Bidibidibidi voor de onderdrukte witte medemens

Peter Breedveld

Ik denk dat de wereldgeschiedenis vanaf pakweg de tweede helft van de 16e eeuw goed als volgt is samen te vatten: witte volkeren onderdrukten gekleurde volkeren. Ze pakten hun land af, hun vrijheid en hun waardigheid en werden daar heel erg rijk van. Er rest gekleurde mensen nog één ding en dat is hun positie als onderdrukte medemens. Nou, en die begeert de witte mens natuurlijk ook. Misschien nog wel het meest van alles.

We zagen er het afgelopen weekend, op de internationale dag tegen racisme en discriminatie, weer een fraai voorbeeld van toen rijke witte vrouw Sylvia Witteman zich beklaagde gediscrimineerd te worden ‘omdat ik zelf niet arm, zwart en ongeschoold ben‘. Witteman dreigde zelfs met een heuse witte opstand: ‘En de mensen van goede wil zullen het uiteindelijk spuugzat worden om alle misstanden in hun schoenen geschoven te krijgen.’

Negers zijn lief

Dat deed weer denken aan die andere welgestelde witmens, Jan Roos, die ook al waarschuwde voor ‘krachten die loskomen‘: ‘ook bij ons is er een grens!’

Rijke witmensen aller landen verenigt u!

Het is opvallend dat dit geklaag over ‘omgekeerd racisme’ vooral epidemische vormen aanneemt onder witte mensen die racisme jegens gekleurde mensen altijd in alle toonaarden ontkennen, liefst tegelijk met het uitspuwen van een racistische sneer: ‘Kan dat gezeik over racisme nou eens ophouden! Negers zijn lief!’ Of die 24/7 tekeer gaan tegen allochtonen, Marokkanen, moslims en zwarten en dan aangifte gaan doen als iemand ze ‘racist’ noemt.

Farao van Nederland

Zie deze geprivilegeerde witte vrouw dan opvliegers krijgen omdat een gekleurde jongeman Diederik ‘etnisch monopolie‘ Samsom een racist noemt. Mensen onthou het nou eens een keer: alléén witte rijke mensen mogen bepalen wie en wat racistisch is. Er schijnt iemand farao van Nederland te willen worden. Man, we hebben allang een farao. Ze heet Esther Voet.

Al sinds jaar en dag krijg ik van opgewonden witte mannen met rood aangelopen gezichten te horen dat ik een racist ben omdat ik ‘alle witte Nederlanders over één kam scheer’, gisteren nog. Ik vind dat aandoenlijk, de gretigheid waarmee witte mannen gediscrimineerd willen worden. Ze zullen nooit worden afgewezen omdat ze ‘donker gekleurde neger‘ zijn en hun voorouders werden niet als slaven verhandeld, maar ze wringen zich in allerlei bochten om die voor hen heel erg vervelende historische feiten zo te kneden dat ze in hun voordeel uitvallen. Slaven hadden het juist goed! Die slavernij was één grote zomervakantie! Onze witte voorouders, díe hadden het pas slecht!

Op een antizwartepietbijeenkomst zag ik eens een paar blanke jongemannen die zich in het zweet werkten om ook aanspraak te kunnen maken op het slachtofferschap. “Ik werd een keer kaaskop genoemd!”

In slachtofferschap wentelen

In The Japan Times stond gisteren een lang jammerverhaal over blanke mannen die zich gediscrimineerd voelen in Japan. Het is hilarisch. Welvarende blanke mannen die zich kapotwerken in een Japans bedrijf, onbetaalde overuren draaien en dan tóch op een glazen plafond stuiten! Ik verdenk ze ervan speciaal naar Japan te zijn geëmigreerd voor dit soort ellende. Al die white male privilege terwijl die wijven en zwarten zich in hun slachtofferschap kunnen wentelen: “I’m leaving for Japan!” Zelfs als ze zoveel vertrouwen genieten dat ze worden belast met de verantwoordelijkheid over een project, voelen ze zich nog gediscrimineerd: “They expect me to know how to do it perfectly without any explanation!”

Ik denk dat de eindredacteur van The Japan Times het ook een belachelijk verhaal vond en er daarom die overduidelijk ironische kop boven heeft gezet: ‘Spare a thought for the Western men trapped in Japan‘

Het is een genre dat me al fascineert sinds ik Japans studeerde. In die tijd was er een boek van Karel van Wolfferen populair: ‘The Enigma that is Japan‘. Interview na interview beklaagde Van Wolfferen zich over zijn vreselijk lot als gaijin in Japan. Op de vakgroep werd er smakelijk om gelachen.

Alleen de witmens mag lijden

Waaróm zijn witte mensen zo jaloers op het lijden van gekleurde mensen? Ik denk dat het te maken heeft met de christelijke cultuur. Witte mensen zijn geobsedeerd door het lijden van Christus. Dat vinden ze het heldhaftigste dat er is. Er zit ook een erotische lading aan. Kijk maar naar The Passion of the Christ, waarin een man twee uur lang tot rosbief geslagen wordt om vervolgens een afschuwelijke marteldood te sterven.

Geregisseerd door de antisemiet Mel Gibson, die zijn helden in al zijn films laat lijden en een marteldood laat sterven. Het zou weleens de reden kunnen zijn van zijn antisemitisme: hij verwijt de Joden hun slachtofferschap, een veel voorkomend motief in het werk van witte kunstenaars met een christelijke achtergrond: ‘Die Deutschen werden den Juden Auschwitz nie verzeihen.’

Daarom is Holocaustontkenning zo’n populair tijdverdrijf: alleen de witmens mag lijden.

Wees een échte Charlie en steun het jubilerende (tien jaar!) Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.