Parasitaire mocrofiel

Peter Breedveld

Illustratie: Barahona Posollo

De laatste jaren publiceerden de media regelmatig lijsten van ‘geslaagde‘ en ‘succesvolle‘ Marokkaanse Nederlanders en andere allochtonen. De lat lag bij het samenstellen nooit hoog. Als je geen strafblad had, maakte je als Marokkaanse Nederlander een redelijke kans om op zo’n lijst te eindigen. Had je een baantje als patatbakker of fractiemedewerker, dan eindigde je nog behoorlijk hoog, ook.

Blijkbaar is een aantal Marokkaanse Nederlanders daardoor echt gaan geloven dat het een uitzonderlijke prestatie is om dingen te doen die niemand van Marokkanen verwacht: geen oude vrouwtjes beroven, een baan hebben, alcohol drinken.

Cultuur botsen

Alcohol drinken is niet heel erg moeilijk. Iedereen kan het. Je ziet het de armetierigste zwervers doen, mensen die in de goot leven en al hun waardigheid kwijt zijn. Echt, het is geen big deal. Voor veel mensen is alcohol ook de kortste weg naar hun ondergang. Behalve als je Marokkaan bent, kennelijk.

Marokkanen die alcohol drinken, worden geprezen door de Nederlandse media. “Drinkt alcohol! Botst met Marokkaanse cultuur!” Sinds een paar weken geleden een Marokkaanse Rotterdamse het nieuws haalde door een wijnbar te beginnen en met haar ‘Marokkaanse cultuur te botsen’, staan de jonge, ambitieuze Marokkanen te dringen voor haar deur. Allemaal willen ze een stukje meesnoepen van haar media-aandacht, door te poseren met een glas wijn. “Ik drink ook alcohol! Ik bots ook met mijn cultuur! Kijk me botsen, dan!” *BOTS*

Vrije Marokkanen

Schrijver Saïd el Haji roerde de lezers van de Volkskrant-bijlage Vonk twee weken geleden tot hete tranen van ontroering met een verhaal over hoe eenzaam hij zich altijd had gevoeld als vrije Marokkaan die wel een glaasje lustte en zijn eigen pad koos, totdat hij in de wijnbar van Elou Akhiat andere vrije Marokkanen ontmoette die ook graag een glaasje lustten, ‘Ons Soort Marokkanen’. El Haji wist nu dat hij niet alleen was! Drinkende Marokkanen aller landen verenigt u!

Gisteren besloot Nadia Ezzeroili in De Groene Amsterdammer een eindje met El Haji mee te liften. Ook zij zag in die wijnbar voor het eerst dat ze niet alleen is, en nadat ze in Vonk haar lezers tot hete tranen had ontroerd met haar eerlijke verhaal over haar probleemloze afvalligheid, was ze uiteindelijk toch nog door twee familieleden geïntimideerd!

Lieve lezers, kijk dan! Ook ik bots met mijn cultuur! Ik ben zelfs gedwongen tot zelfcensuur, want mijn familie waardeert het niet dat ik ze publiekelijk tentoonstel als achtergebleven Marokkanen, die nog een lange weg te gaan hebben voordat ze zover zijn als ik!

Vrouwenhatende relizeloot

En plat gaat weer het publiek, dat niet genoeg kan krijgen van autonome Marokkanen die zich ontworstelen aan de wurggreep van achterlijke Marokkanen. “Zo moedig! Zo eerlijk!”

Ik ben helaas niet zo snel onder de indruk. Zussen en ouders die het niet zo tof vinden dat je de intieme gesprekken, die je met ze gehad hebt, in de krant publiceert – het komt voor in de beste families. Zelfcensuur moet iedereen betrachten. Ik zie niet waarom het opeens bijzonder is als het een Marokkaan overkomt. Net zomin als ik het bijzonder vind als een Marokkaan het tot gymleraar schopt, of zich een heel arsenaal aan leverziektes zuipt.

Als je daar als Marokkaan je status aan ontleent, heb je blijkbaar niet zo’n hele hoge dunk van jezelf. Dan ben je kennelijk gaan geloven in het beeld van de Marokkaan als tasjesrovende homo-, Joden-, en vrouwenhatende relizeloot, dat in de media dagelijks wordt gepropageerd.

Parasitaire mocrofiel

Ik heb mijn hele leven al Turken zien drinken, en de laatste zes, zeven jaar met heel wat Marokkaanse Nederlanders aan de wijn gezeten. De meeste Marokkaanse Nederlanders met wie ik omga zijn hoogopgeleid, net als de meeste autochtone Nederlanders die ik ken. Maar ze halen zelden het nieuws, want ze botsen niet met de Marokkaanse cultuur, of met welke cultuur dan ook.

Ik maakte wat kritische opmerkingen over Ezzeroili’s column op Twitter, en ze verweet me haar te stalken, en schold me uit voor parasitaire mocrofiel. Mensen, die eerder haar toorn hadden gewekt en haar nu prezen, werden liefdevol weer in haar kring van bewonderaars opgenomen.

Nee, Ezzeroili, parasitair ben je zelf. Je parasiteert op het karikaturale beeld dat de media hebben gevormd van de ‘Marokkaanse gemeenschap’. Je parasiteert op je familie, die je niets in de weg heeft gelegd toen je je ‘eigen pad koos’, en die nu door jou zo voor schut wordt gezet. En nu ben je verliefd op je eigen spiegelbeeld en een Echo geworden van het holle gegalm van de multicultiwatchers.

Geamputeerde ballen

Als je een autochtone Nederlandse vrouw was geweest, die ergens in haar tienerjaren van het geloof was afgeraakt, was niemand in je verhaal geïnteresseerd geweest. Dan had je je verhaal niet aan Vonk verkocht, had je geen column gehad in De Groene Amsterdammer. Je dankt alles aan het feit dat je Marokkaan bent en het tragische is dat je blijkbaar zelf ook vindt dat je je op die manier moet onderscheiden om op te vallen.

En Verlicht of vrij ben je allerminst. Je was de eerste die om Woody Allens geamputeerde ballen stond te gillen, want ‘feiten eisen is mooi, maar als het gaat om kindermisbruik krijg ik daar altijd een beetje jeuk van’. Weg met de rechtsstaat. Eigen onderbuik eerst.

Geef mij dan maar liever een Shariamarokkaan.

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.