een verantwoordelijk minister wanneer het drugsbeleid faalt achteraf toch liever drugs binnen de wet had willen brengen. Bankier Deckers ziet geen juridische aansprakelijkheid maar heeft Madoff links laten liggen in plaats van vragen nader te onderzoeken en aangifte te doen. Zulke voorbeelden inspireren tot navolging.
In 1990 formuleerde ik als econometrist en wetenschappelijk medewerker van het Centraal Planbureau een analyse die juist nu ook voor deze crisis van cruciaal belang is. Zie mijn tekst The current economic crisis: A solution that lies buried and obscured in a mass of false theory. Deze analyse werd echter door toenmalig CPB-directeur Gerrit Zalm gecensureerd en ik zag me met machtsmisbruik ontslagen.
Vanaf 1990 heb ik de fatsoenlijke weg gevolgd: intern bezwaar, bezwaar bij de rechter, protest bij de Tweede Kamer, protest voor het forum der wetenschappers, twee boekjes van/met journalisten voor het grote publiek, een website.
Het is niet mals wat me allemaal overkwam: inhouden periodiek en dreigementen t.a.v. promotie, misplaatste dienstbevelen alsof dat nodig zou zijn, leugens ten aanzien van het functioneren, uit werk en afdeling geplaatst worden, het niet onderzocht krijgen van die leugens, tegenhouden van interne notities en een publicatiegang, onheus ontslag en de gevolgen daarvan. En wanneer je in arren moede in openbaarheid protesteert, en de relevante organen niet reageren, dan sta je natuurlijk ook te kijk als een Don Quijote. Het meisje heeft de verkrachting natuurlijk aan haarzelf te wijten.
Recentelijk schreef iemand me nog: ‘Helaas bleek het uiteindelijk weer te gaan om je gekwetste ego, en het niet ophoudende gezeur over censuur’. ( ) Zonde dat je je energie en tijd besteedt aan dit verongelijkte en stomvervelende gezeur over die keer in 1992, dat je geen gelijk kreeg.’
Maar de schrijver hiervan leest verkeerd en plakt me etiket op: het was 1990 en het gaat niet om mijn gekwetste ego, het gaat om de correcte wijze waarop een wetenschappelijk gesprek gevoerd wordt en de confrontatie van een analyse met de feiten. Wanneer in dat gesprek zou blijken dat ik ongelijk heb dan zal ik dat meteen toegeven.
Ik kom er regelmatig op terug en ook nu omdat die analyse niet alleen toen maar ook nu relevant is. Het econometrisch gesprek moet ook met de collegae van het CPB gevoerd kunnen worden, al wat daarbuiten gezegd wordt is daarvoor geen substituut, dus ik ben in mijn functie te herstellen. Zonder die analyse zal de aanpak van de crisis tot een nieuwe crisis leiden, zoals een dokter zonder de goede diagnose de patient vaak alleen maar zieker zal maken.
En wat moet je met een rechter ? De rechter heeft me teruggeplaatst maar het ontslag wordt niet ongedaan gemaakt terwijl het op die onheuse verplaatsing is gebaseerd. Bij Lucia de B. hebben we ontdekt dat rechters kunnen dwalen maar het besef is nog niet gerijpt dat dit ook voor bestuursrechters kan gelden.
Maar mijn excuses. Ik kan het mis hebben maar zie niet zo goed wat ik fout heb gedaan. Behalve één ding. Ik heb een beoordelingsfout gemaakt. Ik dacht dat Nederland een land was met een open en vrijheidslievende geest. Vandaar ook mijn onbekommerde bijdrage op het CPB en daaropvolgende publieke protest.
Sorry dat ik het verkeerd heb gezien: Nederland is niet zo. Bij gebrek aan een Afdeling Voorlichting heb ik alles zelf gedaan. Dat kunnen jullie niet aan. Sorry. Maar ligt hier geen mooie taak voor de hervonden verantwoordelijkheid en daadkracht van onze bankiers ? Geachte heer Deckers, zou u mij alstublieft willen helpen?
Thomas Colignatus is econometrist en onder meer samen met journalist Hans Hulst auteur van De Ontketende Kiezer (2003).
RSS