Peter Breedveld

En wéér worden we door de politie keihard voorgelogen. De politieagent die vorige week werd veroordeeld omdat hij een inbreker in zijn been had geschoten, wist niet dat hij dat niet had mogen doen, aldus een persbericht van de politie. De instructies rond de schietbevoegdheid van de politie zouden namelijk onduidelijk zijn geweest.

Maar uit het vonnis van de rechter blijkt dat de veroordeelde politieman zelf heeft verklaard dat hij wist dat hij niet had mogen schieten, en het desondanks toch heeft gedaan.

Schijt aan de wet

Het moge inmiddels duidelijk zijn dat de politie, behalve dat ze racistisch is, ook niet op haar woord is te vertrouwen. Ze loog over de toedracht van de dood van Mitch Henriquez, ze loog over de mishandeling van de veertienjarige Schilderswijker Oubayda Jab Allah, ze loog over de mishandeling van Mustafa Sealiti en ze loog over de dood van Ihsan Gürz en in die laatste zaak ging ze zelfs zover de hersenen en het hart van de overledene kwijt te maken, zodat de Turkse autoriteiten niet konden verifiëren of een overdosis cocaïne met een fatale hartaanval als gevolg echt de doodsoorzaak van Gürz was geweest.

Ook blijkt andermaal dat de politie poept op de Nederlandse wet. Ik wees daar al eerder op, dat het geen gebrek aan wetskennis is die de politie de ene onrechtmatige arrestatie en gewelddaad op de andere doet stapelen, maar gewoon dikke vette schijt aan de wet. De politie heeft niks met de wet, niks met grondwettelijke rechten, niks met vrijheid van meningsuiting, niks met voorschriften. De politie doet gewoon waar ze zin in heeft en die veroordeling voor het schieten op een inbreker was een vieze tegenvaller want behoorlijk onverwacht. Gewoonlijk komt de politie echt overal mee weg en krijgt ze nog een bloemetje toe en een hart onder de riem van Ahmed Marcouch.

Antisemitisch shockblog

Domrechts, deze maal in de vorm van de Roze Khmer, heeft natuurlijk ook schijt aan de wet en organiseerde een fundraiser om de boete van 2500 euro te betalen waartoe de schietgrage diender was veroordeeld. Binnen een halve dag hadden de reaguurders van het antisemitische schockblog tienduizend euro bijgelapt. Het slachtoffer was immers een inbreker, een boef, althans hij werd verdacht en verdachten hebben geen rechten volgens dezelfde types die dagelijks hun broek volschijten omdat ze denken dat de sharia gaat worden ingevoerd en wetsovertreders dan lijfstraffen krijgen.

De politie krijgt sowieso overweldigende morele steun, sinds ze Mitch Henriquez doodwurgde en er keihard over loog. Ik lees berichten over kinderen die motoragenten staande houden en bloemetjes aanbieden, het lijkt Noord-Korea wel. Het relaas van ene agent Rick, die elke dag weer afdaalt in de donkerste, diepste krochten van de zelfkant van de samenleving om daar de zwaksten en kwetsbaarsten te beschermen tegen het kwaad, doet sterk denken aan de Chinese soldaat Lei Feng, de dappere soldaat wiens opofferingsgezindheid oneindig was en die tijdens de Culturele Revolutie iedere Chinees als voorbeeld moest dienen.

Niks te duchten

U voelt al waar ik heen wil: mij lijkt het dat u klaar bent voor de politiestaat. U wilt geen rechtsbescherming, u vindt de grondwet maar een vervelende sta-in-de-weg en u begrijpt niet waarom mensen, die verdacht worden van een misdrijf, rechten zouden moeten hebben. U gelooft dat mensen, die door de politie worden doodgewurgd, het daar zelf naar hebben gemaakt. Als je je netjes gedraagt – en u gedraagt zich voorbeeldig, nietwaar – heb je ook niks te duchten van de politie. Van u mag ook iedereen alles van u weten want u hebt niets te verbergen.

Het is jammer dat u geen boeken leest, want dan zou ik u The Ministry of Special Cases van Nathan Englander aanraden. Dat speelt zich af in Argentinië, aan het begin van de militaire coup in dat land. Centraal staat een gezin waarvan de vader ook riep om een sterke man, die ook vond dat grondrechten alleen maar dienden ter bescherming van gespuis. En toen kwam de junta zijn zoon halen. De rest van het boek gaat over de vergeefse zoektocht van zijn ouders naar hun vermiste zoon. Een zoektocht waarvan je weet dat die niks zal opleveren.

Links gespuis

U maakt Nederland klaar voor zo’n dictatuur, met uw fundraisers en bloemetjes voor de politie en massale steunbetuigingen. Het is natuurlijk prachtig om te zien hoe de politie die zwartjes laat voelen wie de baas is in dit land, en dat linkse gespuis een lesje leert. Totdat ze je eigen kinderen pakken. Dat is uiteraard altijd wat anders.

Maar het is niet zo ingewikkeld: als de wet niet van toepassing is op die zwarte amokmakers, is die dat natuurlijk ook niet op u.

Is het Vrije Woord u écht lief? Steun dan het jubilerende (tien jaar!) Frontaal Naakt. Doneer aan de enige dwarsdenkende, onafhankelijke site van Nederland. Stort wat u missen kunt op rekeningnummer NL59 RABO 0393 4449 61 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk), SWIFT BIC RABONL2U o.v.v. ‘Frontaal Naakt’. Lees hier waarom dat niet met PayPal kan. Nog liever heb ik dat u op Frontaal Naakt adverteert of mij inhuurt. Mail mij.