Heeft Bart Schut een racismeprobleem? Nou en of!

Peter Breedveld

Illustratie: Miklos Mihalovits

Na de uitzending van Pauw & Witteman kwam Bart Schut naar Hassnae toe om haar aandacht te vragen voor het T-shirt, dat hij speciaal voor de gelegenheid had aangetrokken. Er stond een symbool op of een letter of zoiets, en dat bleek iets Berbers te zijn. Bedoeld, onthulde Schut, om Hassnae “uit haar tent te lokken”.

Waarom denkt Schut dat Hassnae uit haar tent wordt gelokt met een Berberverwijzing? In zijn opiniestuk over het ingebakken racisme van Marokkanen heeft hij het onder andere over de discriminatie van Berbers in Marokko, die niet als echte Marokkanen zouden worden gezien.

Kennelijk ging hij ervan uit dat Hassnae zo’n Marokkaan is, die Berbers niet als volwaardig beschouwt. Anders kan ik niet verklaren hoe ze uit de tent gelokt zou worden. Maar Hassnae, zelf de dochter van een Berber, merkte het T-shirt niet eens op en Schuts snode plannetje mislukte.

Waarmee we aankomen bij de volgende vraag: Heeft Bart Schut een racismeprobleem? En die vraag kan met een volmondig ‘ja’ worden beantwoord. Het is Schut die een Berber-verwijzing als provocatie beschouwt, en het is Schut die van tevoren heeft zitten prakkezeren dat Hassnae wel een Arabier zou zijn (ongetwijfeld vanwege een paar uiterlijke kenmerken, zoals haar steile haar) en dús wel agressief op dat Berber-T-shirt zou reageren.

En wie een persoon niet kan zien voor wie ze is, maar vooral voor wát ze is, een Arabier of een Berber of een Marokkaanse Nederlander of wat dan ook, die is een racist.

Al hadden we dat natuurlijk al geconcludeerd uit zijn opiniestuk. Schut gebruikt een vreselijk incident waarbij Nederlandse Marokkanen zijn betrokken als aanleiding voor een hetzerig betoog waarin alle Marokkanen worden aangeklaagd, en dat hij afsluit met een oproep aan alle Marokkaans-Nederlandse jongeren van Berberse afkomst (Schut is kennelijk geobsedeerd door stambomen) om maar eens héél goed na te denken voordat ze weer gaan discrimineren in het land dat hen zoveel kansen biedt.

We kunnen er gevoeglijk van uitgaan dat we nooit van het bestaan van Schut zouden hebben geweten als de mannen, die een vrouw zó mishandelden dat ze haar kindje verloor, blanke autochtonen waren geweest. Een blanke autochtone man die een zwangere vrouw afrost, schopt het hier zonder problemen tot gerespecteerd parlementariër die in praatprogramma’s mag aanschuiven om zonder een kritisch weerwoord schande te spreken van een verwaarloosde Shetland-pony.

Zo liggen de verhoudingen in Nederland.

Schut beklaagt zich op Joop.nl dat er op hem wordt geschoten omdat hij slechts de boodschapper van slecht nieuws is. Over Hassnae zegt hij dat ze redeneert dat het geen racisme is om een vrouw met een zwarte vriend aan te vallen en voor negerhoer uit te schelden. Dat slaat nergens op. Hassnae heeft niets gezegd dat deze stropop rechtvaardigt. Over mij schrijft hij dat ik hem een racist noem omdat hij racisme onder Marokkanen aankaart. Nee, pipo, ik noem je een racist omdat je alle Marokkanen aanklaagt vanwege de daad van vijf van hen.

Schut ‘discussieert’ voortdurend op deze manier, merkte ik al tijdens en na de uitzending van Pauw & Witteman. Voordat je een halve zin hebt uitgesproken, begint hij zijn eigen samenvatting er al doorheen te schreeuwen. “O DUS IK MAG GEENSTIJL NIET CITEREN!” blèrt-ie druk gesticulerend. Nou dat mag wel, leg je dan uit, maar als je met instemming een stuk citeert waarin alle ‘nieuwe Nederlanders’ worden gewezen op een website… “MAAR ER STAAN TOCH GEWOON FEITEN IN DAT STUK! IK MAG TOCH GEWOON OP DE FEITEN WIJZEN?!” Als je probeert uit te leggen dat er een maatschappelijke context bestaat waarin hij zijn sweeping stateme… “O DUS IK MAG NIKS ZEGGEN OMDAT IK REKENING MOET HOUDEN MET DE GEVOELENS VAN MENSEN!”

En zo ging dat maar door. Wie nog eens met een nuchter oog naar het debat tussen Hassnae en deze nerveuze hystericus kijkt, en daarbij even vergeet dat Hassnae Marokkaan is en vrouw, zal zien dat hij zich tijdens dat debat op precies dezelfde manier gedroeg. Ik moet dus lachen om de klachten dat Hassnae de man niet liet uitspreken. Wat ze deed, was zich het kaas niet van haar brood laten eten en ik eer haar daarom.

Op Joop.nl en de site van de Volkskrant staat een reactie van mij op Schuts stuk. Daarin wijs ik onder meer op het feit dat Marokkanen weliswaar discrimineren (niemand ontkent dat), maar dat autochtone Nederlanders er ook wat van kunnen. En dat daar aanzienlijk minder verontwaardiging over is. Integendeel, autochtoon racisme is heel salonfähig geworden.

Maar dat mag dan weer niet worden gezegd van een heleboel domoren. In Nederland mag het alleen maar gaan over de misstappen van anderen. Wie erop wijst dat de balk in eigen ogen niet wordt gezien, of dat degene zonder zonden de eerste steen mag werpen, wordt stijfgescholden en jij-bakken verweten.

Ik blijf erbij: voordat we Marokkanen de maat gaan nemen, moeten we eerst de grote olifant maar eens onder ogen zien die in de Hollandse huiskamers zit te stinken en die AUTOCHTOON RACISME heet. Eerst je eigen straatje schoon, motherfuckers, dan mag je met je romige papvingertje naar anderen wijzen.

Ik daag de van Bible-Thumper tot Roze Nazi bekeerde (en als je erover nadenkt, is dat eigenlijk helemaal niet zo’n grote verandering) Matthijs van den Beukel alias John Quid uit tot een echt debat op basis van inhoudelijke argumenten over dingen die ik écht geschreven heb. Durft-ie niet. Dit, meneer Quid, is een rituele en behoorlijk slaapverwekkende stropopverbranding, maar het is altijd leuk om te zien dat ik de Roze Khmer boos heb gemaakt.