Win-win
Peter Breedveld
Nederland zet Afghaanse vluchtelingen zonder pardon uit als ze indertijd voor het communistische regime hebben gewerkt. Al schrobten ze de plees in het regeringsgebouw, kan onze regering niks schelen: opdonderen. Mensen worden zo gewoon bij hun familie weggerukt. Ik schreef er al eens eerder over.
Hans Spekman belde me naar aanleiding van die stukken om te zeggen dat er nou eenmaal niets aan te doen was en dat die Afghanen op z’n minst weet moeten hebben gehad van de oorlogsmisdaden van de communisten, wat onzin is.
Met Nazi’s samengewerkt
Het is bovendien een nogal hypocriet verwijt, als je je bedenkt dat Nederlandse industriëlen, die met de Nazi’s hadden samengewerkt, meteen na de oorlog alweer door de regering werden ingezet voor de wederopbouw van het land, zonder zelfs maar te worden vervolgd.
Een paar weken geleden kwam er weer zo’n Afghaanse vader in het nieuws, die door de marechaussee uit zijn huis was gehaald en op het vliegtuig naar Afghanistan werd gezet. Zijn dochter reisde hem achterna en trof hem aan in een ziekenhuis met een gebroken been. Veroorzaakt, beweerde zij, door de gewelddadige behandeling van de Nederlandse marechaussee. Maar kunstenares Tinkebell was die dochter weer achterna gereisd en beweerde een paar dagen later dat dat verhaal van dat gebroken been waarschijnlijk niet waar is.
Afghaanse uitvreters
Daar wordt door de media en het publiek op typisch Hollandsch-hypocriete manier op gereageerd. De onbewezen twijfel van Tinkebell wordt onmiddellijk dankbaar als feit overgenomen en het Afghaanse gezin gaat de annalen in als bedriegers. Vervolgens keert de nationale woede zich tegen Tinkebell zelf (dat van die handtas zal haar nooit worden vergeven), want Tinkebell heeft een kunstwerk willen maken van de ellende van die familie en dat is onethisch.
“Bedankt voor de stok die je ons geeft om die Afghaanse uitvreters mee te slaan, naar kutwijf.” Zoiets.
Het is een win-winsituatie: Nederland, dat er zijn hand niet voor omdraait families uit elkaar te scheuren onder het mom van ‘regels zijn regels’ (het Nederlandse ‘Arbeit macht Frei‘) wast zijn eigen schofterigheid wit met behulp van de door datzelfde Nederland verachte kunstenares die haar brood verdient met de ellende van een zielige Afghaanse familie. Geen hond heeft het nog over de onrechtvaardigheid van het uitzetten van vluchtelingen met een zogenaamde 1F-status (nou ja, op een paar linksgekkies na), het gaat alleen nog maar over het leed, dat het Nederlandse volk is berokkend door die bedriegende vluchtelingen en die gewetenloze kunstenares.
Pissebedden en graspollen
Sheila Sitalsing loopt in haar column vandaag nog even de hele carrière van Tinkebell af. Geld verdienen aan een kunstwerk waarmee je de bio-industrie hekelt, bah! Het doet denken aan de ophef rond Quinsy Gario, toen die geld bleek te vragen voor een lezing. In Nederland mag je geld, veel geld verdienen aan dierenleed en aan racisme en onderdrukking, maar wie zich tegen dat dierenleed en tegen die onderdrukking verzet, hoort onder de brug te slapen en te leven van pissebedden en graspollen.
Het is precies die Nederlandse utalitarisch-moralistische manier van denken die ik altijd wonderlijk heb gevonden, nooit echt heb kunnen doorgronden en waardoor ik me altijd buitengesloten heb gevoeld.
Laat Uw Hoofdredacteur geen pissebedden en graspollen moeten eten en doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.
RSS