Aaron Hanscom

Eerder dit jaar riep een jihadtekst op tot de bevrijding van de zogenaamde bezette gebieden. De tekst stond op de islamitische website Al Ansar van de aan al-Qaida gelieerde groep Nadim al-Maghrebi.

In de meeste Europese hoofdsteden, waar de cultus van het Palestinianisme welig tiert, kan een dergelijke eis vaak op goedkeuring rekenen omdat onder het bezette land meestal Israël wordt verstaan.
Maar dit keer ging het over Spanje – en niet Israël. Genoemd document waarschuwde voor een ‘heilige oorlog tegen de ongelovige Spaanse staat die de twee steden bezet houdt.’
De steden in kwestie zijn de populaire vrijhavens Ceuta en Melilla, Spaanse enclaves aan de Noordafrikaanse kust, die 500 jaar geleden onder Spaanse heerschappij kwamen. Melilla is met 64.000 inwoners de thuisbasis voor 26.4000 moslims; Ceuta (Sebta voor Marokkanen) telt 27.000 moslims op een totaal van 71.500 inwoners. Volgens de Spaanse krant El País zullen de moslims er binnen tien jaar in de meerderheid zijn.

Demografie is echter niet de enige bedreiging voor de toekomst van Spanje. Vorige maand werden elf islamistische radicalen, tien Spanjaarden en een Marokkaan, in Ceuta gearresteerd wegens het voorbereiden van terroristische aanslagen in Spanje. (Onder hen twee broers van Hamed Abderrahaman Ahmed, ex-gevangene van Guantanamo, die uiteindelijk werd vrijgesproken door een Spaanse rechtbank.) De zeven verdachten die later door rechter Baltasar Garzon werden vastgezet, worden verdacht van het lidmaatschap van de salafistische Yihadia-terreurgroep, die deel uitmaakt van het al-Qaidanetwerk in Noord-Afrika.
In een verklaring zei Garzon dat de groep wapens en explosieven had willen stelen uit een militaire basis, om een aanslag te plegen tijdens het jaarlijkse festival in Ceuta.
Bronnen beweren dat ten minste één lid van de groep al een zelfmoordbrief had geschreven. Het onderzoek naar de groep, dat in maart 2005 begon, bracht ook aan het licht dat de in bewaring gestelde individuen in contact stonden met twee Spaanse soldaten van Marokkaanse afkomst, van wie ze explosieven en strategische informatie hoopten te krijgen.

De onthulling van deze terreurplannen mag dan schokkend zijn, maar het feit dat dit gebeurde in het grensstadje Príncipe Alfonso was allesbehalve een verrassing. Príncipe is in de loop der jaren een waar broeinest van islamitisch extremisme geworden. In hun artikel Favorable situations for the jihadist recruitment: The neighbourhood of Príncipe Alfonso (Ceuta, Spain) [Gunstige situaties voor de jihadistische recrutering: de wijk Príncipe Alfonso, red.] gaan Javier Jordan en Humberto Trujillo van de universiteit van Granada in detail in op de volle breedte van jihadistische activiteit in het stadje.

Príncipe heeft veel weg van de licht ontvlambare Parijse banlieues en de wijk valt vanwege de grote veiligheidsrisico’s voor agenten buiten de controle van de Spaanse nationale politie en de Guardia Civil, behalve in noodsituaties of bij grote plunderingen. Onlangs werden het plaatselijke politiebureau en zijn enige politieauto in brand gestoken. Niet alleen verrassingsaanvallen op politieauto’s komen in Príncipe veel voor, maar ook wordt het alarmnummer vaak gebeld om agenten in de val te lokken. Door de chaos kunnen zelfs de stadsbussen niet meer veilig rijden.

Het enige gezag in Príncipe komt van moslimextremisten die tot doel hebben hun salafistische interpretatie van de sharia op te leggen. Jongens worden bijvoorbeeld standaard afgeranseld als ze op straat met meisjes spelen. Jordan en Trujulli vermoeden dat er al ‘morele brigades’ bestaan die ongesluierde meisjes of mannen die in het openbaar alcohol nuttigen, intimideren of aanvallen.

Vele moslims in Príncipe geven de katholieke kerk de schuld van de armoede in het grensstadje. Dit soort retoriek is olie op het vuur van de haat tegen Spanje en zijn katholieke tradities en verklaart mede waarom kreten over de ‘intifada van Sebta’ vaak worden gehoord tijdens aanslagen op politieauto’s.

Het zou eenvoudiger zijn te concluderen dat dit verontrustende scenario onvermijdelijk is in een getto vlakbij de Marokkaanse grens, maar niet in de rest van Spanje, ware het niet dat het streven naar herovering van het gehele historische Andalus met volle kracht vordert. De islamisten, die niet bereid waren de deal te accepteren die het Spaanse electoraat dacht te maken toen ze bij de laatste verkiezingen, in de nadagen van de bomaanslagen in Madrid, de sussende Socialisten aan de macht hielpen, zijn nog steeds vastbesloten het hele land aan te vallen. Sinds 2004 zijn ten minste acht terreuraanslagen verijdeld, terwijl er alleen in 2006 meer dan 50 aan terrorisme gerelateerde arrestaties zijn verricht.
En nu moet premier José Luis Rodriguez Zapatero, die de kiezers verzekerde dat terugtrekking van de Spaanse troepen uit Irak het land veiliger zou maken, zijn landgenoten uitleggen waarom een andere groep strijders uit Irak terug is in Spanje.

In een verhaal dat deze maand in El País verscheen, stond dat de jihadisten die in Irak gevechtservaring opdeden, terugkeren naar Spanje om aanslagen in Europa voor te bereiden. In Irak werkten deze heilige strijders samen met wijlen Aboe Moesab al-Zarqawi, ooit al-Qaidaleider in Irak en hoofdrolspeler in de Madrileense bomaanslagen. Mariano Simancas, adjunctdirecteur van Interpol, kwam met de volgende waarschuwing: ‘Zij zijn het nieuwe Trojaanse paard van al-Qaida en zijn satellieten op ons grondgebied en ze bereiden zich reeds voor.’

Het is de vraag of Spanjaarden zich wel echt voorbereiden op de onvermijdelijke strijd tegen het islamitisch extremisme. Jarenlang de andere kant opkijken terwijl terroristen Israël aanvielen, hebben hen niet bepaald voorbereid op het gevecht dat voor hen ligt. Spanjaarden zouden er goed aan doen de woorden van de Duitse oud-minister Joschka Fischer te koesteren. Hij waarschuwde dat als Israël bijgeval zou worden verslagen, Spanje absoluut als eerstvolgende aan de beurt zou zijn.

Dit is een vertaling van een artikel dat op 22 december verscheen in FrontPageMagazine.com.