Het ene racisme is het andere niet

Peter Breedveld

Vrij Nederland heeft een schokkend interview met de zwarte Franse publiciste/documentairemaakster Rokhaya Diallo over racisme. Ik zeg ‘schokkend’ omdat de dingen, die Diallo over Frankrijk vertelt, één op één toepasbaar zijn op Nederland. Alleen hebben we in Nederland geen Diallo. Of althans, we hébben meerdere Diallo’s – ik moest meteen denken aan Quinsy Gario en Hassnae Bouazza – maar die worden hier door journalisten meteen gemarginaliseerd en kalltgestellt.

Diallo en andere activisten krijgen in Frankrijk blijkbaar wél een grote groep gemobiliseerd die dingen voor elkaar krijgt. Iemand die op Twitter opriep haar te verkrachten, werd na een campagne door de rechter veroordeeld. Toen parfumtycoon Jean-Paul Guerlain een racistische opmerking maakte over luie ‘negers’, werd hij daarvoor na een opnieuw een massale campagne veroordeeld, bood zijn bedrijf publiekelijk excuses aan en financierde het zelfs, bij wijze van damage-control, een programma om mensen in probleemwijken te helpen. Elle Magazine publiceerde een racistisch artikel over zwarte mensen, bood na de rel daarover excuses aan en veranderde zelfs het redactiebeleid ten aanzien van zwarte modellen.

Luie negers

Vergelijk dat met Nederland, waar oproepen tot verkrachting (en zelfs moord) worden aangemoedigd door journalisten en intellectuelen en gebagatelliseerd door zelfs de directeur van het CIDI, Esther Voet.

Leg het interview met Diallo eens naast dit Vrij Nederland-artikel over Nederlandse tweeps die oproepen vrouwen door middel van verkrachting het zwijgen op te leggen. Is het verschil niet alles-zeggend?

Grappen over luie ‘negers’? Het medium dat daarin grossiert, wordt in Nederland op het schild getild als erfgenaam van Spinoza. ‘Laten we het over negers hebben’, schrijft de Grote Denker Marcel Hulspas op The Post Online, waarna een bizarre verhandeling volgt over de slavernij, die volgens Hulspas één grote zomervakantie voor de zwarten is geweest. Geen enkel protest daartegen, behalve van mij en dat kwam me te staan op de kwalificatie ongenuanceerde hufter.

Vooraanstaande politici, journalisten en intellectuelen hebben verder geen enkele moeite zich te verbinden aan The Post Online, die sowieso grossiert in racisme onder de dekmantel van ‘problemen benoemen’.

Bruine medemens

En een damesblad dat zwarte mensen schoffeert, dat hebben wij ook gehad. Protest daartegen, nota bene van zangeres Rihanna, die het maar matig kon waarderen te worden weggezet als ‘nigga bitch‘, werd beantwoord met een arrogante grote bek, amechtig geëtaleerde neerbuigendheid en een pleidooi van de Grote Denkers der Natie om vooral door te gaan met het uitschelden van vrouwen voor nigga bitch en Aziaten voor ‘pinda’, want hoe moeten we ‘onze bruine medemens’ anders noemen?

Wat Diallo zegt over de dubbele maat in Frankrijk als het over antisemitisme en racisme gaat, geldt eveneens voor Nederland. Over antisemitisme heeft iedereen in Nederland de mond vol, maar tegen de veel virulentere Marokkanen- en Arabierenhaat, tegen het alsmaar toenemende geweld tegen moslims doet niemand iets. Win je geen zetels mee, het verkoopt geen kranten, genereert geen internet-traffic.

Racistische bagger

Roland Kahn, de man achter het kledingmerk Coolcat, kankerde vorige maand in de Volkskrant op Marokkanen die het CIDI-manifest tegen antisemitisme niet wilden ondertekenen. ‘Wij allemaal’ kwamen ook in opstand toen Wilders riep dat er ‘minder, minder, minder’ Marokkanen moesten zijn, zei Kahn toen. Intussen verdient hij zijn geld met racistische bagger als dit T-shirt. Die hypocrisie is zó typerend voor Nederland.

Maar ondanks dat dit allemaal in Nederland gebeurt, hebben we daar nooit iets over in Vrij Nederland mogen lezen. Dat publiceert liever over het racisme en over Twitter-terreur in een ander land, zoals alle Nederlandse media graag doen. Het is wat Diallo zegt: ‘De racisten? Dat zijn de anderen.’

Sterker nog, toen Asha ten Broeke de confrontatie aanging met de racist Robert van den Engel, die op Twitter had opgeroepen háár te verkrachten, bagatelliseerde ze in hetzelfde Vrij Nederland de terreur die types als hij voeren tegen al te mondige vrouwen en minderheden. ‘Twee uur in een gezellig café en de man van wie ik dacht dat hij een hatende internethooligan was blijkt een sympathieke vent’ schrijft Ten Broeke en ‘ergens is dat trouwens ook wel een geruststellend idee: als trollen roepen dat ik dood moet gaan of verkracht moet worden, menen ze het blijkbaar niet serieus.’

Nelson Mandela

Ergo: alleen als er in Frankrijk wordt opgeroepen tot moord en verkrachting, is dat serieus. Vrij Nederland veronachtzaamt met dit artikel totaal de gevoelens van angst en ontreddering van de andere slachtoffers van Van den Engel en van mensen als hij, die op Internet oproepen tot het vermoorden, verkrachten en vernietigen van ‘mosliminsecten‘ en ‘Marokkaanse moslimhoeren‘. Toen ik Ten Broeke bekritiseerde vanwege die veronachtzaming, zei ze dat ik meer als Nelson Mandela moest zijn. Laten we de Here here danken dat Vrij Nederland Diallo niet door Ten Broeke heeft laten interviewen.

Ik ga dit stuk niet besluiten met de roep om een Nederlandse Diallo, want we hébben al Nederlandse Diallo’s. Nee, niet Zihni Özdil, die Diallo de oren zou wassen omdat ze Wilders zou aanpakken en niet Hans Spekman en ook Nadia Ezzeroili niet, die rustig haar eigen familie wegzet als voorbeeld van het schrijnende antisemitisme onder Berbers, door te liegen dat ‘paardekadaver’ Berbers is voor ‘Jood’. Niemand van die beroepsallochtonen die proberen beroemd te worden met het bevestigen van alle racistische stereotypen waarin Trouw, de Volkskrant, GeenStijl en The Post Online grossieren.

Groen Gevaar

Een Nederlandse Diallo is Quinsy Gario, die door Vrij Nederland– en Trouw-columniste Elma Drayer wordt gedemoniseerd om exact dezelfde reden waarom Diallo door Vrij Nederland wordt geprezen. Een Nederlandse Diallo is Hassnae Bouazza, die het verdomt zich te laten hoereren en daarom om de haverklap – onder andere door diezelfde Vrij Nederland-columniste – in de media wordt opgevoerd als de verpersoonlijking van het Groene Gevaar.

Je hoeft de grens niet over voor een spectaculair verhaal over racisme en een witte elite die dat racisme botweg ontkent. Je hoeft maar naar buiten te kijken vanuit je redactielokaal aan de Raamgracht; daar heb je je verhaal. Wel even die racistische stront uit je ogen vegen.

Als alle lezers van Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland, nou maandelijks twee euro zouden storten, zouden de makers van deze website volkomen autonoom zijn! Stort op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom ik om donaties bedel.