Peter Breedveld

Scene uit Sword of Doom.

Wat is één van de grootste prioriteiten van Jan Dijkgraaf, die net bekend heeft gemaakt met wéér een nieuwe domrechtse partij een gooi te doen naar het Kamerlidschap? Opkomen voor de ‘gewone man’? Vluchtelingen weren? Een ‘harde aanpak’ van de criminaliteit?

Nope. Jan Dijkgraaf, die na de komende verkiezingen op 40 zetels rekent, deze staatsman in de dop dus, van wie overigens niet bekend is of hij Mounir Samuel nog steeds een beurt wil geven en of hij het onvruchtbaar beuken van rechters vanwege onwelgevallige vonnissen in zijn verkiezingsprogramma opneemt, gaat ‘regelen’ dat er een vacature vrijkomt bij de schoolkrant waar ik werk.

Strafbare feiten

Dat ik mijn nederige baan verlies, is al heel lang een zaak van groot belang voor Dijkgraaf. Al heel wat jaren beschuldigt hij mij van strafbare feiten, zoals het bedreigen van zijn zoon, die ik helemaal niet ken, het bedreigen van de kinderen van Jan Roos en afgelopen zomer eiste hij nog mijn ontslag, samen met Esther Voet, suggererend dat ik terroristische aanslagen zou toejuichen. Op Twitter hitst hij zijn volgers tegen me op, die dan allemaal mijn werkgever benaderen en mijn ontslag eisen.

Ook nu valt weer op hoe gretig zijn volgers op zijn belofte reageren mijn ontslag te gaan regelen. Onder hen Maja Mischke, die meen ik regelmatig stukjes voor de Volkskrant schrijft, en Bernadette de Wit, ook al een journalist:

Ongemakkelijke waarheden

Ik heb er al vaker op gewezen dat het nogal eens journalisten zijn die proberen mij in diskrediet te brengen. Wierd Duk probeert het constant, Jeroen Wollaars deed een poging en regelmatig komt het tuig van Powned bij mijn werkgever om mijn ontslag eisen.

Ik neem aan dat dat komt doordat ik regelmatig aantoon hoe verrot de Nederlandse journalistiek is, en hoe hypocriet veel journalisten zijn, die elke bomaanslag en elk hakenkruis van de bezorgde burgers proberen te vergoelijken of te bagatelliseren, maar steevast op tilt slaan en een hetze creëren als er een moslim door rood fietst. Ik ben de boodschapper van slecht nieuws, degene die de échte ongemakkelijke waarheden aan het licht brengt. Op Frontaal Naakt werd als eerste aangetoond hoe Martijn Koolhoven te werk ging, de Telegraaf-journalist die later inderdaad smadelijk ten onder ging, maar niet voordat hij eerst nog even wraak nam op mij.

Politiek avontuur

Al jarenlang krijg ik geen moment rust. Constant moet ik brandjes blussen, die dreigen te ontstaan omdat ik word belasterd door journalisten en onlangs zelfs nog door Lodewijk Asscher. Die worden daarbij vrijwel altijd gesouffleerd door Ans Aarsema, de anonieme Twitter-troll die totaal geobsedeerd is door mij en blijkens een steekproef van mijn vriend Sigilux in twee maanden tijd 1300 tweets wijdde aan mij alleen. Het lijkt me een overduidelijk geval van stalking, maar er zijn journalisten die Aarsema op Twitter volgen omdat ze blijkbaar niets willen missen over mij. Onder hen de hoofdredacteur van het Algemeen Dagblad, Hans Nijenhuis, die ook al betrokken was bij de karaktermoordpoging van Asscher. Zijn krant mocht toevallig vandaag het nieuws brengen van Dijkgraafs nieuwe politieke avontuur.

Get it? Dijkgraaf stalkt en belastert me al jaren, verwijst ook ontzettend vaak naar me in zijn stukjes in Metro, maakt in het AD, geleid door een journalist die klaarblijkelijk ook al een hekel aan me heeft, bekend dat-ie veertig zetels gaat scoren in het parlement en toevallig net daarna laat hij weten dat hij gaat ‘regelen’ dat ik ontslagen word, wat hij daarna overigens afzwakt als ‘spontane zelfontbranding’.

Dijkgraaf, moet u weten, fantaseert wel vaker over mijn dood. Mag allemaal in Nederland, als je een witte dikke hufter bent.

Persbreidel-roepers

Kort en goed: ik voel me nooit veilig. Ik hou er constant rekening mee dat een groepje journalisten opnieuw iets aan het bekokstoven is om me publiekelijk te vernederen, vanwege mijn positie in het multicultidebat. Overigens altijd de journalisten die afgelopen zomer moord en brand schreeuwden omdat Ebru Umar vervolgd dreigde te worden wegens belediging van de Turkse president.

Daarom wijs ik er steeds op als iemand zegt dat in Nederland vrije pers is en vrijheid van meningsuiting: die is er niet. Ik heb geen vrijheid van meningsuiting, mijn pers is niet vrij. Niet vanwege de overheid, maar vanwege de Nederlandse journalisten, waarvan er heel wat fungeren als knokploegen van Domrechts, iedereen bedreigend en intimiderend die kritiek op ze heeft. Niet alleen ik moet kapot, maar mijn gezin kennelijk ook, want ik mag geen baan hebben, geen inkomen.

De Charlies, de vrijheidsfetisjisten, de ‘persbreidel!’-roepers zodra iemand een verslaggever van Powned vies aankijkt. Benieuwd wat de NVJ voor mij gaat doen, want ik ben de bedreigingen van Dijkgraaf en de zijnen echt ontzettend zat.

Is het Vrije Woord u écht lief? Help me dan met een financiële bijdrage. Steun Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.