Peter Breedveld

Heel opiniërend Nederland (= heel Nederland minus de daadwerkelijk productieven) is van de leg wegens een stuk van Tofik Dibipaste over ‘white privilege‘. White privilege is de verzamelnaam voor alle voorrechten die je geniet als je blank bent: niet worden afgerekend op je huidskleur, niet worden gediscrimineerd door de politie en op de arbeidsmarkt, enzovoort.

Het begrip wordt in Nederland, in het kielzog van de zwartepietdiscussie, al een jaar of drie in de strijd gegooid en Dibipaste meldt dus niks nieuws – dat doet-ie nooit – maar nu iedereen er toch weer over kakelt, wil ik graag uitleggen waarom ik het begrip volkomen nutteloos vind en zelfs schadelijk voor de strijd tegen racisme.

Fietsslot openbreken

Kort en goed: white privilege verlegt de aandacht naar de huidskleur van blanken in plaats van de zwarten, die worden gediscrimineerd. Alle blanken, niet alleen de blanken die discrimineren. White privilege problematiseert de blanke huidskleur in plaats van de discriminatie van mensen met een donkere huidskleur.

Neem bijvoorbeeld het fietsexperiment in Sunny Bergmans documentaire Zo Zwart als Roet. Drie jongens van verschillende etnische afkomst proberen in een park opzichtig een fietsslot open te breken. Niemand valt de blanke jongen lastig, maar de zwarte jongen wordt door voorbijgangers als een – zelfs mogelijk gevaarlijke – fietsendief aangezien.

‘Wit privilege’, oordeelt Bergman. ‘Zwarte achterstelling’, zeg ik. Het probleem is niet dat de blanke jongen het voordeel van de twijfel geniet; het probleem is dat de zwarte jongen dat niet geniet.

Onbegrip en agressie

Het doet me denken aan de donderpreken die ik op mijn christelijke scholen altijd kreeg over het feit dat ik voldoende te eten kreeg terwijl mensen in andere werelddelen honger leden. Mij kwam het zo voor dat de honger van die arme mensen het probleem was, niet het feit dat ik geen honger had. De afwezigheid van honger is juist de oplossing. Waarom die verbeten focus op mijn gevulde maag, in plaats van op de lege maag van de arme mensen in India of Biafra? Maar ik wekte met die benadering ook toen al veel onbegrip en zelfs agressie.

Toch blijf ik erbij: je moet ophouden te zeuren over het feit dat ik niet gediscrimineerd word, maar zeuren over het feit dat mensen met een donkere huid wel gediscrimineerd worden. Niet gediscrimineerd worden is geen privilege. Niet gediscrimineerd worden is zoals het hoort.

Je kunt dus wel over Han van der Horst vallen omdat hij in een stuk gehakt maakt van het begrip white privilege en hem straffen met een nominatie voor de Dr. Kromzwaard Award in de categorie ‘Faalhazen’, maar daarmee maak je a) tegenstanders van mensen die aan jouw kant staan en b) je toont jezelf stekeblind voor argumenten van andersdenkenden, waar revolutionairen wel vaker last van hebben.

Van der Horst heeft namelijk wel een puntje als hij zegt dat met het ‘white privilege‘-denken de focus ligt op het aanwijzen van witte schuldigen in plaats van het bestrijden van racisme. Heb ik zelf ook geschreven: racisme bestrijd je niet met racisme. Je gaat geen witte mensen overhalen door te stellen dat hun witte huidskleur het probleem is.

Alleen maar schelden

Daarnaast heb ik nog wel meer bezwaren tegen het begrip ‘wit privilege‘. Het is een onmiskenbaar, met harde cijfers en onverbiddellijke statistieken onderbouwd feit dat ik als blanke man aanzienlijk minder kans loop door de politie te worden mishandeld en mijn collega’s zijn vrijwel allemaal roomblank, terwijl ik voor een organisatie werk die een populatie bedient die voor bijna een derde uit etnische minderheden bestaat.

Maar of ik me nou zo bevoordeeld voel omdat ik blank ben? Waarom luisteren zelfs mijn eigen ‘vrienden’ dan wel naar Tofik Dibipaste als hij stelt dat Perdiep Ramesar slechts ‘leverde’ wat zijn bazen wilden lezen terwijl ik al anderhalve maand met precies dezelfde boodschap in precies dezelfde bewoordingen leur en vooral te horen krijg dat ik ‘alleen maar kan schelden’? Waar is hier mijn witte privilege?

Talentloze bazelaars

En als u me toestaat nog wat verder in mijn witte slachtofferschap te wentelen (hé, mijn site, mijn privilege!): ik ben een ontzettend goede schrijver, met een scherp analytisch vermogen en de gave om ingewikkelde dingen simpel uit te leggen. Mijn invalshoeken zijn vaak onverwacht en origineel. Ik word alom geprezen voor mijn stukjes door niet de minsten. Toch lukt het mij maar niet door te dringen in de columns van bladen en kranten, die ik wel volgekakt zie worden door volstrekt talentloze bazelaars en onbeschaamde leugenaars die het Nederlands nauwelijks machtig zijn, zoals Nadia Ezzeroili, Said el Haji, Mano Bouzamour en de lawaaiige blaaskaak Ik Zihni. Een beetje wit privilege zou ik van harte verwelkomen, als mijn talent en intelligentie me blijkbaar in de weg zitten. Mork calling White Privilege! Come in, White Privilege!

Als er sprake is van wit privilege, wat is er hier dan aan de hand? Mag ik suggereren dat er dan ook gevallen zijn van zwartharig privilege? Natuurlijk, je komt als allochtoon bijna alleen een redactie binnen als je netjes opschrijft wat de autochtone baas graag wil lezen, daar heb ik vaker dan wie ook over geschreven, maar dat is dus racisme en geen wit privilege. Als het wit privilege was, kakte ik de Vonk vol in plaats van Said el Haji, maar #feit is dat mij zelfs het baantje, dat ik wel heb weten te bemachtigen, niet wordt gegund.

Full-blown nazi

Nu zegt u misschien: maar in jouw plaats bevolken talloze witte non-valeurs de journalistiek. Pech voor jou, Breedveld, maar met types als de nazi Jan Roos en de rechters beukende Jan Dijkgraaf kun je moeilijk volhouden dat blanke, middelbare mannen worden gediscrimineerd.

Helemaal waar. Maar Dijkgraaf en Roos (en Pritt, en Brussen, en Yoeri Albrecht, en Dominique Weesie, enzovoort, enzovoort) danken hun posities evenmin aan wit privilege. Zij beschikken over het juiste netwerk en de benodigde meedogenloosheid en hebben de juiste mening voor de mooie journalistieke baantjes. Daarom ook mogen zij oproepen tot geweld, dreigen, discrimineren, frauderen, hoereren en full-blown nazi zijn. Omdat het de goede tijd is om nazi te zijn.

En die nazi’s, die moet je bestrijden. Niet ‘whiteness‘ of ‘white privilege‘. De witte is niet het probleem. De witte Nazi is het probleem.

Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.