Levende Tsjernobieltjes

Peter Breedveld

Foto: Iwase Yoshiyuki

Ik kreeg veel bijval voor mijn stuk ‘Iedereen heeft een hekel aan Nederlandse kinderen‘, maar ik heb er ook een heleboel mensen heel erg boos mee gemaakt, en daar doe ik het natuurlijk voor.

Jammer is wel dat boze mensen zelden in staat zijn om goede argumenten te formuleren. Ze willen graag weerleggen wat ik beweer, maar hun heftige emoties zitten hen in de weg. “O JA?!” reageerde bijvoorbeeld een geagiteerde moeder op Twitter, “NEDERLANDSE KINDEREN ZIJN TOEVALLIG WEL DE GELUKKIGSTE KINDEREN TER WERELD!” En daar zit dan een link bij naar een onderzoek waaruit inderdaad blijkt dat Nederlandse kinderen supergelukkig zijn. Zo, nou jij weer!

Tja, dat zou misschien mijn verhaal ontkrachten als ik had gezegd dat Nederlandse kinderen ongelukkig zijn, maar dat zei ik dus niet. Ik wil graag geloven dat Nederlandse kinderen gelukkig zijn. Waarom zouden ze dat niet zijn? Er wordt ze werkelijk niks geweigerd en ze mogen alles wat ze willen. Niemand maakt ze wat.

Kinderloze vluchten

Probleem is dat iedereen in hun omgeving ongelukkig wordt. Nederlandse kinderen zijn levende Tsjernobieltjes, al het leven sijpelt weg uit wie zich in een straal van een paar kilometer van hen bevindt. Je kunt niet rustig een boek lezen, niet van muziek of je rust genieten als er een Nederlands kind in de buurt is. Je romantische etentje is verpest omdat Nederlandse kinderen een hels kabaal maken en door het restaurant rennen, waardoor de ober over ze heen struikelt en de loeihete soep zo in het decolleté van je geliefde deponeert. Wee degene die een obstakel vormt voor het heilige geluk van onze Nederlandse kinderen.

Ongelukkigst van allemaal moeten hun ouders zijn. Ik kan me althans niet voorstellen dat het fijn is om een treinreis lang ritmisch tegen je scheenbeen te worden geschopt door je zoon en die vaders en moeders die elke week in NRC en tegenover Beatrijs Ritsema klagen dat ze hulpeloos moeten toezien hoe hun kinderen het buffet leegrausen, weigeren groenten te eten en de oppas doodtreiteren, spreken ook boekdelen, lijkt me. Dat er een markt is voor kinderloze vluchten, dat zou toch ook een belletje moeten doen rinkelen?

Schuld van de moslims

Overigens ben ik altijd een beetje skeptisch over onderzoeken naar geluk. Ik lees ook regelmatig dat Nederlanders in het algemeen zo supergelukkig zijn. Ik verdiep me er nooit in en weet ook niet wat er precies onder ‘geluk’ verstaan wordt in die onderzoeken, maar ik heb nooit de indruk dat Nederlanders zo gelukkig zijn als ik ze door de straat zie sjokken of tegenover ze zit in de trein. Als ze zo gelukkig zijn, waarom dingt dan tegenwoordig elke politieke partij naar hun gunst door ze in te peperen dat ze zo ongelukkig zijn, en dat dat de schuld van de vluchtelingen en de moslims is?

In het buitenland herken je Nederlanders onmiddellijk aan hun totale gebrek aan smaak en klasse, en aan hun ontevreden porem. Nederlanders kijken continu alsof iemand op het punt staat de kaas van hun zuurverdiende boterham te gaan eten. Dat is het trouwens ook wel met Nederlanders: er is werkelijk weinig reden om niet gelukkig te zijn, maar Nederlanders maken – in weerwil van al die onderzoeken – toch altijd de indruk ongelukkig te zijn omdat ze bang zijn dat iemand anders hun geluk komt afnemen. Of nog veel erger: dat iemand anders óók gelukkig is die het niet verdient. Die op z’n gemakkie komt aandobberen vanover de Middellandse Zee en hier in vakantieparken de hele dag betaald gaat zitten appen en twitteren op zijn dure telefoon, van onze belastingcenten!

Boze hondenbezitters

Ook reageren veel ouders die zeggen dat zij herkennen wat ik schrijf, maar dat hun eigen kinderen heel sympathiek zijn. Dat is natuurlijk altijd zo. Iedereen vindt altijd dat alles aan de ander ligt. Als regionaal correspondent van een krant heb ik bijvoorbeeld veel gemeenteraadsvergaderingen mogen bijwonen over hondenoverlast, altijd met heel boze hondenbezitters erbij die zelf hun hond allemaal keurig gedisciplineerd hadden en altijd netjes de poep van hun trouwe viervoeter opruimden. Nog nooit heb ik een hondenbezitter horen zeggen dat hij inderdaad zijn hond overal laat schijten en de poep gewoon laat liggen. Zelfs als hun hond jouw hond net de kop afgebeten heeft, spelen hondenbezitters het nog klaar te beweren dat hun hond dat nóóóit doet.

Precies zo met Nederlandse ouders. Ze zitten tegenover je terwijl hun spruit net de antiquarische uitgave van Tristram Shandy uit je kast getrokken heeft en er ritmisch bladzijden uit aan het scheuren is, en verklaren plechtig dat zij het héél belangrijk vinden om grenzen te stellen bij de opvoeding.

Ik ga trouwens nooit in gesprek met Nederlandse ouders als hun kinderen erbij zijn. Ik geef zo kort mogelijk antwoord als me iets gevraagd wordt: “Ja”, “Nee”, “Soms”, “Gaat wel”, “Mag niet klagen”, “Volgens mij heeft-ie in zijn broek gepoept.” Als je ergens uitgebreid op ingaat, word je absoluut gegarandeerd onderbroken door het blaag, dat onmiddellijk alle aandacht van je gesprekspartner opzuigt en dan zit je daar als een lullige lul te beseffen hoe onbetekenend je bent.

Japanners en Marokkanen

En dan heb je nog de boze witte mannen die elke discussie komen verzieken met hun gezeik over moslims en Marokkanen. Trouwens ook zo’n typisch Nederlands trekje: als je het over de tekortkomingen van Nederland hebt, hebben de Nederlanders plotseling een urgente behoefte om het te hebben over de tekortkomingen van andere volken. “Ja maar allochtonen discrimineren zelf ook!” “Alsof iedereen van Marokkaanse kinderen houdt!” We hebben het niet over Marokkaanse kinderen maar over Nederlandse kinderen, sneue rukker. Nog nooit heb ik Marokkaanse kinderen een restaurant op stelten zien zetten of de nachtrust op een Franse camping horen verstoren. Dat zijn nou eenmaal altijd witte Nederlandse kinderen. Nooit Spanjaarden, Fransen, Italianen of Duitsers, maar Nederlanders. Al-tijd.

“Hier is een YouTube-filmpje van een vervelend Japans kind”. Wil je nou echt beweren dat Japanse kinderen niet keurig worden opgevoed? Dat je die niet onbevreesd kunt meenemen naar een restaurant, een museum of een begrafenis omdat ze het op elk moment op hun heupen kunnen krijgen en op de grond gaan liggen krijsen totdat mamma komt toegesneld met de door hen gewenste zoutjes in Patatje Joppie-smaak? Serieus?

Verkrachting toewensen

Ook een slag apart trouwens, die mannen (ze heten Wim, Henk, Joop, Frans, Hans of Jan) die weten dat ik Japanofiel ben en me zelfs op mijn werk opbellen om klaarblijkelijk beschonken in mijn oor te schreeuwen DAT JAPAN! NUL! HOOR JE! NUL!!! VLUCHTELINGEN OPNEEMT!!

Ja dag, dat is niet mijn schuld. Moet je bij Shinzo Abe zijn met je grote pleurisbek. En het geeft je nog steeds niet het recht om bommen naar vluchtelingen te gooien en vrouwen verkrachting toe te wensen.

“Nederlandse kinderen generaliseren is RACISME!” Mwoehaha! Ik wed dat je de godganse dag in alle reaguurdersruimtes die je kunt vinden, op elk forum en op Twitter en Facebook driftig tikt dat islamofobie geen racisme is want ISLAM IS GEEN RAS!!1! Nou ja, Nederland is ook geen ras maar er is wel degelijk zoiets als een volksaard en groepsgedrag. Anders hadden ze in Duitsland ook wel aan Zwarte Piet gedaan, of in Nederland juist niet.

Zwarte Piet is trouwens wél racisme. De PVV ook.

Is het Vrije Woord u écht lief? Help me dan met een financiële bijdrage. Deze website wordt elke dag bedreigd door de virtuele knokploegen van Domrechts, malafide Nederlandse journalisten en zelfs door de vicepremier. Steun Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij. Mij financieel steunen kan nu ook op Patreon.