De vicepremier en de racistische imbeciel

Peter Breedveld

Scène uit Vivre Nu.

Vorige week kreeg Annabel Nanninga twee pagina’s in de Volkskrant om haar racisme eruit te kotsen, NRC maakte reclame voor Donny Moreno en zijn racistische Facebook-pagina’s, Trouw gaf een geestelijk gestoorde mevrouw die moslima’s belaagt een podium, vandaag mag de voorzitter van de Nederlandse afdeling van neonazibeweging Pegida los in de Volkskrant.

En terwijl Sylvana Simons in elk interview het beleid van Erdogan en de Armeense genocide moet veroordelen, hoeven deze bigotten zich niet eens te verantwoorden voor hun eigen weerzinwekkende daden en uitspraken. Racisme is een volstrekt fatsoenlijke bezigheid geworden, een respectabele opinie, die wij serieus dienen te nemen.

Vrouwen aanranden

Vandaar ook dat vicepremier Lodewijk Asscher er geen been in ziet Jan Roos met alle egards te ontvangen op zijn ministerie. Roos steekt zich in zijn vrije tijd graag in Nazi-uniform, haat homo’s, haat Marokkanen, haat zwarten, haat moslims, haat joden, dreigde enige tijd geleden een groep Marokkaans-Nederlandse kinderen, zwaaiend met een kapmes, hun ‘kankerkop’ af te hakken, bedreigt sowieso regelmatig mensen die kritiek op hem hebben en o ja, hij randt gewoon, op publieke televisie, vrouwen aan.

En deze hufter wordt gewoon door Asscher op zijn ministerie ontvangen, terwijl een verzoek om een gesprek met mij, die hij belasterde op Facebook, in het NRC Handelsblad en op televisie, door hem botweg wordt geweigerd! U begrijpt dat mijn beeld van Asscher er niet positiever op is geworden. Zit sjiek te doen over schelden op sociale media en gaat dan gezellig theedrinken met Ebru Umar en Jan Roos, die aan een soort racistische Tourette lijden (nu hangen straks de mensen met Tourette in mijn mail, of mensen met kinderen met Tourette of met een verre neef met Tourette of die eens een artikeltje over Tourette hebben gelezen).

Grotesk racisme

’s Avonds werd duidelijk wat Jan Roos was komen doen bij Asscher, namelijk hem interviewen voor GeenStijl. Het gesprek is hier te zien en het is verbijsterend. Een half uur lang loopt Roos leeg tegenover Asscher over “negers”, hoofddoeken, dat je meteen racist wordt genoemd als je White Pride-leuzen roept, dat Sylvana Simons ‘kritiek’ op haar “meteen” racistische bagger noemt, dat het logisch is dat een zwarte in een dure auto door de politie wordt lastiggevallen, want “één en één is twee”, dat er een vervelende “neger” bij hem op school zat, dat Marokkanen op het werk “negen van de tien keer” alleen maar overlast veroorzaken, enzovoort, enzovoort. ‘Gesprek op Niveau’ heet deze rubriek, het is een gesprek op het niveau van de aangeschoten racistische oom op een Nederlandse verjaardag.

Tegenover deze racistische imbeciel, een totale kutjournalist die helemaal niet is geïnteresseerd in Asschers standpunten en alleen maar over zichzelf praat (hij vergelijkt zich zelfs met de joden in Nazi-Duitsland omdat Jos Collignon hem in een cartoon afbeeldde als rat) steekt Asscher natuurlijk meteen gunstig af als redelijke anti-racist, maar niks is minder waar. Zo zegt hij een paar keer tegen Roos dat het “heel goed is dat je dat zegt”, “heel belangrijk dat je dat zegt” (heeft-ie van mediatraining), beaamt hij verschillende keren dat het antiracisme is “doorgeschoten” en roept hij Roos niet één keer tot de orde, wat opmerkelijk is voor iemand die regelmatig een moreel appèl op de kiezers doet. Wij worden geacht in te grijpen als iemand zich racistisch, antisemitisch of seksistisch misdraagt, Asscher doet helemaal niets terwijl Roos zich tegenover hem verliest in steeds grotesker racisme.

Allochtonen anders behandelen

Sterker nog, Asscher heeft het zelfs over mensen “die de pech hebben niet wit te zijn.” Daarmee trekt hij zijn eigen vriendelijke masker af en wat daar achter zit, is niet fijn om naar te kijken. Roos wijst hem er meteen op dat “Sylvaantje” dat niet fijn zal vinden, dat hij dat zegt.

Ook maakt hij handig gebruik van de gelegenheid om DENK, een serieuze bedreiging voor de PvdA, in diskrediet te brengen en andermaal beschuldigt hij DENK-oprichters Tunahan Kuzu en Selcuk Öztürk ervan allochtone Kamerleden te discrimineren. Asscher, die allochtonen een participatiecontract wil laten tekenen waarin ze beloven ‘onze’ waarden te respecteren, die vrijwel alle Nederlandse Turken van de PvdA heeft vervreemd met zijn bizarre aantijgingen aan hun adres en die constant kond doet van zijn ‘geschoktheid’ en ‘ongerustheid’ als er weer eens een allochtoon twee koekjes uit de trommel heeft gepakt in plaats van één, verwijt Kuzu en Öztürk allochtonen anders te behandelen.

Eén keer wordt Asscher kritisch over Roos. Hij vraagt hem of hij het woord ‘klaagneger’ grappig vindt. Roos antwoordt dat hij ‘klaagneger’ mag zeggen omdat hij voor GeenStijl werkt, dat het satire is en omdat Quinsy Gario en Sylvana Simons vervelend zijn met hun “geklaag”.

Individuele merites

Die Roos is zó ontstellend, fenomenaal dom. Als Asscher voorstelt om een Marokkaans-Nederlandse student via GeenStijl aan een stageplek te helpen, antwoordt hij dat GeenStijl niet met stagiaires werkt. Het is bijna meelijwekkend.

Ook probeert Asscher Roos aan het verstand te krijgen dat je mensen niet moet beoordelen als ‘moslim’, maar op hun individuele merites. Uiteraard is dat aan dovemansoren gericht.

Bovendien, het zou zoveel oprechter klinken als Asscher zélf eens begon mensen op hun individuele merites te boordelen. Uit de mond van iemand die het hokjesdenken de afgelopen jaren een totaal nieuwe dimensie heeft gegeven, klinkt het alleen maar potsierlijk.

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun dan Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.