Frans Weerts

Toegegeven, ik heb een tamelijk troebel verleden, waar het gaat om explosieven en wapentuig. Zij het dat ik als jongeling alleen maar geïnteresseerd was in de ‘chemie’ in letterlijke zin. Het valt mijn ouders aan te rekenen dat ik op mijn twaalfde een pakket met chemicaliën cadeau kreeg, waarmee je allerlei experimentjes kon uitvoeren. Vrij onschuldig, maar niet geheel ongevaarlijk. Ik herinner me nog dat ik een mengsel maakte dat h2so4 tot gevolg had, hetgeen de hele woning vervulde met de stank van rotte eieren.

Een chemische speeldoos dus, die – geloof het of niet – voor kinderen was bedoeld. Daarin was ook de beschrijving om op simpele wijze explosieve mengsels samen te stellen. Het kon niet simpeler: meng wat natriumchloriet of kaliumsulfaat met suiker, voeg wat magnesiumpoeder toe, en je hebt een hoog explosief recept. Het spul was toen nog vrij verkrijgbaar in de betere drogist of apotheek.

We experimenteerden er vrolijk op los. Mijn vriendjes en ik begonnen klein. Een stukje koperen waterleiding knepen we aan een kant dicht, boorden er een gaatje in, vulden het met ons mengsel en staken een lontje (van rotjes) in het gaatje. Het open deel vulden we met droge erwten. De bedoeling was om die erwten in een baan om de aarde te brengen. We stonden erbij en keken ernaar, toen niet de erwten werden gelanceerd, maar het koper in ons bijzijn explodeerde. Geen letsels gelukkig en we kregen de smaak te pakken. Dit kan beter!

Het leek mij en mijn vriendjes een goed idee om het wat groter aan te pakken. Dus stuitten we op een oude campinggazfles van vijf liter en besloten die te vullen met onze kruitvariatie. We hadden wel door dat dit niet achter in de tuin tot ontploffing kon worden gebracht en dus vertrokken we naar een nabijgelegen bos, dat weinig last had van wandelaars of andere passanten. Een behoorlijk lange lont werd ontstoken, opdat we voldoende tijd hadden ons op veilige afstand achter een dikke boomstam te verschuilen. Het heeft onze levens gered, want de knal was oorverdovend en tot ver in de omtrek te horen. We schrokken ons wezenloos van de explosie, toen we de scherven van staal diep in de boomschors zagen steken. Een ware fragmentatiebom! We zijn vervolgens op volle snelheid weggerend, bang om gepakt te worden.

We hadden ook wat met schieten. Een wat ouder vriendje had een luchtbuks. En vanuit het zolderraam in mijn ouderlijk huis plachten we het gevogelte in de tuin op de korrel te nemen. Niet met loden kogeltjes – daar hadden we het geld niet voor- maar met op maat gesorteerde droge erwten die even effectief waren. We hebben de vogelstand destijds behoorlijk wat schade toegebracht.

Na de luchtbuks kwam het luchtpistool, destijds gewoon verkrijgbaar in vele winkels. En niemand vroeg naar je leeftijd. Opnieuw gebruikten we erwten en speelden oorlogje, te vergelijken met het huidige paintball. Maar in plaats van een dotje verf kregen wij die erwten afgevuurd, die toch verdomd pijnlijk waren, zelfs door de kleding heen. Achteraf bezien wel een linke hobby, want een droge erwt door je oogkas en je bent er geweest.

Vreemd genoeg ben ik na die jeugdige experimenteerdrift na de puberteit vrij snel bekeerd tot het pacifisme. Mogelijk dat ik toen al min of meer besefte dat, wat wapens en explosieven teweeg kunnen brengen, immense gevolgen kan hebben. Neemt niet weg dat ik nog vele jaren mijn eigen vuurwerk maakte voor oud en nieuw. Simpelweg een mengsel van onkruidbestrijdingsmiddel en suiker in een kartonnen koker. Niet explosief, maar wel een enorme vuurzuil die de hele straat op het moment suprême in oranje daglicht zette.

Als er al een moraal is aan dit verhaal, dan is het wel deze. Ik heb verdomd veel geluk gehad dat anderen noch mijzelf iets hebben opgelopen van deze gevaarlijke hobby. En dan te bedenken, dat we geen verkeerde bedoelingen hadden, maar toch…

Mijn hobby destijds is echter niets vergeleken bij de huidige realiteit. Dat je een vergunning kunt krijgen voor het bezitten van geweren, pistolen en half automatische wapens is tot daar aan toe. Als het maar om de sport gaat, om de hobby. Maar er is iets mis met het feit dat iedereen met een vergunning die wapens ook thuis mag houden. Wat in vredesnaam moet je met zulke wapens in huis als je ze daar niet mag gebruiken? Dat het risico bestaat dat het toch gebeurt?

Er zijn schietverenigingen, waar de liefhebbers er lustig op los kunnen knallen op papieren personages. Helemaal niets mis mee, ieder zijn ding. Maar wat ik niet begrijp, is dat deze hobbyisten hun dodelijke speeltje van en naar huis kunnen nemen. Goed, er is wel enige inspectie dat je het wapentuig in een kluis moet bewaren, maar de kans dat je geïnspecteerd wordt, is tamelijk gering. Bovendien is hier in eigen land al gebleken dat de vergunninghouder zelf een potentieel gevaar vormt.

Wat is er – om risico’s van wapenmisbruik tegen te gaan – nu simpeler om de wet zodanig te wijzigen, dat een wapenvergunning direct wordt gekoppeld aan het lidmaatschap van een schietvereniging? En wel zodanig dat het wapen de schietlocatie niet verlaat. Het lijkt mij een fluitje van een cent om per wetswijziging voor te schrijven dat schietverenigingen erop toe moeten zien dat het wapen slechts daar verblijft en nergens anders. Een kwestie van een dikke kluis, waar alle vergunninghouders verplicht hun vuurwapens moeten bewaren. Ik vind het onbegrijpelijk dat individuen nog steeds moordtuig in huis mogen bewaren, met alle risico’s van dien.

Een dergelijke maatregel zal niet alle uitwassen voorkomen, maar het lijkt mij wel een goed begin. Er is namelijk geen enkel excuus voor het feit dat burgers thuis wapens mogen hebben, die ze daar nooit en te nimmer mogen gebruiken. De wetgever heeft ook de dure plicht om zulks te voorkomen en ik wacht nog steeds op de briljante geest in de Tweede Kamer, die op de lumineuze gedachte komt een initiatiefwetsvoorstel in te dienen die beoogt het borgen van wapens op het huisadres te verbieden.

Als de schietverenigingen nu hun huid willen redden: kom met een plan om alle vuurwapens daar collectief te borgen. Sommige dingen zijn zo simpel, maar niemand lijkt het vooralsnog in te zien.

Frans Weerts heeft het definitief afgeleerd een al dan niet kort lontje te hebben. Zijn enige – en favoriete – vuurwapen is een Zippo, running on gasoline.