Nadia Ezzeroili moet niet zo hoog van de toren blazen over het islamofobe klimaat

Peter Breedveld

Foto: Victor Skrebneski

Bijna elke Marokkaanse, Turkse, Somalische, Surinaamse, Antilliaanse of wat dan ook Nederlander zou het recht hebben gehad om dit stuk te schrijven. Maar niet Nadia Ezzeroili. Uit de pen van Nadia Ezzeroili is een jammerklacht over ‘racistische drek’ en ‘wantrouwen en achteloze afwijzing’ en een kitscherige zin als ‘wie aan de geproblematiseerde kant van de samenleving opgroeit, de kant waar je al vroeg ingeprent krijgt dat je omgeving een rottende plek is die bedekt moet blijven of liever nog weggesneden, weet dat het niet zo vanzelfsprekend is om Nederland je thuis te noemen‘ echter misselijkmakend.

Want weerzinwekkend hypocriet.

Hoe durf je goddomme te janken over een racistisch, xenofoob klimaat dat je zelf, fanatiek, hebt helpen creëren? Waar je je carrière aan te danken hebt? Ja, het klopt: Marokkaanse Nederlanders, alle getinte Nederlanders, worden schandalig bejegend. De racistische stront staat een ieder inmiddels tot aan de lippen. Er is een klimaat van blinde haat, en de media werken zich uit de naad om dat klimaat in stand te houden, om het vuur nóg hoger op te stoken. Met het zoveelste bericht over ‘incidenten’ in asielzoekerscentra, over verkrachtende vluchtelingen, bloeddorstige ‘zandnegers‘, islamisering, uit de Arabische wereld ‘overgewaaid’ antisemitisme. Het is, precies zoals mevrouw Ezzeroili beschrijft, om gedesillusioneerd van te raken.

Roomwitte redactie

Maar daar deed Ezzeroili zelf aan mee. Ze was één van die Marokkaanse Nederlanders waar hoogopgeleide, witte Nederlanders als Paul Scheffer en Kustaw Bessems een keiharde lul van krijgen. Ik noemde ze eerder de Volkskrant-Marokkanen.

Hoewel de eerste Volkskrant-Marokkaan zijn ziel verkocht aan NRC Handelsblad, dat was Hafid Bouazza.

Hafid voorzag in een behoefte die voorheen onbevredigd bleef: er moest worden gescholden op Marokkanen, maar als witte man kon je daar niet aan beginnen, want dat was racistisch. Maar daar was reddende engel Hafid, met twee baanbrekende essays waarin hij betoogde dat Nederlanders zich niet door de moslims moesten laten ringeloren. NRC-chef Sjoerd de Jong, Hafid heeft het me zelf verteld, zei toen tegen hem dat hij de oplossing was van een probleem waar de roomwitte redactie van NRC zich al jaren voor gesteld zag, want “jij kunt als Marokkaan zeggen wat wij niet mogen zeggen.”

Hafid, één van de intelligentste mensen die ik gekend heb, had heel goed door dat hij gebruikt werd. Hij heeft lange tijd behendig weten te balanceren op de dunne lijn tussen islam- en Marokkanenkritiek en ordinaire nestbevuiling. Uiteindelijk heeft hij zich laten opslokken door de Dark Force en het resultaat is een diarreestroom van erbarmelijk geschreven, soms volstrekt onbegrijpelijke en in elk geval rabiaat racistische nonsens.

Racistische nonsens

De Volkskrant-Marokkanen na hem hebben geen fractie van het talent of de intellectuele vermogens van Hafid, dus die hebben een short-cut genomen: Said El Haji, Mohammed Bouzamour en Nadia Ezzeroili zijn de bekendste. Ze grossieren in racistisch gescheld op Marokkanen en moslims en deinzen er niet voor terug hun eigen familie te vernederen voor een publiek van driftig klappende witte hufters als Nausicaa Marbe, Elma Drayer en het GeenStijl-schorem dat het hele medialandschap en de Haagse politiek heeft verkankerd.

Ezzeroili heeft zich gretig op dat gat in de markt gestort. Aanvankelijk bracht ze een ander geluid in de Volkskrant-bijlage Vonk, dat voorziet in uw wekelijkse portie legitimatie van uw ongebreidelde moslimhaat, maar al snel huilde ze mee met de wolven in het bos, met verhalen over het verstikkende islamitische milieu waarin ze was opgegroeid. Ze zette haar eigen moeder te kakken, die haar niks had gedaan, door haar ervan te beschuldigen haar de mond te willen snoeren.

Koortsachtig dieptepunt was een column in De Groene Amsterdammer, ook al zo’n links medium dat Der Stürmer is voorbij gestreefd als het gaat om racistische karikaturen van etnische zondebokken, waarin Ezzeroili beweerde dat ze door haar familie werd uitgescholden voor ‘thazjiefesjt‘. Dat was Berbers voor ‘Jodin’, aldus Ezzeroili, en het was een voorbeeld van het antisemitisme, dat in de Berber-cultuur zit ingebakken.

Beetje van Maggi

Dat bleek al snel een aperte leugen te zijn. ‘Thazjiefesjt betekent ‘kadaver’ en heeft niks met Joden te maken. Berbers op Facebook wezen Ezzeroili daarop en werden toen door haar uitgescholden in het meest erbarmelijke Nederlands dat ik ooit heb gezien. Ik weet daarom dus ook dat Ezzeroili haar stukken niet zelf schrijft, maar waarschijnlijk haar gebazel naar Kustaw Bessems opstuurt, die daar dan iets van maakt dat lekker valt bij de Vonk-lezers. Een beetje van Ezzeroili en een beetje van Maggi, zogezegd.

Ik ken nog een paar schrijvers die op handen gedragen worden vanwege hun schrijfstijl maar die, afgaande op hun e-mails, het Nederlands nauwelijks machtig zijn. Het is dat ik zo discreet ben…

Op Twitter prijst iedereen het ‘ontroerende’ stuk van Ezzeroili. Zo moedig, zo openhartig. Ik moet ervan kotsen. Ezzeroili, en Kustaw Bessems waarschijnlijk ook, zien waar die jarenlange haatzaaierij toe geleid heeft, en wat er hierna komt. Aanslagen op asielzoekerscentra, moslima’s die een abortus worden geschopt, Wilders die inmiddels oproept tot het moslimvrij maken van de hele planeet, dat zal straks zijn weerslag krijgen en dan blijken Bessems & Co aan de verkeerde kant te hebben gestaan.

Laf en opportunistisch

En dus schrijft Ezzeroili net zo makkelijk een stuk waarin dat opkomende nazisme, waaraan zij zelf medeschuldig is, in scherpe woorden wordt veroordeeld.

Ik vind het laf en opportunistisch. Bessems en Ezzeroili parasiteren op het islamofobe klimaat. Ze zijn niet oprecht. Het gaat ze niet echt om het scheppen van openheid, om het benoemen van ‘ongemakkelijke waarheden’. Het gaat ze erom een islamofoob publiek te behagen. Ik heb Ezzeroili, die zich nu wentelt in het slachtofferschap, nooit betrapt op een dwarse mening, of op enige moed. Ezzeroili wil erbij horen. Dat heeft ze altijd gewild. Ik heb haar zien aanpappen met vriendinnetjes van bekende schrijvers die ze als een baksteen liet vallen toen die bekende schrijvers die vriendinnetjes dumpten. Ezzeroili wil beroemd worden en ze verkoopt haar eigen familie ervoor als het moet. Ze geeft haar eigen familie gratis weg als het moet.

Hondsdolle nazi’s

Weet u wie echt moedig zijn? De Marokkanen die u zelden tegenkomt op de opiniepagina’s van NRC of de Volkskrant, Dat zijn Hassnae Bouazza en Nadia Bouras. Ik heb Hassnae voor een zaal vol woedende Marokkanen gezien, op een podium, beide middelvingers opgestoken, “Fuck you!” roepend. Ik werd nog verliefder dan ik al was. Nadia heb ik op televisie en in debatten geduldig nuance zien aanbrengen, terwijl ze uitgescholden werd, door hondsdolle nazi’s als Annabel Nanninga.

Maar nooit hebben Hassnae of Nadia de behoefte gevoeld op hun eigen familie te pissen, hun gemeenschap met aperte leugens in een kwaad daglicht te stellen om Kustaw Bessems en Bart Schut te behagen. Hassnae zit vol verhalen over de verstikkendheid van de Marokkaanse gemeenschap, de hypocrisie van zelfbenoemde woordvoerders. Ik dring er altijd bij haar aan om daar een boek over te schrijven. Dát zal verkopen. Dáármee scoor je. Maar ze weigert het. Ze weigert om de varkens te voeden met de bagger waar ze zo naar hunkeren. Ze heeft haar eigen verhaal en blijft dat vertellen, tegen de klippen op. Ze weigert de blanke meester te behagen. Hassnae en Nadia laten zich niet beïnvloeden, op geen enkele manier, door wat hun publiek wil horen of door wat ze denken dat hun publiek wil horen. Ze zijn zijn twee van mijn drie favoriete vrouwen in de wereld (de derde is mijn twaalfjarige dochter, wier eigenzinnigheid ik, en ik ben zelf toch niet echt een meeloper, intimiderend vind. Maar goed, haar moeder is ook niet echt een push-over).

Blanke meesters

Dát is godverdomme moed. Natuurlijk ziet u Hassnae niet in Vonk. NRC wil nog weleens een ingekort stukje van haar plaatsen, een dunne kolom naast anderhalve pagina racistisch geraaskal van types als Ebru Umar. Maar we maken ons geen illusies: het is een alibi voor NRC. Zo kan de redactie zeggen: “Zie je wel? We plaatsen ook tegengeluiden.”

Maar ik neem Ezzeroili niks kwalijk. Niet echt. Ze is een niet al te sterke persoonlijkheid met een tomeloze ambitie die zich gewillig laat gebruiken door haar blanke meesters. En verbeeld je niks, Ezzeroili, jij zult nooit de loop van het debat bepalen. Je zult altijd blijven volgen waar Bessems zegt dat je moet volgen.

Nee, de types die ik nu zie soppen bij die hypocriete, kitscherige smartlap van haar, die nikszeggende belofte om zich in Marokko te laten begraven (who gives a flying fuck waar je kadaver eindigt), daar spuug ik op. Morgen balken ze weer: “Je moet de zaken wel kunnen benoemen”; “Ze staan toch altijd bovenaan de negatieve lijstjes.”

De glibberige salonracisten.

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun dan het jubilerende (tien jaar!) Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.