Rosanne Hertzberger strijdt alleen voor haar eigen witte bips

Karim Bettache

Illustratie: Utamaro Kitagawa

Rosanne Hertzberger, de mevrouw die voor de verkiezingen schreef dat we het over de islamisering van Nederland moeten hebben, knokt nu tegen GeenStijl want de site zou te seksistisch zijn. Deze stuitende hypocrisie is tekenend voor een land waarin racisme en haat jegens minderheden nu al meer dan 15 jaar vrij spel hebben gekregen maar weinig tot geen protest veroorzaken.

Mevrouw Hertzberger doet denken aan de witte feministen van de jaren 70. Volgens Bell Hooks (professor en feminist) negeerden deze feministen het racisme jegens niet-witte mensen en gingen zo stilzwijgend mee in de onderdrukkende cultuur van het postkoloniale witte patriarchale systeem. Deze witte vrouwen gaven volgens haar niet om onderdrukking. Zij gaven enkel om de eigen hiërarchische positie ten opzichte van de dominante witte man. Voor alle andere onderdrukte groepen, zoals Afro- of Latijns-Amerikanen, konden ze weinig empathie opbrengen.

Moreel verwerpelijk

Een strijd tegen seksisme, racisme of discriminatie is niet alleen ongeloofwaardig maar ook moreel verwerpelijk als ze enkel de emancipatie van een persoonlijk relevante groep tot doel heeft. Het is van hetzelfde laken een pak als mensen die hoog van de toren blazen over antisemitisme maar lak hebben aan islamofobie, of mensen die klagen over islamofobie maar niets ophebben met homorechten. Ik kan daar zo ontzettend slecht tegen, mensen die uit egocentrische redenen strijden tegen een exclusieve vorm van onderdrukking.

Ook nu, met de strijd tegen GeenStijl-seksisme, zien we het weer gebeuren. Het is karakteristiek voor ons land dat alleen geeft om discriminatie van specifieke minderheidsgroepen die als ‘waardig’ worden gezien (bijv. vrouwen, homo’s, Joodse Nederlanders). Het discrimineren van ‘onwaardige’ groeperingen (bijv. moslims, Afro-Nederlanders, Turken) instigeren weinig tot geen protest. Het feit dat bovengenoemde site, buiten het seksisme, werkelijk bol staat van het racisme boeit de meesten onder ons al meer dan vijftien jaar vrijwel niet.

Ik vind dat ethisch verwerpelijk en moreel onsmakelijk. Zelfs onze rechtvaardigheidsstrijder tegen seksisme, Rosanne Hertzberger, voer mee op de anti-islamboot. Wat dat betreft had ze zo bij GeenStijl kunnen aanschuiven. Echter, nu de eigen witte bibs in het geding is, vecht ze voor meer rechtvaardigheid. De morele hypocrisie is stuitend.

Boze reactie

Toch kunnen we wat leren van mevrouw Hertzberger. Opvallend veel mensen die klagen over racisme en discriminatie, doen dat namelijk door op Twitter te linken naar een racistisch artikel met een boze reactie erbij. U kent het wel, van het type “Hey @NRC wist niet dat jullie racisme goedkeurden!”. Het is typerend voor een generatie die te lui is om op te staan en in de echte wereld te strijden voor rechtvaardigheid. Dat hele social-media verzet helpt geen moer. We zijn 15 jaar verder en het racisme is er in al die jaren niet minder op geworden. In tegendeel, het is tot in de kern van onze overheid geslopen.

Wil je hier dus wat tegen doen, dan zal je moeten opstaan en in daadwerkelijk verzet moeten komen. Iets dat mevrouw Hertzberger heel goed snapt. U zult begrijpen dat ik groots respect voor haar zou hebben gehad, had ze haar strijd ten faveure van alle gediscrimineerde groepen gevoerd. Maar helaas.

Ik doe dus een beroep op allen onder u die daadwerkelijk geven om gelijkheid, rechtvaardigheid en menswaardigheid voor iedereen in ons land. Als je wat teweeg wilt brengen moeten je acties consequenties hebben. Met andere woorden, kom in verzet en zorg ervoor dat het verzet invloed heeft op de centen en het imago van het doel. Stop met Tweets, Facebook-posts en reacties in reactieruimtes, maar sta op. Ga de straat op, pak adverteerders aan, boycot bepaalde organisaties en nagel ze publiekelijk aan de schandpaal als ze weigeren afstand te nemen van racisme. Vergeet ook niet, beste mensen, dat al die adverteerders, die nu zogenaamd geven om het virulente seksisme, al die jaren racisme hebben goedgekeurd.

Portemonnee raken

Beroepen op Hollands empathie heeft weinig zin, dat is na meer dan vijftien jaar racisme zo klaar als een klontje. Er is weinig verzet tegen de pijn van discriminatie en racisme die gemarginaliseerde groepen als donkergekleurden of etnisch-religieuze minderheden dagelijks moeten ervaren.

Je moet de portemonnee raken, het is het enige dat werkt.

Karim Bettache werkt aan een universiteit als cross-cultureel psycholoog, en is radicaal tegen racisme.